دیگه اگه به عنوان یه شخص مذهبی کارتون شده تیکه انداختن به شهدا یا همسر شهدا بنظرم یه فکری به حال خودتون بکنید.
یه سؤال ساده
اگه همسر یک شهید، عکس یا خاطرهای از زندگیش منتشر کنه، اسمش ‘ویوگرفتنه’ ولی اگه سکوت کنه، میشه ‘فراموش شدن شهید’؟
بعضیا انگار فقط یک مدل عزاداری رو قبول دارن؛
مدلی که خودشون تعریف کردن. انگار همسر شهید باید نامرئی باشه، بیصدا، بیحافظه، بیحق حرف زدن
شهید فقط یک اسم توی بنر نیست شهید یک زندگی بوده، یک عشق، یک خانواده، یک زخم که هنوز نفس میکشه. وقتی همسرش خاطره میگه، داره واقعیت انسانِ پشت واژهی “شهید”رو زنده نگه میداره
نه برند میسازه، نه سلبریتی میشه.
میگن ‘ اینقدر یک شهید رو بزرگ نکنید ، که بقیه دیده نشن’
انگار احترام، سهمیهبندیه! انگار نورِ یکی، چراغِ بقیه رو خاموش میکنه!
اگه یاد کردن از یک شهید، باعث فراموشی بقیه میشه، مشکل از یاد ماست، نه از خاطرهگویی یک زن داغدار.
واقعیت اینه که بعضیا با “دیده شدن درد دیگران” مشکل دارن، نه با بیعدالتی. راحتتره بگن “برای ویوئه” تا قبول کنن این زخم هنوز بازه، و هنوز کسی هست که داره هزینه میده.
همسر شهید نه بدهکاره به سکوت، نه موظفه طبق سلیقهی ما سوگواری کنه. اگه خاطره میگه، اگه عکس میذاره، اگه حرف میزنه، داره میگه ‘این آدم فقط یک قاب روی دیوار نبود’
و اگه این حرف به مذاق بعضیا تلخه، شاید چون ترجیح میدن شهدا فقط نماد باشن، نه انسان.
قبل از قضاوت باید به این درکرسیده باشیم ! خاطره گفتن تبلیغ نیست
درد اگر دیده میشه ، معامله نشده.
اونی که از یادآوری ناراحت میشه، مشکلش با ویو نیست، با حقیقتِ زندهی یک فقدانِ.
قضاوت دربارهی سوگواری دیگران، نه عقلانیست، نه انسانی.
اگر قراره چیزی رو ساکت کنیم، بیانصافیه نه صدای یک داغ.
النحیـط؛_
یه سؤال ساده اگه همسر یک شهید، عکس یا خاطرهای از زندگیش منتشر کنه، اسمش ‘ویوگرفتنه’ ولی اگه سکوت
اگر این محتوا ویو گرفته یا حتی وایرال شده، دلیلش فقط الگوریتم و هیجان لحظهای نیست ، دلیل اصلیش اینه که مردم هنوز شهدا رو دوست دارن.
اسم و یاد شهدا برای خیلیها مقدسه و دلها ناخودآگاه به سمتش کشیده میشه. این جذب شدن، نشونهی زنده بودن فرهنگ ایثار و فداکاریه؛ نشونهی اینه که با گذشت زمان، احترام و علاقهی مردم به شهدا کم نشده، بلکه عمیقتر هم شده .