مدت هاست که در سکوت فریاد میزنیم؛

چه کسی میبیند این فریادِ خفتهٔ سکوت را؟

:)

الان که به دیروز ، پریروز ، یه ماه پیش و یه سال پیش فکر میکنم باورم نمیشه زنده موندم.

چقدر تبر دورمان بود و نمیدانستیم !.

رسیدن به هر چیز خوبی ناممکن شده است باید هر کدام داستانی بسازیم و در آن فرو برویم شاید هنوز بتوان به دنیای خیالی امیدوار بود...

همه چیز داشت خوب پیش میرفت ! از روی برنامه‌ی قبلی با تست ادبیات شروع کردم. که اِی کاش این کار را نمیکردم ! سوال اَول آرایه اَدبی بود شعری از هوشنگ ابتهاج ؛ "بسترم ! صدف خالی یک تنهاییست و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری" و نتیجه این شعر...کنکوری با رتبه افتضاح بود ! راستش من سرِ جلسه کنکور تمام داستان های خفته در این شعر رابه چشم دیدم ! دیدم که اینگونه پریشان شدم ! همه سرگرم تست زدن، و پسرکی سَرگردان در خیابان . ! نمی‌دانم‌ هوشنگ ابتهاج را نبخشم یا مشاور را که گفت:از ادبیات شروع کن...حتما صد میزنی. هیچ کدام فکر این را نکرده بودیم که قرار است؛ طراح سوال ! یک شعر نیم خطی گذشته را گره بزند به آینده‌ . فدای سرت . . . دانشگاه آزاد زیاد‌هم بد نیست ! #خوندنی

اما اگر نسخه های قبلی درست بودند به این روز نمی افتادیم.