و اما من به خود که می‌نگرم ، سکوتی را می‌بینم که از ابتدا به تحملش محکوم بوده ام !.

نیاز دارم در کنج خلوتی بنشینم و خیالِ هیچ احمقی در سرِ وامانده‌ام نباشد. آخر باید ، کمی با این " منِ لاکردار " حرف بزنم. باید از زیر زبانش حرف بکشم تا بفهمم چه مرگش شده که انقدر از منِ بخت برگشته فراریست...

علاقمندی^^

چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد. از چشم‌هایش بیرون زد. گلویش را خراشید و درون دلش فرو ریخت. این شکلِ طبیعیِ چیزی بود، که بعدها فهمید غصه است.

مثلِ سکوت طولانی ناشی از خاطره میان خنده‌ها .

میگفت: من به شخصه راجع به فلان رنگ و قد چند متر و تیپ و پولِ آنچنانی نظری ندارم . . این معیار های پیچیده را بریزید دور ؛ بگویید ببینم : با صدایش آرام میشوید یا نه؟!(((((:

‌‌دنبال زخمی تازه میگشت تا درد کهنه اش را از یاد ببرد . !

:)

ولی کسی که بخواد بمونه هرجور شده میمونه پیشت اما آدما وقتی بخوان برن میرن و هیچی براشون مهم نیست ؛ بهونشون هم اینه که دستت پنج تا انگشت داره . . .

اشک هایش را کنار زد لباسش را تکاند و با بغضی عظیم به زندگی اش ادامه داد .

ما هنوز باهم حرف می‌زنیم؛ اما در خیالِ من. تو نمی‌شنوی و من میگویم و میگویم و میگویم، چه دردناک: ).

و چیزی که باعث می شود آدمها کنار هم نمانند حماقتشان است نه تفاوت هایشان...