پرنده در قفس میخواند
قفس گفت:چه زیبا!
پرنده گفت:این آواز نیست
این فریاد است
دریایی که قایقهای چوبی را میبلعد،
به سنگریزههای کوچک احترام میگذارد.
در چشمان تو گم میشوم، گویی آنجا تنها مکانی است که قرار بوده همیشه باشم.
و سپس سفر
به عمق جنگلی از سکوت...
در آن تاریکیِ نمناک
که مه از شاخههای خیس میچکید،
چراغ کوچک تنهاییام را
روشن تر کردم..
فروغ فرخزاد