یه شعر بگم؟

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد دلشوره ما بود، دلارام جهان شد...

در اول آسایشمان سقف فرو ریخت هنگام ثمر دادنمان بود، خزان شد...

زخمی به تن کهنه ما کاشت خداوند اینجا که رسیدیم، همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره کوچک شد قله یک آه، مسیر فوران شد...

بگم بقیشو؟

باما که نمک گیر غزل بود چنین کرد با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد

برید کنار عکس از حجت الاسلام پیدا کردم😂🖤🤙

دیشب فیلم روز صفر رو برای بار دوم ویا سوم دیدم. و خیلی اذیت میشم که چرا ما مثل عبدالمالک ریگی در راه عقیدمون مجاهدت و سخت کوشی نمی‌کنیم!؟ اونا تو راه باطل خودشون اینقدر میجنگن ولی ما...!

"حرمت مربی را نگه دارید" " سوسای اویامای بزرگ " در هنگام پیری با شاگردان خود برای تمرینات استقامتی در ساحل در حال دویدن بود که ناگهان بخاطر کهولت سن و بیماری به زمین می خورد، تمامی شاگردان سوسای به احترام مربی، خود را به زمین می زنند که مثلأ یک تکنیک از استاد بوده !!! این یعنی اوج احترام ، تواضع ، تعصب، وفاداری و نگه‌داشتن حرمت استاد . « همیشه در اوج نیستیم ، یادمان نرود کی بودیم و چه کسی باعث شد که به اینجا برسیم ».

من پر از حرف ... تو هم که حرف نداری :))) پ.ن:اینجوری باشید!