کنم هر شب دعایی کز دلم مهرش رود بیرون ولی آهسته می‌گویم که یا رب بی اثر باشد :)

پریشان است گیسویی در این باد و پریشان‌تر مسلمـانی که می‌خـواهـد نگاهـش را نگه دارد

میدانی رنج تو از چیست؟ تو به آنچه نباید، بسیار می‌اندیشی!

ایران پسران‌اش را فدا کرد تا دختران‌اش را تقدیم نکند(:

وقتی بچه بودم و میرفتم تو اتاقم گریه میکردم، منتظر بودم یکی بیاد و منو بغل کنه؛ اما هیچ کس نمیومد که این کارو بکنه من ساعت ها به این امید که کسی متوجه غم، اندوه و تنهاییم بشه، تو سکوت و تاریکی اتاق منتظر بودم. حتی یه وقتایی دعا میکردم مریض بشم؛ چون فکر میکردم حداقل اینجوری شاید کسی منو ببینه؛ بیاد اتاقم و منو بغل کنه و ازم مراقبت کنه... تا بتونم اون محبتی رو که میخواستم ازشون بگیرم. من فقط میخواستم احساس کنم که برای کسی مهم هستم، حتی برای یه لحظه کوتاه، اما هیچکس نیومد:))

درسته که انسان به امید زنده‌است؛ ولی امیدهایی که زیاد طول بکِشند، قاتلان بی صدا هستند.

کل‌ زندگیم کوئوکا بودم(:

هرکس سه داستان در زندگی‌اش دارد: داستانی که زندگی می‌کند ؛ داستانی که آرزو دارد زندگی کند و داستانی دردناکی که می‌خواهد فراموش کند ...

آدمی که بهش تبدیل شدمو خیلی دوست دارم.. به آدم که به موقعش احساسیه و به موقعش منطقش حرف اولو میزنه. آدمی که به اندازه توجه میکنه و از هیچکی توقعی نداره. آدمی که هرچیز الکی یا هر آدمی، نمیتونه ناراحتش کنه. یه آدم که وابستگی مریض‌گونه نداره؛ یه آدم که هدف داره، رو پای خودش ایستاده و قوی جلو میره.. آره این آدمو دوست دارم چون با هر تجربه ای خودشو محکم تر از قبل میسازه

🫀🫠