مرگ‌توی‌خنده‌هاتون‌.

تا اطلاع ثانوی کشش رویارویی با هیچ انسان غیر هم سوگی رو ندارم. لطفا آدم‌های غیرمتعلق به باورهام؛ تا می‌تونن این روزا از من بپرهیزند.

همیشه‌از‌انتظارِپشت‌ِاین‌در‌ها‌متنفر‌بودم .

چرا؟چون‌از‌انتظار‌بدم‌میاد‌.

و تو جبران نمیشوی حتی با گریه های عمیق .

عزیزان‌تان را تماشا کنید ، طولانی .

_

* کی‌ گمان میکردیم این روزها را؟ که در اسفند هرگز منتظر آمدنِ بهار نباشیم ،که تمام ذوق و شوق مان کور شود،نه می دانیم کجا هستیم و نه می دانیم چه میخواهیم ،ما در نقطه ای سرد و تاریک متوقف شده ایم ،به ظاهر روزگار در گردش است اما ما متوقف شده ایم و مات و مبهوت به روزگار خیره ، زمان ما را به آغوش بهار می‌برد ، اما ما دیگر آغوش مان برای بهار باز نیست ، ما یخ زدهِ غم و اندوهِ سرد زمستانیم ، بهاران نمی‌شویم .

گاهی‌دل‌از‌غم‌مالا‌مال‌میشود ..

دمِ‌تک‌تک‌این‌مردم‌‌و‌جمعیت‌واقعا‌گرم،سنگ‌تموم‌گذاشتن‌ :)))))

غیرت‌‌ِواقعی‌یعنی‌همین‌ .

من گمان می‌کردم ،رفتنش ممکن نیست رفتنش ممکن شد،باورش ممکن نیست .