اگر دستتو به موهام زدی و چیزی بهت نگفتم بدون خیلی دوسِت‌دارم.

‌یه‌مرضی هم هست که حاضری دهنت سرویس شه، ولی درمورد ناراحتیت با کسی حرف نزنی.

من وقتی درس و امتحان فشار میاره :

_

آدم نخواسته‌شدن رو زود میفهمه، فقط گاهی طول میکشه تا قبولش کنه.

هرشبِ عمرم به‌یادت اشک می‌ریزم ولی، بعد حافظ‌خوانی شب‌های یلدا بیشتر.

_

از آدما‌ی بی‌ذوق متنفرم، زیرِ بارون راه نمیری چون خیس میشی، روی چمن نمی‌شینی چون لباسات کثیف میشه، از خوردنِ شیرینی لذت نمی‌بری چون قند ضرر داره، گل واسه‌ چی خریدی؟ فردا خراب میشه می‌ندازیش دور، این آدما لذتِ زندگی‌کردن رو ازت میگیرن.

من واقعا همه‌چی تمومم. پولام تموم، جوونیم تموم، کارم تموم،‌ حوصله و اعصابم تموم.

از یه‌جایی به بعد دیگه وقت نمی‌کنید گریه کنید، دقیقا وسط کار، سرکلاس، همون‌موقع که داری تختت و مرتب میکنی همونجایی که وسط یه‌جلسه‌ی مهمی و داری کارو توضیح میدی یا داری لباس میپوشی بری جایی یه‌تیکه از وجودت یواشکی درونت گریه می‌کنه و تموم میشه چون ادامه‌دادن تنها کاریه که میتونی بکنی.