به یادم هست، روزی مصرّانه، به تو می‌گفتم: ” ما هرگز خسته نخواهیم شد… هرگز ” اما مدتی است، پی فرصتی می‌گردم شیرینم تا به تو بگویم، ما نیز خسته می‌شویم و خسته شدن، حق ماست این که خسته می‌شویم و از نفَس می‌افتیم و در زانوهایمان دردی حس می‌کنیم، مسأله‌ای نیست مسأله این است که بتوانیم زیر درختی، کنار جوی آبی، روی تخته سنگی در کنار هم بنشینیم و خستگی از تن و روح، بتکانیم خسته نشدن، خلافِ طبیعت است همچنان که، خسته ماندن دیگر نمی‌گویم که ما تا زنده‌ایم، خسته نخواهیم شد بلکه می‌گویم: ما هرگز، خسته نخواهیم ماند. -نادر ابراهیمی

01:34

ما و جاج کردن؟ دیوونه ای؟!

در ستایش ادبیات فارسی

فقط اونجایی که سعدی میگه : در رفتن جان از بدن گویند هر قومی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ز جام وصل مِی‌ نوشم ز باغ عیش گل چینم

شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد برد لبم بر لب نِه‌ ای ساقی و بستان جان شیرینم

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز سخن با ماه می‌گویم پری در خواب می‌بینم