و في حديث الزهريّ‌ عن السجّاد عليه السلام: من صام في السفر أو المرض فعليه القضاء، لأن اللّه تعالى يقول: فمن كان منكم مريضا أو على سفر فعدّة من أيام أخر. و روى يوسف بن الحكم قال: سألت ابن عمر عن الصوم في السفر فقال: أ رأيت لو تصدّقت على رجل صدقة فردّها عليك ألاّ تغضب‌؟ فإنها صدقة من اللّه تصدّق بها عليكم. و عن ابن عباس أنه قال: الإفطار في السفر عزيمة. و عن الصادق عليه السلام أنه قال: لو أن رجلا مات صائما في السفر لما صلّيت عليه. و عنه عليه السلام: الصائم في السفر كالمفطر في الحضر. و في العياشي بإسناده عن محمد بن مسلم عن أبي عبد اللّه عليه السلام قال: لم يكن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يصوم في السفر تطوّعا و لا فريضة حتى نزلت هذه الآية بكراع الغميم عند صلاة الهجير «أي صلاة الظّهر» فأمر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بإناء فشرب و أمر الناس أن يفطروا. فقال قوم: قد توجّه النهار و لو تمّمنا يومنا هذا؟ فسمّاهم رسول اللّه العصاة، فلم يزالوا يسمّون بذلك الاسم حتى قبض رسول اللّه!.. أقول: من هذا الحديث الشريف يستفاد أن رسول اللّه بشخصه قد كانت سيرته أن يفطر في السفر و لا يصوم فيه و لو تطوّعا، لكنّ‌ الناس كانوا يصومون في شهر رمضان سفرا كما في الحضر إلى أن نزلت الآية فأظهر (ص) عادته عملا، فأمر بإحضار الماء و شرب، و أشرب القوم إلاّ الجماعة الذين سمّاهم العصاة..و سئل عن حدّ المرض الذي يجوز فيه الإفطار، فقال عليه السلام: إذا لم يستطع أن يتسحّر. و في الفقيه عنه عليه السلام: الصائم إذا خاف على عينيه من الرمد أفطر .. و أمّا حدّ السفر الذي يفطر فيه فقد حدّد و عيّن في الكتب الفقهية و ينبغي الرجوع إليها وَ عَلَى اَلَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعٰامُ مِسْكِينٍ‌ أي على القادرين على الصوم، فلهم الخيار بين الصوم، و الفدية، لكل يوم مدّ، أو مدّان إذا كانوا قادرين على إعطاء المدّين، و قيل مدّ مطلقا قادرين كانوا أم لا. و هذا الحكم كان ثابتا للمطيقين بلا عذر و كان ذلك في بدء الإسلام حينما لم يتعوّدوا فاشتدّ عليهم الصوم، فرخّصهم اللّه سبحانه بالإفطار امتنانا منه و كرامة و أمرهم بالفدية فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً أي زاد على مقدار الفدية فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ‌ أي أن الزيادة في الفدية خير على خير وَ أَنْ تَصُومُوا أيها المطيقون للصوم فهو خَيْرٌ لَكُمْ‌ يعني أن الصيام خير من الفدية و التطوّع فيها إِنْ كُنْتُمْ‌ تَعْلَمُونَ‌ فضيلة الصوم و ما يترتّب عليه من الآثار الدنيويّة. من صحة البدن، و طيب رائحة الفم، و راحة الجسد و النفس و غير ذلك من الفوائد، إلى جانب الفوائد الأخرويّة و مما هو مذكور في محلّه. ثم بعد اعتياد المسلمين على الصوم، و ذهاب وحشة الإمساك، نسخ حكم التخيير عن المطيقين بلا عذر و ثبّت عليهم الإمساك في شهر رمضان بقوله سبحانه: فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ‌.. الآية. و قد روى أصحابنا عن أبي عبد اللّه عليه السلام أن معناها: و على الذين كانوا يطيقون الصوم ثم أصابهم كبر و عطاش أو شبه ذلك، فدية لكل يوم مد من الطعام. و على هذا فلا نسخ، و لكن ظاهر الآية خلاف ما في الرواية. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

.

#تفسیر_نمونه ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ در آيه بعد براى اينكه باز از سنگينى روزه كاسته شود چند دستور ديگر را در اين زمينه بيان مى‌فرمايد نخست مى‌گويد: " چند روز معدودى را بايد روزه بداريد " ( أَيّٰاماً مَعْدُودٰاتٍ‌ ). چنان نيست كه مجبور باشيد تمام سال يا قسمت مهمى از آن را روزه بگيريد بلكه روزه تنها بخش كوچكى از آن را اشغال مى‌كند. ديگر اينكه:" كسانى كه از شما بيمار يا مسافر باشند و روزه گرفتن براى آنها مشقت داشته باشد از اين حكم معافند و بايد روزهاى ديگرى را بجاى آن روزه بگيرند " ( فَمَنْ كٰانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ عَلىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيّٰامٍ أُخَرَ ). سوم" كسانى كه با نهايت زحمت بايد روزه بگيرند (مانند پير مردان و پير زنان و بيماران مزمن كه بهبودى براى آنها نيست) لازم نيست مطلقا روزه بگيرند، بلكه بايد بجاى آن كفاره بدهند، مسكينى را اطعام كند " ( وَ عَلَى اَلَّذِينَ‌ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعٰامُ مِسْكِينٍ‌ ) . " و آن كس كه مايل باشد بيش از اين در راه خدا اطعام كنند براى او بهتر است " ( فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ‌ ) . و بالاخره در پايان آيه اين واقعيت را بازگو مى‌كند كه" روزه گرفتن براى شما بهتر است اگر بدانيد " ( وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ ). گرچه بعضى خواسته‌اند اين جمله را دليل بر اين بگيرند كه روزه در آغاز تشريع، واجب تخييرى بوده و مسلمانان مى‌توانستند روزه بگيرند يا بجاى آن" فديه "بدهند تا تدريجا به روزه گرفتن عادت كنند و بعد اين حكم نسخ شده و صورت وجوب عينى پيدا كرده است. ولى ظاهر اين است كه اين جمله تاكيد ديگرى بر فلسفه روزه است، و اينكه اين عبادت - همانند سائر عبادات - چيزى بر جاه و جلال خدا نمى‌افزايد بلكه تمام سود و فائده آن عائد عبادت كنندگان مى‌شود. شاهد اين سخن تعبيرهاى مشابه آن است كه در آيات ديگر قرآن به چشم مى‌خورد، مانند ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ كه بعد از حكم وجوب نماز جمعه ذكر شده است (سوره جمعه آيه ۹). و در آيه سوره عنكبوت مى‌خوانيم: وَ إِبْرٰاهِيمَ إِذْ قٰالَ لِقَوْمِهِ اُعْبُدُوا اَللّٰهَ‌ وَ اِتَّقُوهُ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ :" او به بت پرستان گفت: خدا را پرستش كنيد و از او بپرهيزيد، اين براى شما بهتر است اگر بدانيد". و به اين ترتيب روشن مى‌شود كه جمله" أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ‌ " خطاب به همه روزه‌داران است نه گروه خاصى از آنها.***

#کلمات آيه صد و هشتاد و چهار سوره مبارکه #بقرة : ⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻ + أَيَّامًا : روزهایی + مَعْدُودَاتٍ ۚ : معین و معدود + فَمَنْ كَانَ : پس کسی که باشد + مِنْكُمْ : از شما + مَرِيضًا : مریض + أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ : یا بر سفری + فَعِدَّةٌ : پس تعدادی + مِنْ أَيَّامٍ : از روزهای + أُخَرَ ۚ : دیگر را(روزه بگیرد) + وَ عَلَى الَّذِينَ : و بر کسانی که + يُطِيقُونَهُ : طاقت فرساست آن + فِدْيَةٌ : کفاره ( عوض بدهد) + طَعَامُ : خوراندن + مِسْكِين ٍ: بینوا + فَمَنْ : پس کسی که + تَطَوَّعَ : فرمانبرداری کند + خَيْرًا : بهتر است + فَهُوَ : پس آن + خَيْرٌ لَهُ ۚ : بهتر است برای او + وَ أَنْ : و این که + تَصُومُوا : روزه بگیرید + خَيْرٌ : بهتر است + لَكُمْ ۖ : برای شما + إِنْ : اگر + كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ : می دانستید ╭────๛🚩 - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │🌟 @Shefae │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

💧 تفسیر قطره‌ای استاد قرائتی 🎧 جلسه ۱۷۹ 📝 سوره بقره ▶️ آیه صد و هشتادوچهار #تفسیر | #تفسیر_قطره_ای #استاد_قرائتی ┄┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┄ ╭────๛🚩 - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │🌟 @Shefae │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#نکات ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ یکى از معانى باب اِفعال در زبان عربى، سلب است. مثلاً کلمه «عُجْمه» به معناى گنگى است، وقتى به باب افعال مى‌رود و «اِعجام» مى‌شود، به معناى از بین بردن گنگى است. در این آیه نیز کلمه «یطیقونه» به معناى سلب طاقت و توان است. تسلیم فرمان خدا بودن، ارزش است. اگر دستور روزه گرفتن داد، باید روزه گرفت و اگر حکم به افطار کرد، باید روزه را شکست. در مجمع‌البیان آمده است: گروهى از اصحاب پیامبر حتّى در حال سفر روزه گرفته و مایل نبودند که روزه خود را بشکنند. رسول اکرم صلى الله علیه وآله آنان را گناهکار خواندند. امام صادق علیه السلام فرمود: اگر کسى در سفر روزه بگیرد، من بر جنازه‌ى او نماز نمى‌گزارم. در تفسیر قرطبى نیز آمده است که رسول اکرم صلى الله علیه وآله در سفر از مدینه به مکّه در ماه رمضان، آب خواستند، آنگاه ظرف آب را بر سر دست گرفتند تا مردم ببینند و سپس از آب میل فرمودند. به هر حال اگر مسافر یا مریضى روزه گرفت، روزه‌اش باطل و باید قضاى آنرا به جا آورد. [۱] امام صادق علیه السلام فرمودند: حتّى اگر مادرى نسبت به شیر کودک یا جنین نگرانى داشت، باید روزه خود را افطار نماید و این نشانه‌ى رأفت خداوند است. [۲] ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱) تفسیر نورالثقلین، ج۱ ، صفحه ۱۶۴ ۲) تفسیر برهان، ج۱، صفحه ۱۸۲ │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────