‌ این برنامه‌های عقب‌افتاده منه که باید تا آخر بهمن به سامون برسن و اگه نرسن تو هر قسمتش یه خیر بزرگ رو از دست میدم. از صبح ذهنم مشغولشون بود، گفتم بیارمشون روی کاغذ که لااقل براشون برنامه‌ریزی کنم الان می‌بینم برای انجام همشون ولو ۷۰ درصد پیشبردشون نیاز دارم یا مدرسه‌ها تا آخر بهمن تعطیل بشه، با روزا ۳۶ ساعته شه ... پ.ن: انقدر اذکار شعبان هم دلبرن که نمیشه ازشون گذشت و نشست ادعیه وسعت وقت رو خوند. ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ اون کیه که یه ربع تو این هوا از اینور مسجد رفت اونور مسجد و الان بعد ۴ ساعت سرما هنوز تو جوووونش مونده 😬😬😬 ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

دارم استاد می‌بینم. شبکه افق پ.ن: نکته‌ی عکس؟ ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ اینکه متنم از نظر بقیه عمیق شده، در حالی که همیشه در سطحی‌ترین حالت می‌نوشتم، یعنی این هم‌نویسی‌های گروهی حتی اگر من هرشب از نظر خودم صرفاً برون‌ریزی بنویسم دارم کار خودش را می‌کند ... الحمدلله ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ مهدیه معلی یه گروه سرود دختر از گلستان دارن می‌خونن ... یه نفر وسطشون لباس ترکمنی پوشیده 😍🥲 آه آقای ابراهیمی روحت شاد ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ وای از حرفای حاج آقا بی‌آزار ... الان جاشه که بیاد از آتش بدون دود هم بگه 🥺🥺🥺🥺 ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

همین الان ...☕🎉 ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ سلام از خونه بعد ۴ روز دوری و اینکه آماده باشید برای فصل جدیدی از #سفر_با_عینک_زعفرانی ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

‌ ﷽ هرسال، توی اهداف سالم، در قسمت سفرها، زیرشاخه‌ی زیارتی، می‌نویسم دو سفر کربلا. یکی اربعین و دیگری یک زیارت مفصل. زیارت مفصل در نظرم یعنی اینکه هرجایی در عراق هست، حتی اگر سند ضعیفی درمورد منسوب بودن به فرد موردنظر دارد، بروی و رجاءً سلامی بکنی. هیچ سالی این رؤیا محقق نشد. می‌گویم رؤیا، چون حتی موقع نوشتنش در دفتر آن سال، در ذهنم چرخ می‌خورد: ـ با این گرونیا، با وجود شاغل بودنت، عمراً بتونی سفری غیر اربعین بری. و بعد با آه، می‌رفتم سراغ هدف‌ها و برنامه‌های بعدی. امسال، نمی‌خواستم در اهداف سالانه، زیارت کربلای غیراربعینی بنویسم. بعضی از اساتید برنامه‌ریزی می‌گویند که هدفی که سه سال متوالی نتوانستی اجرایی‌اش کنی، باید کنار گذاشته شود تا واکاوی کنی ببینی موانع رسیدنت به آن هدف‌ها چه بوده و چگونه می‌توانی موانع را برداری. اما اعتقاداتم چیز دیگری می‌گفتند. می‌گفتند بنویس، شده ده سال پشت سر هم بنویس، تو زیاد بخواه، خدا خودش به اندازه مصلحتت کاسه‌ات را پر می‌کند. تو کاسه بزرگ ببر، نصفه شدن یک کاسه بزرگ خیلی بهتر از سرریز شدن یک کاسه‌ی کوچک است. از مهر وسوسه‌ی کربلا رفتن رهایم نمی‌کرد. برایش پول پس‌انداز کردم و از این‌سمت و آن‌سمت پیگیر کاروان‌های مختلف بودم. چند کاروان خوب با قیمت مناسب در اینستا پیدا کردم. تصمیم داشتم اواخر رجب یا اوایل شعبان دیگر رفتنم را نهایی کنم که غرب‌پرست‌های وطن‌پرست‌نما، کاسه‌کوزه‌ام را به هم ریختند. اینترنت ملی شد و حوصله گشتن دنبال راه‌های نفوذ به اینستا را نداشتم. در ایتا هم چند کاروان دیده بودم ولی چون گزارشی از سفر نمی‌گذاشتند، نمی‌توانستم بهشان اعتماد کنم. از طرفی دیگر، مسأله نبودن همسفر معضل جدی شل شدن پاهایم برای رفتن بود. پیشنهاد سفر سه‌و‌نیم روزه را به هرکس می‌دادم، یا آه‌وناله‌ی خستگی‌اش از همینجا بلند میشد یا بهانه شوهر و بچه و خانه زندگی‌اش را می‌آورد. نیمه شعبان، مسئولان محترم قم، دیر، خیلی دیر تعطیلی سه شنبه را اعلام کردند. درحالی که در فکر این بودم برای سفر چه چیزهایی بردارم، به همان کاروان‌های رمزآلود ایتا پیام دادم و آنها هم برایم سنگ تمام گذاشتند و در چشم برهم زدنی، ذوقم را کور و امیدم را ناامید کردند. دوست داشتم دفترم را بردارم و روی کربلای مفصل غیراربعین، یک خط سیاه پررنگ بکشم و بلند بگویم: دیدی نشد؟ #سفر_با_عینک_زعفرانی پ.ن: قسمت اول ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book

﷽ برای تعطیلات ۲۲ بهمن، هزار پلن مختلف جلو رویمان چیده شده بود. مامان از یکماه قبلش زنگ زده بود که برویم کرج راهپیمایی و بعدش هم برویم قزوین. دو سه تا از اقوام و دوستان هم دوست داشتند از فرصت تعطیلات استفاده و نوبت دورهمی ماهانه‌شان را همین زمان بگذارند. از طرفی شیفت حرم هم داشتیم و باتوجه به بیماری‌های مکرر چند هفته اخیر، غیبت در شیفت داشتیم و حس می‌کردم این هفته را نرویم، مهر اخراج روی پیشانی‌مان خواهد درخشید. خودم هم احساس می‌کردم نیاز به استراحت سه روزه، یک استراحتِ بخواب، غذا بخور، نماز بخوان و دوباره بخواب، دارم. وسط این گیرودار، پیام سفر یکی از کاروان‌های عتبات را دیدم. می‌دانستم شرایطش را ندارم. سرفه‌ها، امانم را بریده بود و امکان نداشت با این حجم از سرفه بتوانم چنین سفری را تاب بیاورم. در خانه چرخ خوردم. برای اینکه دوباره آخر هفته به عذاب وجدان اینکه: ـ بیا زهرا خانم، امام حسین طلبیده بودت ولی تو هیچ تلاشی نکردی. نیفتم، خودم را روی مبل تک‌نفره کنار میز تلفن رها و شروع کردم به زنگ زدن. به هر کسی که فکر می‌کردم یک‌درصد ممکن است در این سفر با من همسفر شود زنگ زدم. کاری به اخلاق و خوش‌سفری فرد نداشتم. صرفا خواستم نشان دهم که من تلاشم را کردم ولی کسی قبول نکرد. آخر آن هفته که رفتیم کرج، تقریبا همه آب پاکی را روی دستم ریخته و جواب منفی‌شان را داده بودند. همسرم خیلی حرفی نداشت تنهایی بروم، اما برای خودم تنهایی کربلا رفتن، وقتی حتی یک نفر را هم در کاروان نشناسی، چیز وحشتناکی بود. لیست تمام حوادثی که ممکن است اتفاق بیفتد در ذهنم ردیف میشد و بدنم را می‌لرزاند. برای خارج کردن ته‌مانده‌ی عذاب وجدان در دلم، و انداختن تقصیر گردن خود حضرات جهت نطلبیدن، پیامی آماده کردم و در گروه‌های دوستانه‌ام فرستادم. همان لحظه حس به غلط کردن افتادن گریبانم را گرفت. حالا باید به سیلی از سوال‌ها درمورد نحوه رفتن و کی‌ و‌ کجا و چرا و ... جواب می‌دادم. خیلی سوسکی از یکی دوتا از گروه‌ها پیامم را پاک کردم. فکر همسفر شدن با دو سه نفر خاص از اعضای آن گروه‌ها، تنم را می‌لرزاند و مطمئنم می‌کرد سفر کربلایم، میدان نبرد حق و باطل و ظالم و مظلوم خواهدشد. در راه برگشت از کرج بودیم. خوابم می‌آمد. چاوشی می‌خواند: زمستون شده از این سایه ی جگر خون شده سراغی بگیر و من، در حسرت یک سفر مفصل کربلا که باز هم قسمتم نمیشد، می‌سوختم. #سفر_با_عینک_زعفرانی پ.ن: قسمت دوم ┄═❁๑🍃๑🌸๑🍃๑❁═┄ @z_book