من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندارم ؛ تو می‌روی به سلامت ، سلام من برسانی ..

فتنه چشم تو چندان پی بیداد گرفت که شکیب دل من، دامن فریاد گرفت آن که آیینه صبح و قدح لاله شکست خاک شب در دهن سوسن آزاد گرفت آه از شوخی چشم تو که خونریز فلک دید این شیوه مردم کُشی و یاد گرفت

اللّهم عَجلِ الوَلیک الفَرَج

رفتم موزه گفتم این اثر هنری چند گفت داداش آینه‌س

عاشقم کرد و سپس پای قرار خود نماند رفت و در قلبم نهال بی کسی ها را نشاند مثل یک  دیوانه که از جمع طفلان بگذرد هرکسی بی او مرا میدید چیزی  می پراند   لالِ مادر مرده ای هستم که اندوه مرا هیچ کس از عمق چشمان پریشانم نخواند! من رسول مذهب دیوانگان عالمم هیچ کس مانند من از خویشتن ،خود را نراند خاک بر سر مانده ام مانند برنوهای ایل کاش دستی می رسید و ماشه ام را می چکاند کاش دست مهربان آدم بی کینه ای گرد غربت را ز روی شانه هایم می تکاند من نمیدانم چه کم می شد ز الطاف خدا عشق اگر در انتهای قصه خود را می نشاند

آن کس که تو را شناخت،جان را چه کند؟!

‹ فَراٰموشَت نَخواهم کَرد تا جان دَر بدن داٰرم ‌. اگر دیدی فَراٰموشی بِداٰن تَن دَر کَفن داٰرَم! .

جان چه می دانست از دنیا چه ها خواهد کشید خاکبازیهای طفلان را تماشا کرده بود

اشتباه‌ است‌ اینکه‌ بگوییم‌ از‌ پشیمانی‌ چه‌ سود؟ یك‌ پشیمان‌ می‌شناسم‌ سود‌ کرده «حُرّ» شده..

ازدحام شهر با تنهایی‌ام کاری نداشت ای شلوغی‌های خلوت، ای خیابان‌ها سپاس

عشق یعنی اینکه زهرا هر سحر بعدِ نماز ساعتی محو تماشایِ علی می‌ایستاد!