آیه بعد، روى سخن را به پیامبر کرده و وظیفه او را در برابر این درخواست معجزات اقتراحى و بهانه جوئى هاى دیگر مشخص مى کند مى فرماید: ما تو را به حق براى بشارت و انذار (مردم جهان) فرستادیم (إِنّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشیراً وَ نَذیراً). تو وظیفه دارى دستورات ما را براى همه مردم بیان کنى، معجزات را به آنها نشان دهى و حقایق را با منطق تبیین نمائى، و این دعوت باید توأم با تشویق نیکوکاران، و بیم دادن بدکاران، باشد، این وظیفه تو است. اما اگر گروهى از آنها بعد از انجام این رسالت ایمان نیاوردند تو مسئول گمراهى دوزخیان نیستى (وَ لاتُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحیمِ). * * *

نکته ها: ۱ ـ دل هاى آنها همانند یکدیگر است ... در آیات فوق خواندیم که قرآن مى گوید: این بهانه گیرى ها تازگى ندارد، اقوام منحرف پیشین نیز همین حرف ها را داشتند، گوئى دل هاى آنها درست همانند هم ساخته شده. این تعبیر اشاره به این نکته نیز مى باشد که گذشت زمان و تعلیمات پیامبران مى بایست این اثر را گذارده باشد که نسل هاى آینده سهم بیشترى از #آگاهى پیدا کنند و سخنان بى اساسى که نشانه نهایت جهل و نادانى است کنار بگذارند. اما متأسفانه این گروه از این برنامه تکاملى هیچ گونه سهمى نبرده اند، همچنان در جا مى زنند، گوئى به هزاران سال قبل تعلق دارند و گذشت زمان کمترین تکانى به فکر آنها نداده است. * * * ۲ ـ دو اصل مهم تربیتى بشارت و انذار یا تشویق و تهدید بخش مهمى از انگیزه هاى تربیتى و حرکت هاى اجتماعى را تشکیل مى دهد، آدمى هم باید در برابر انجام کار نیک تشویق شود، و هم در برابر کار بد توبیخ بیند تا آمادگى بیشترى براى پیمودن مسیر اول و گام نگذاردن در مسیر دوم پیدا کند. تشویق به تنهائى براى رسیدن به تکامل فرد یا جامعه کافى نیست; زیرا انسان در این صورت مطمئن است انجام گناه خطرى براى او ندارد. فى المثل مى بینیم: پیروان کنونى مسیح(علیه السلام) عقیده به فداء دارند، و معتقدند حضرت مسیح(علیه السلام) فداى گناهان آنها گردیده، حتى رهبرانشان گاه سند بهشت به آنها مى فروشند و گاه گناهشان را از طرف خدا مى بخشند! مسلماً چنین جمعیتى به آسانى مرتکب گناه مى شود. در قاموس کتاب مقدس مى خوانیم: ... فدا نیز اشاره به کفاره خون گران بهاى مسیح است که گناه جمیع ماها بر او گذارده شد و گناهان ما را در جسد خود بر صلیب متحمل شد ! 😳 مسلماً این منطق نادرست افراد را در ارتکاب گناه جسور مى کند. کوتاه سخن این که آنها که تصور مى کنند تنها تشویق براى #تربیت انسان (اعم از کودکان و بزرگسالان) کافى است، و باید تنبیه، تهدید و کیفر را به کلى شُست و کنار گذاشت، سخت در اشتباهند، همان گونه که پایه تربیت را تنها بر ترس 😨 و تهدید گذاردن و از جنبه هاى تشویقى غافل بودن نیز گمراهى و بى خبرى است. این هر دو گروه در شناخت انسان در اشتباهند; توجه ندارند: انسان مجموعه اى است از بیم و امید، از حُبّ ذات و علاقه به حیات، و نفرت از فناء و نیستى، ترکیبى است از جلب منفعت و دفع ضرر. آیا انسانى که ابعاد روح او را این دو تشکیل مى دهد، ممکن است پایه تربیتش تنها روى یک قسمت باشد؟ مخصوصاً تعادل میان این دو لازم است که: اگر تشویق و امید از حد بگذرد باعث جرئت و غفلت است. و اگر بیم و انذار بیش از اندازه باشد نتیجه اش یأس و نومیدى و خاموش شدن شعله هاى عشق و تحرک است. درست به همین دلیل در آیات قرآن، نذیر و بشیر یا انذار و بشارت در کنار هم قرار گرفته، حتى گاهى بشارت بر انذار مقدم است، مانند آیه مورد بحث، (بَشِیراً وَ نَذِیراً) و گاه به عکس، نذیر بر بشیر تقدم یافته، مانند آیه ۱۸۸ سوره اعراف : إِنْ أَنَا إِلاّ نَذیرٌ وَ بَشیرٌ لِقَوْم یُؤْمِنُونَ: من بیم دهنده و بشارت دهنده ام براى افرادى که ایمان مى آورند . هر چند در اکثر آیات قرآن، بشارت مقدم داشته شده این نیز ممکن است به خاطر این باشد که در مجموع، رحمت خدا بر عذاب و غضب او پیشى گرفته است (یا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ).(¹) ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱ ـ مصباح المتهجد ، صفحات ۴۴۲ و ۶۹۶ (مؤسسه فقه الشیعة، بیروت) ـ کتاب المزار ، صفحه ۱۶۱ (کنگره شیخ مفید) ـ بحار الانوار ، جلد ۹۱، صفحات ۲۳۹ و ۳۸۶، و جلد ۹۵، صفحه ۲۳۲. │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#کلمات آيه صد و هجده سوره مبارکه #بقرة : ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

💧 تفسیر قطره‌ای استاد قرائتی 🎧 جلسه ۱۱۳ 📝 سوره بقره ▶️ آیه صد و هجده #تفسیر | #تفسیر_قطره_ای #استاد_قرائتی ┄┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┄ ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#نکات ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ باز هم تقاضاى نابجا از سوى گروه دیگرى از کفّار! افراد ناآگاه، در برابر دعوت رسول خدا صلى الله علیه وآله چنین مى‌گویند: چرا خداوند مستقیماً با خود ما سخن نمى‌گوید؟ چرا بر خود ما آیه نازل نمى‌شود؟! قرآن براى جلوگیرى از اثرات سوء احتمالى اینگونه سخن‌هاىِ یاوه و بى‌جا بر سایر مسلمانان و دلدارى به رسول خدا صلى الله علیه وآله، سؤال و خواست آنها را خیلى عادّى تلقّى مى‌کند که این سؤالات حرف تازه‌اى نیست و کفارِ قبل از اینها نیز از انبیاى پیشین چنین توقّعات نابجا را داشته‌اند. سپس مى‌فرماید: طرز تفکّر هر دو گروه به یکدیگر شباهت دارد، ولى ما براى اینگونه درخواست‌ها اعتبار و ارزشى قائل نیستیم. چرا که آیات خودمان را به قدر کفایت براى طالبان حقیقت بیان کرده‌ایم. توقّعات نابجا، یا به خاطر روحیّه استکبار و خودبرتربینى است و یا به خاطر جهل و نادانى. آنکه جاهل است، نمى‌داند نزول فرشته وحى بر هر دلى ممکن نیست و حکیم، شربت زلال و گوارا را در هر ظرفى نمى‌ریزد. در قرآن مى‌خوانیم: اگر پاکدل و درست کردار بودید، فرقان و قوه تمیز به شما مى‌دادیم. [¹] ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱) ان تتّقوا اللّه یجعل لکم فرقاناً انفال، 29. │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#پیام_ها ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ ۱- اصالت به تلاش و لیاقت است، نه تقاضا و توقّع. گروهى هستند که به جاى تلاش و بروز لیاقت، همیشه توقّعات نابجاى خود را مطرح مى‌کنند. «لولا یکلّمنا اللّه» ۲- سنّت خداوند #اتمام_حجّت و بیان دلیل است، نه پاسخگویى به خواسته‌ها و تمایلات نفسانى هر کس. «قد بیّنا الآیات» │ 💫 @ye_ayeh ╰๛───────