شاید بودنت در کنار من فقط رویا بود، یه رویای شیرین و قشنگ؛
شاید لحظه هایی رو که در کنارت سپری کردم و لحظه های درآغوش گرفتنت فقط یک رویا بود، یه خواب شیرین، که موقع بیدار شدن تظاهر میکردم بیدار بودم و تو هنوز هستی، و بعد تورا در کنار خودم تصور میکردم و لبخند میزدم، تو در رویایم، واقعی ترین فرد زندگیم بودی...!
همان وقتی که محو در آسمان و شمردن ستاره ها بودم و دنبال ستاره ی تو میگشتم، جرقه ای در ذهنم، همانند ستاره ای دنباله داره، از ذهنم عبور کرده و منو سوار بر خود به اعماق آسمان ها برده و به تو تزدیک و نزدیک تر میکند...!
تو اونجا منتظر نشسته بودی، اما حیف! دستانم را به سمتت آوردم تا دستانت را بگیرم، اما لحظه ای که نوک انگشتانت را لمس کردم، از خواب پریدم، دیگه نه آسمانی بود، و نه دستی تا در دستانم بفشارمش..و نه آغوش و مکان امنی برای رسیدن به آرامش؛ فقط من بودم و من، من بودم و تختم، توی اتاقی که تمامش خالی از تو بود...و یادگاری تو برای من تنها ماه بود، ماهی که شب ها، شنونده ی حرف های قلبم بود..!
