ببین طرز فکر من چیه که مامانم بهم‌ میگه تو یک جاهلی

مادر انقدر به من مگو "مگر آسمان به زمین رسیده؟" مگر نمی‌بینی در این حوالی، تمام روز آسمان به زمین می‌رسد و زمین به آسمان نه؟ آسمان روی زمین، زمین می‌خورد مادر. هرروز و هرروز. چه انتظاری از منِ آدمی‌ست؟ زانوهایم خرد شد و به آسمان نرسیدم مادر.

دوست دارم به هیچ رودی نه نگم

راستش. جدای از فانتزی های مضخرف. بنظرم فانتزی جز سرگرمی یه فایده دیگه ای هم داره. چهارچوب ذهن رو بزرگتر میکنه. کاری با ذهنت میکنه که در دیگر مسائل هم احتمالات بیشتری در نظر بگیری و ذهنت برای ورود مطالب مختلف تر بازتر بشه.

تعلق به آدمیان بد چیزی‌ست. درخت چنین گفت به من، گفت من ریشه دارم و گر به پرندگان یا آدمیان وابسته شوم، جای می‌مانم. من آهی کشیدم، پرستویی بر چوبم نشست. مدت‌ها این‌جا بود، حرف می‌زد، از آبشارها می‌گفت و خستگی در می‌کرد. روزگاری داشتیم خلاصه! ناگهان گذاشت و رفت. رفت و من جا ماندم. تعلقم را از دست دادم، به زمین چسبیده بودم و امّا او بال داشت. من زمینی بودم. درخت ادامه داد که ریشه داشتن امّا خوب چیزی‌ست، آدم اصالت دارد و در خاک تنیده. آخِر منِ نیمکت چه داتم بگویم؟ ریشه‌ی من کجا بود؟ ریشه‌ی من پرستو بود که رفت. رفت. رفت...

" ریشه ی من پرستو بود که رفت "

کاش پرستویی بود

ممنونم 🤍

‌

میخوام جایی باشم که دوست دارم حتی اگه به نظر بقیه تباه بیاد حتی اگه فرداها قراره بگم خودم کردم که لعنت بر‌ خودم باد