⁉️ آیا تمام جهان هستی توسط این چند ذره کار میکند! ⏱در حالی که زمان در #مکانیک_کوانتومی استاندارد و #نسبیت_عام یک کمیت پیوسته است، بسیاری از فیزیکدانان پیشنهاد کرده‌اند که یک مدل گسسته از زمان ممکن است کار کند، به‌ویژه زمانی که ترکیب مکانیک کوانتومی با نسبیت عام را برای تولید یک نظریه گرانش کوانتومی در نظر می‌گیریم.

سلام صبح شنبه ی شما عزیزان بخیر باشه. انرژی مثبت بگیرید اول هفته از این تصویر زیبا از دنباله‌دار لمون و دم شگفت انگیز آن😍

👌علم نجوم نزد اهل بیت علیهم السلام عَن سَعِیدِ بنِ جُبَیرٍ قَالَ:اسْتَقْبَلَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِین علیه السلام دِهْقَانٌ مِنْ دَهَاقِینِ الْفُرْسِ فَقَالَ لَهُ بَعْدَ التَّهْنِئَةِ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ تَنَاحَسَتِ النُّجُومُ الطَّالِعَاتُ وَ تَنَاحَسَتِ السُّعُودُ بِالنُّحُوسِ وَ إِذَا کَانَ مِثْلُ هَذَا الْیَوْمِ وَجَبَ عَلَی الْحَکِیمِ الِاخْتِفَاءُ وَ یَوْمُک هَذَا یَوْمٌ صَعْبٌ قَدِ انْقَلَبَ فِیه کَوْکَبَانِ وَ انْقَدَحَ مِنْ بُرْجِکَ النِّیرَانُ وَلَیْسَ الْحَرْبُ لَکَ بِمَکَانٍ فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام وَیْحَکَ یَا دِهْقَانُ الْمُنْبِئُ بِالْآثَارِ الْمُحَذِّرُ مِنَ الْأَقْدَارِ مَا قِصَّةُ صَاحِبِ الْمِیزَانِ وَ قِصَّةُ صَاحِبِ السَّرَطَانِ وَ کَمِ الْمَطَالِعُ مِنَ الْأَسَدِ وَ السَّاعَاتِ مِنَ الْمُحَرَّکَاتِ وَ کَمْ بَیْنَ السَّرَارِیِّ وَ الدَّرَارِیِّ قَالَ سَأَنْظُرُ وَ أَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَی کُمِّهِ وَ أَخْرَجَ مِنْهُ أُسْطُرْلَاباً یَنْظُرُ فِیهِ فَتَبَسَّمَ علیه السلام فَقَالَ أَ تَدْرِی مَا حَدَثَ الْبَارِحَةَ وَقَعَ بَیْتٌ بِالصِّینِ وَ انْفَرَجَ بُرْجُ مَاجِینَ وَ سَقَطَ سُورُ سَرَانْدِیبَ وَ انْهَزَمَ بِطْرِیقُ الرُّومِ بِأَرْمَنِیَّةَ وَ فَقَدَ دَیَّانُ الْیَهُودِ بِأَیْلَةَ وَ هَاجَ النَّمْلُ بِوَادِی النَّمْلِ وَ هَلَکَ مَلِکُ إِفْرِیقِیَةَ أَ کُنْتَ عَالِماً بِهَذَا قَالَ لَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ الْبَارِحَةَ سَعِدَ سَبْعُونَ أَلْفَ عَالَمٍ وَ وُلِدَ فِی کُلِّ عَالَمٍ سَبْعُونَ أَلْفاً وَ اللَّیْلَةَ یَمُوتُ مِثْلُهُمْ وَ هَذَا مِنْهُمْ وَ أَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَی سَعْدِ بْنِ مَسْعَدَةَ الْحَارِثِیِّ وَ کَانَ جَاسُوساً لِلْخَوَارِجِ فِی عَسْکَرِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام فَظَنَّ الْمَلْعُونُ أَنَّهُ یَقُولُ خُذُوهُ فَأَخَذَ بِنَفْسِهِ فَمَاتَ فَخَرَّ الدِّهْقَانُ سَاجِداً فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِین علیه السلام أَ لَمْ أَرْوِکَ مِنْ عَیْنِ التَّوْفِیقِ قَالَ بَلَی یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ أَنَا وَ صَاحِبِی لَا شَرْقِیٌ وَ لَا غَرْبِیٌّ نَحْنُ نَاشِئَةُ الْقُطْبِ وَ أَعْلَامُ الْفَلَکِ أَمَّا قَوْلُکَ انْقَدَحَ مِنْ بُرْجِکَ النِّیرَانُ فَکَانَ الْوَاجِبُ أَنْ تَحْکُمَ بِهِ لِی لَا عَلَیَّ أَمَّا نُورُهُ وَ ضِیَاؤُهُ فَعِنْدِی وَ أَمَّا حَرِیقُهُ وَ لَهَبُهُ فَذَهَبَ عَنِّی فَهَذِهِ مَسْأَلَةٌ عَمِیقَةٌ احْسُبْهَا إِنْ کُنْتَ حَاسِباً 🔸سعید بن جبیر:دهقانی از دهقانان فارس،با امیرالمومنین علیه السلام روبرو شد و بعد از تهنیت به حضرت گفت:ای امیرالمومنین،ستارگان طلوع کننده[بد اختر گردیدند]و اختران خوش یُمن هم به وسیله ی این نحوس، بد اختر گردیدند و وقتی مثل چنین روزی بیاید،پنهان شدن بر حکیم واجب است و امروزِ شما روز سختی است که دو ستاره در آن واژگون گردیده اند و از برج شما آتش‌ها شعله گرفته و جنگ شما بجا نیست،پس امام علیه السلام فرمودند:وای بر تو ای دهقان خبر دهنده از آثار و ترساننده از تقدیرها،داستان صاحب میزان و داستان صاحب سرطان چیست؟ و ستارگان طلوع کننده از اسد چند تایند؟ چند ساعت از طلوع[سائر]متحرکات گذشته است؟و چقدر است[فاصله]میان اختران نهان و تابان،گفت:حساب خواهم کرد و با دستش به آستینش اشاره کرد و اسطرلابی را از آن خارج کرد،در حالی که در آن می‌نگریست،پس امام لبخندی زدند و فرمودند:آیا میدانی دیشب چه اتفاقی افتاد؟خانه ای در چین سقوط کرد و برج ماجین گشوده شد و دیوار سراندیب فروریخت و فرمانده لشکر روم،به سوی ارمنیه،عقب نشینی کرد و پیشوای [حاکم]یهود،در ایله مفقود شد و مورچه‌ها در واد النمل برانگیخته شده و به جنبش درآمدند و پادشاه افریقا مرد،آیا به این‌ها عالم بودی؟ پس گفت:نه،ای امیرالمومنین،سپس فرمود:دیشب هفتاد هزار عالم سعادتمند شدند،در هر عالمی هفتاد هزار متولد شدند و امشب به همین مقدار میمیرند و این از جمله آنان است و با دستش به سعد بن مسعده حارثی که جاسوس خوارج،در لشکر امیرالمومنین علیه السلام بود اشاره کردند،پس آن ملعون،گمان کرد که حضرت میگوید:او را بگیرید،پس خودش را عقوبت کرد و مرد،پس دهقان به سجده افتاد،سپس امیرالمومنین علیه السلام فرمودند:آیا تو را از چشمه توفیق،سیراب نکنم؟گفت:چرا[حتما]ای امیرالمومنین،پس فرمودند:من و همراهم، نه شرقی هستیم و نه غربی،ما پدیدار محور و نشانه‌های فلکیم،اما حرفت که(آتش از برج تو شعله گرفته)را واجب است که به وسیله آن به سود من حکم کنی،نه بر علیه من،اما نور و روشنائی اش نزد من است و اما سوزاندن و زبانه هایش از من دور است،که این مساله ای عمیق است که اگر حسابگر هستی،آن را حساب کن 📚الاحتجاج:۱۲۵ 📚بحارالانوار ج۵۱ص۲۲۱

عبث=بیهوده......سوره مؤمنون آیه ۱۱۵.... @ALTAFHIM

هوالحی ماه شریف جمادی الاول ۱۴۴۷هجری در صورت فلکی حوت....انشالله حدود ۵روز مانده تا شرف قمر آبان ماه...(یا فاطمه زهرا علیهاالسلام ).... @ALTAFHIM

تغییر رنگ ماه در زمان طلوع ناشی از عبور از لایه های غلیظ جو زمین همین رنگ در زمان غروب کردن برای ماه و خورشید هم با همین شدت قابل مشاهده است. 🌔

🔹 نظر داوکینز درباره ی تنظیم دقیق 🔹 از نظر داوکینز، برهانِ تنظیم ظریف برای اثباتِ وجودِ یک عامل و طراح که ثابتهای فیزیکی را به نحو بسیار دقیقی تنظیم کرده باشد، میتواند برهان خوبی باشد. البته او تاکید می کند نهایتا این برهان شاید بتواند دئیسم ( خداباوری بدون شریعت) را اثبات نماید نه ادیان الهی را و عیسی و محمد را... پ ن : آقای ریچارد همین مقدار برگشت شما، هم برای ما بسیار ارزشمند است و این که آتئیسم و #الحاد هیچ مبنایی ندارد. 🆔

🔺پرسش و گلایه یک پزشک و درکی که با گذشت زمان حاصل شد. سال‌ها پیش، پزشکی در مطب خود به من گفت: «چرا طلبه‌ها فقط حرف خودشان را حق می‌دانند و حاضر نیستند سخن دیگران را بشنوند یا بپذیرند؟» آن روز، از این سخن بسیار ناراحت و آزرده خاطر شدم و آن را قضاوتی ناعادلانه و اشتباه می‌پنداشتم. اما گذر زمان، تجربه و تامل بیشتر، کم‌کم مراد و منظور او را برایم روشن کرد. امروز با عمق وجود درک می‌کنم که سخن آن پزشک، (هرچند کلی‌گویی بود)، متأسفانه چندان هم گزاف نبود و نمونه‌های این «آفت فکری و رفتاری » را می‌توان در میان برخی از طلاب و فضای حاکم بر برخی از حوزه‌های علمیه مشاهده کرد. نکته کلیدی اینجاست که ریشه این رفتار را عمدتاً نباید در «ذات» یا «شخصیت» طلاب جستجو کرد، بلکه این یک مسئله «ساختاری» است که از عوامل آموزشی، فرهنگی و روانشناختی سرچشمه می‌گیرد. در ادامه، به تفصیل به این عوامل می‌پردازم: ⁉️ریشه‌یابی مسئله: ۱. نظام آموزشی مبتنی بر حفظ‌محوری و عدم پرورش «تفکر نقادانه»: در بسیاری از محیط‌های حوزوی، محور آموزش بر انتقال متون کلاسیک و تقلید از آرای پیشینیان استوار است. در چنین نظامی، فضای کمی برای پرسشگری، تحلیل مستقل و نقد منطقی فراهم می‌شود. نتیجه این می‌شود که طلبه، بیشتر به‌عنوان «راوی» و «مقلد» تربیت می‌شود تا «محقق» و «نوآور». وقتی ذهن با روش‌های نقادانه آشنا نباشد، طبیعی است که در مواجهه با ایده‌های جدید و متفاوت، به جای تحلیل، به انکار یا بی‌اعتنایی روی می‌آورد. ۲. برداشت‌های جزم‌گرایانه و سطحی از دین: متأسفانه برخی از طلاب، برداشت ها و تفسیر های خود یا برخی علما از دین را، قطعی و انعطاف ناپذیر می‌بینند. در این نگاه، کمتر جایی برای عقلانیت، فلسفه و اخلاق به ویژه فهم آزاد دینی وجود دارد. وقتی یک قرائت از دین به‌عنوان یک «ساختار مطلق و تغییرناپذیر» معرفی شود، هر اندیشه مخالف یا متفاوتی، نه به عنوان یک «دیدگاه قابل بررسی»، بلکه به عنوان یک «انحراف» یا «باطل» تلقی خواهد شد. ۳. آموزش ناقص و بسته‌ی فکری: وقتی نظام آموزشی،طلبه را تنها با یک مکتب فکری خاص و ادله آن آشنا کند و او را از مطالعه و فهم سایر مکاتب فقهی، کلامی و فلسفی – حتی در درون خود سنت اسلامی – محروم نماید، طبیعی است که افق فکری او محدود می‌ماند. این کمبود اطلاعات و عدم آشنایی با گستره وسیع استدلال‌های موجود، باعث می‌شود طلبه ناخواسته و از روی «جهل مرکب»، هر سخن مخالفی را ناپذیرفتنی بداند. ۴. عوامل روانشناختی و فشارهای اجتماعی: از منظر روانشناسی،افرادی که در محیط‌های بسته تر، اقتدارگرا تربیت می‌شوند، اغلب برای کاهش «ناهماهنگی شناختی»، در برابر دیدگاه‌های مخالف مقاومت می‌کنند. علاوه بر این، فضای جمعی برخی حوزه‌ها گاهی به گونه‌ای است که ابراز عقیده مخالف یا پذیرش دیدگاه‌های «غیرخودی» می‌تواند با هزینه‌های اجتماعی مانند طرد شدن، برچسب‌خوردن یا از دست دادن موقعیت همراه باشد. بنابراین، این رفتار می‌تواند یک مکانیسم دفاعی برای «بقای اجتماعی» فرد در جمع باشد. ۵. غفلت از «تهذیب نفس» به عنوان رکن اصلی تعلیم و تربیت: متون اصیل حوزوی همواره بر هم‌راستایی«علم» و «عمل» و ضرورت «تهذیب اخلاق» تاکید داشته‌اند. گاهی در عمل، کسب مدارج علمی بر پرورش فضایل اخلاقی چون حلم، فروتنی فکری، صبر بر شنیدن سخن مخالف و انصاف در داوری، پیشی می‌گیرد. طلبه‌ای که «حلم» نداشته باشد، حتی اگر عالم هم باشد، در مواجهه با مخالف، به جای استدلال، به تحکم و جزمیت روی می‌آورد. ۶. فقدان «هنر تحمل مخالف» و گفت‌وگوی سازنده: در نهایت،این مسئله را می‌توان در «نداشتن مهارت گفت‌وگو» خلاصه کرد. بسیاری از ما نیاموخته‌ایم که چگونه می‌توان با کسی که عقایدش را باور نداریم، محترمانه و عاقلانه گفت‌وگو کرد. نتیجه این می‌شود که مخاطب نه یک «هم‌کلام»، که یک «حریف» یا «دشمن» تلقی می‌شود که باید شکست داده شود، نه اینکه فهمیده شود. ✅جمع‌بندی و راهکارهای پیشنهادی: بنابراین، مسئله «جزمیت فکری» در میان برخی طلاب را نه می‌توان به حساب «تعصب ذاتی» گذاشت و نه صرفاً یک «ضعف فردی» دانست. این پدیده، تا حد زیادی محصول طبیعی «ساختارهای آموزشی»، «فرهنگ حاکم» و «الگوهای روانشناختی» حاکم بر برخی محیط‌های حوزوی است. برای مقابله با این آفت، راهکارهای زیر می‌تواند سودمند باشد:⬇️ 🔹 مطالعه نقادانه و گسترده: مطالعه آثار متفکران مختلف، حتی آنهایی که با آنان مخالفیم، تا ذهن با استدلال‌های گوناگون و نحوه نقد آن‌ها آشنا شود. 🔹مواجهه فعال با افکار مخالف: به جای پرهیز از نظرات مخالف، عمداً خود را در معرض آن‌ها قرار دهیم و تمرین کنیم که هسته منطقی و حقیقت ممکن درون آن را بیابیم. ادامه در صفحه بعد ⬇️⬇️

ادامه از صفحه قبل ⬇️⬇️⬇️ 🔹پرورش عادت به «تفکر آزاد»: ایجاد فضای امن برای پرسشگری و اندیشیدن بدون دغدغه «خطا» در میان طلاب. به یاد داشته باشیم که بزرگان نیز همواره در معرض خطا بوده‌اند. 🔹نهادینه کردن «فروتنی فکری»: به خود و دیگران این حق را بدهیم که همواره احتمال خطا در باورها و تحلیل‌هایمان وجود دارد. این اصل ساده، بزرگ‌ترین سد در برابر جزمیت و خودرأیی است. 🔹اخلاق ، اخلاق ، اخلاق‼️