گیرم که غزلهای مرا،یار نخوانَد    اخبارِ مرا باد به گوشش نرسانَد گیرم من از این درد بمیرم که بمیرم او هیچ نداند که نداند که نداند با اینهمه بگذار، کماکان بنویسم تا عشق در آیین غزل، زنده بمانَد بگذار مترسک بکند شال و کلاهی از گوشه ی جالیز، کلاغی بپرانَد حالا که جهان پُر شده از جُرم و جنایت بد نیست یکی مِهر به دلها بنشانَد خوب است یکی، طعمِ دل انگیزِ غزل را با رایحه ی عشق، به دنیا بچشانَد بگذار سکوتِ، همه یِ حنجره ها را این نعره ی مستانه به چالِش بکشانَد معجونِ غزل را بخورانید به مُرده آن مُرده محال است، کفن را ندرانَد ما مثل سلاحیم، مسلّح شده با عشق کافی است یکی ماشه ی ما را بچکاند .

*

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست همچنانش در میان جان شیرین منزل است .. .

مپرس از من چرا در پیله ی عشق تو محبوسم که عشق از پیله های مرده هم پروانه می سازد .. .

حاصل جمع رقیبم با تو شد تفریق من ! رفتنت دارد خودم را از خودم کم میکند .. .

شب بخیر:)

هعیی .

خدامیگه: من از قصد جوابتو نمیدم صدام کنی بیشتر:)

وقتایی که فارسی داریم و کتابم پر از نوشته میشه>>>> ✨

راهی کردن عزیزی که نمیدونی دیدار بعدیتون کی میرسه شاید ب این راحتی ها نباشه .

برو خدا پشت پناهت خانم دکتر دلقک عامل بیهوشی ما😂 .