؛ نه غزل برای خواندن، نه صدا برای آواز نه هوای شعر دارم، نه پری برای پرواز نه چنان شکسته‌بالم، که زمین شود سرایم نه توان پرکشیدن به امیدِ صبح اعجاز چه به روز آفتاب سر بامِ ما رسیده است خبر از طلوع داری؟! شب خانمان برانداز نه ترانه می‌سرایم که برای او بخوانی نه نگاه گریه سودی به نگفته‌های یک‌راز نه امید وصل دارم، نه هراسی از جدایی نه رسیده‌ام به پایان، نه به سر هوای آغاز منِ دل‌سپرده را از شب رفتنت نترسان که سپرده‌ام خودم را به خدای قصه‌پرداز .

شُست باران همه ی کوچه خیابان ها را پس چرا مانده غمت بر دل بارانی من؟

سخت است فراموش کردن کسی‌که با او همه‌چیز و همه‌کس را فراموش می‌کردم .

گریز از تو بی فایده‌است تو در من وجود داری ، مثل جنگ در خاورمیانه ..

من از چشمان زیادی گذر کردم؛ اما چشمان ِ تو ... بگذریم .

آدم‌هایِ خوب رنج بیشتری می‌کشند؛ چون از رنج دیگران هم رنج می‌برند من نمی‌دانم آدم خوبی هستم یا نه، ولی این را می‌دانم که بیشتر از سهمم رنج می‌برم ...

حاصل خیره در آیینه شدن‌ها آیا ؛ دو برابر شدن غصه‌ی تنهایی نیست؟

قربان تن ِلرزان و قلب ِبی‌قرار تو ، تو که لایق زندگی شاد و آرام بودی اما هیچ‌چیز جز نگرانی و تشویش نصیبت نشد .