جایگاه ماه رمضان در آمرزش گناهان مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ ع قَالَ: مَنْ لَمْ يُغْفَرْ لَهُ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ لَمْ يُغْفَرْ لَهُ إِلَى قَابِلٍ إِلَّا أَنْ يَشْهَدَ عَرَفَةَ (الكافي، ج‏4، ص66). نقل شده امام صادق علیه السلام فرمودند: هرکس که در ماه رمضان آمرزیده نشود، تا ماه رمضان آینده او را نیامرزند؛ مگر آن‌که در عرفه حاضر شود. @Al_Meerath

محبّت خدیجه روزی من شده از عروه از عائشه نقل شده که گفت: بر هیچ‌یک از همسران پیامبر (ص) حسد نورزیدم جز بر خدیجه. البته خدیجه را درک نکردم. پیامبر خدا (ص) چون گوسفندی را ذبح می‌کرد، می‌فرمود: آن را برای دوستان خدیجه بفرستید. روزی به خشم آمدم و گفتم: خدیجه؟! پیامبر خدا (ص) فرمود: محبّت او روزی من شده است (صحیح مسلم، ط دار الجیل، ج7، ص134). از مسروق از عائشه نقل شده که گفت: پیامبر (ص) چون خدیجه را یاد می‌کرد او را به خوبی می‌ستود. روزی بر او حسادت ورزیدم و گفتم: چه زیاد آن پیرزن را یاد می‌کنی؟! خداوند برتر از او را به جای او به تو داده! پیامبر (ص) فرمود: خداوند به جای او بهتر از او را به من نداده است. او به من ایمان آورد آن‌گاه که مردم به من کفر ورزیدند و مرا تصدیق کرد آن‌گاه که مردم مرا تکذیب کردند و مرا در مالش شریک کرد آن‌گاه که مردم مرا محروم داشتند و خداوند فرزندانی از او به من داد با آنکه مرا از داشتن فرزند از دیگر زنان محروم داشت (مسند أحمد، ط دار المنهاج، ج11، ص6003). @Al_Meerath

🌙 اول افطار یا نماز؟ کدام بهتر است؟ عَلِيُّ بْنُ الْحَسَنِ [بن علي بن فضال في کتاب الصيام] عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ وَ فُضَيْلٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع فِي رَمَضَانَ تُصَلِّي ثُمَّ تُفْطِرُ إِلَّا أَنْ تَكُونَ مَعَ قَوْمٍ يَنْتَظِرُونَ الْإِفْطَارَ فَإِنْ كُنْتَ مَعَهُمْ فَلَا تُخَالِفْ عَلَيْهِمْ وَ أَفْطِرْ ثُمَّ صَلِّ وَ إِلَّا فَابْدَأْ بِالصَّلَاةِ. قُلْتُ وَ لِمَ ذَلِكَ قَالَ لِأَنَّهُ قَدْ حَضَرَكَ فَرْضَانِ الْإِفْطَارُ وَ الصَّلَاةُ فَابْدَأْ بِأَفْضَلِهِمَا وَ أَفْضَلُهُمَا الصَّلَاةُ ثُمَّ قَالَ تُصَلِّي وَ أَنْتَ صَائِمٌ فَتُكْتَبُ صَلَاتُكَ تِلْكَ فَتَخْتِمُ بِالصَّوْمِ أَحَبُّ إِلَيَّ (تهذيب الأحكام ت خرسان، ج‏4، ص198). از امام باقر ع روایت شده: در ماه رمضان، ابتدا نماز (مغرب) می‌خوانی و سپس افطار می‌کنی؛ مگر آن‌که همراه با گروهی باشی که منتظر افطاری هستند. پس اگر با آنان باشی (با آنان همراهی کن و) مخالفت مکن، و ابتدا افطار کن و سپس نماز بگذار. در غیر این صورت ابتدا نماز بخوان. پرسیدم: دلیلش چیست؟ فرمود: چون وقت دو واجب افطار و نماز رسیده، با کار بافضیلت‌تر شروع کن، و افضل نماز است. هم‌چنین فرمود: اینکه در حال روزه نمازت نوشته شود و با روزه پایان ببری، نزدم دوست‌داشتنی‌تر است. و برای نمونه روایت دیگر در همین معنا: - عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ ع قَالَ: سُئِلَ عَنِ الْإِفْطَارِ قَبْلَ الصَّلَاةِ أَوْ بَعْدَهَا قَالَ إِنْ كَانَ مَعَهُ قَوْمٌ يَخْشَى أَنْ يَحْبِسَهُمْ عَنْ عَشَائِهِمْ فَلْيُفْطِرْ مَعَهُمْ وَ إِنْ كَانَ غَيْرُ ذَلِكَ فَلْيُصَلِّ وَ لْيُفْطِرْ (الكافي ط - الإسلامية، ج‏4، ص101). @Al_Meerath

ارکان اسلام، شروط آزادی! در روایت زیر متن یکی از گواهی‌نامه‌های مکتوب امام صادق علیه السلام درباره آزاد کردن یکی از غلامانش ثبت شده است‌. جالب است شروطی که مکتوب شده همان دعائم پنجگانه اسلام است. مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَبِی الْبِلَادِ قَالَ: قَرَأْتُ عِتْقَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَإِذَا هُوَ شَرْحُهُ هَذَا مَا أَعْتَقَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ أَعْتَقَ فُلَاناً غُلَامَهُ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا یُرِیدُ بِهِ جَزاءً وَ لا شُکُوراً عَلَی أَنْ یُقِیمَ الصَّلَاةَ وَ یُؤْتِیَ الزَّکَاةَ وَ یَحُجَّ الْبَیْتَ وَ یَصُومَ شَهْرَ رَمَضَانَ وَ یَتَوَلَّی أَوْلِیَاءَ اللَّهِ وَ یَتَبَرَّأَ مِنْ أَعْدَاءِ اللَّهِ شَهِدَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ ثَلَاثَةٌ. (الکافی، ج۶، ص۱۸۲) ابراهیم بن ابی البلاد گفت: آزادی‌نامه امام صادق علیه السلام [برای یکی از غلامانش] را خواندم؛ شرح آن چنین بود: «این است آن چه جعفر بن محمد آزاد کرد. آزاد کرد غلامِ خود فلانی را برای خدا _نه در ازای آن پاداشی می‌خواهد و نه سپاسگزاری_؛ با این شرط که نماز به پادارد و زکات بدهد و به حج خانه خدا برود و ماه رمضان روزه بگیرد و نسبت به اولیاء خدا ولایت داشته باشد و از دشمنان خدا تبرّی جوید. فلانی و فلانی و فلانی (سه نفر) [بر این آزادی‌] گواهند.» @Al_Meerath

وَحَسبُكَ دَاءً أَن تَبِيتَ بِبِطنَةٍ وَحَولَكَ أَكبَادٌ تَحِنّ إِلَي القِدِّ «درد تو اين بس كه شب سير بخوابى و گرداگردت جگرهايى بُوَد در آرزوى پوست بزغاله» (نهج البلاغه، ترجمه شهیدی) مسلمانان غزه چند ماه است که از جنگ، آوارگی و گرسنگی به سختی رنج می‌برند. در این شرایط، جمعی از فضلاء شیعه در ایران و کشورهای عربی به گردآوری کمک برای آنان اقدام کرده‌اند. ان شاء الله این کمک‌ها از طریق شیعیان غزه و لبنان به دست آوارگان خواهد رسید. در شهر قم، دانشور فرهیخته شیخ علی یعقوب یوسف عهده‌دار این امر است. دغدغه‌مندان می‌توانند کمک‌های خود را به حساب ایشان واریز کنند: شماره کارت:

6037 - 6975 - 1606 - 8803

شبا:

IR 19 0190 0000 0021 1879 8070 02

به نام علی یوسف _ بانک صادرات این کارت بانکی مخصوص گردآوری کمک است و اعلام مبالغ واریزشده لازم نیست. @Al_Meerath

📕دعایی جهت رهایی از جهنم در ماه رمضان عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يَاسِينَ الضَّرِيرِ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ: تَأْخُذُ الْمُصْحَفَ فِي الثُّلُثِ الثَّانِي [1] مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ فَتَنْشُرُهُ وَ تَضَعُهُ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ تَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكِتَابِكَ الْمُنْزَلِ وَ مَا فِيهِ وَ فِيهِ اسْمُكَ الْأَعْظَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَسْمَاؤُكَ الْحُسْنَى وَ مَا يُخَافُ وَ يُرْجَى أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّارِ وَ تَدْعُو بِمَا بَدَا لَكَ مِنْ حَاجَةٍ (الکافي، ط الإسلامیة، ج2، ص629). نقل شده که امام باقر علیه السلام فرمود: مصحف را در دهۀ دوم ماه رمضان می‌گیری و آن را باز می‌کند و در مقابل خویش قرار می‌دهی و می‌گویی: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكِتَابِكَ الْمُنْزَلِ وَ مَا فِيهِ وَ فِيهِ اسْمُكَ الْأَعْظَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَسْمَاؤُكَ الْحُسْنَى وَ مَا يُخَافُ وَ يُرْجَى أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّارِ/ خداوندا به [حق] کتاب نازل‌شدۀ تو و آنچه در آن است -و در آن است عظیم‌ترین و بزرگترین نام تو و نام‌های نیکویت و آنچه از آن بیم می‌رود و به آن امید می‌رود- از تو می‌خواهم که مرا از آزادشدگانت از آتش قرار دهی!»؛ سپس هر نیازی که به نظرت رسید بخواه. 1. «الثلث الثاني»؛ در مخطوطات مورد استفادۀ محقّقان دار الحدیث اختلافی در این دو کلمه ثبت نشده؛ با این حال، در رسالۀ مقنعه شیخ مفید همین دعا -بدون استناد به امام- آمده، اما به جای «الثلث الثاني من شهر رمضان»، «ثلاث لیال من الشهر» آمده و سپس آن سه شب چنین توضیح داده شده است: «وهي ليلة تسع عشرة وليلة إحدى وعشرين وليلة ثلاث وعشرين‏» (المقنعة، ص190). همچنین این روایت در دو نسخۀ خطی از دعوات راوندی به نقل از زراره از امام صادق (ع) آمده و در آن به جای «الثلث الثاني»، «ثلث اللیل» آمده است (الدعوات، ص206، پ5). البته در نقل بحار از دعوات راوندی، همان «ثلاث لیل» آمده است (بحار الأنوار، ج89، ص113؛ ج94، ص4). همین روایت به نقل از حریز از امام باقر (ع) در اقبال سید ابن طاووس آمده و در آنجا به جای «الثلث الثاني»، «ثلاث لیال» آمده اما توضیحات المقنعة ثبت نشده است (الإقبال، ج1، ص346). همین نقل در عدة الداعي ابن فهد حلی آمده و در آن «الثلث الثاني/ الباقي» (دهۀ دوم/ دهۀ آخر) (عدة الداعي، ص64؛ بحار الأنوار، ج89، ص114) نوشته شده است. می‌توان به امید ثواب این دعا را در شب‌های دههٔ دوم ماه رمضان و نیز در سه شب ۱۹، ۲۱، و ۲۳ ماه رمضان خواند. @Al_Meerath

اهل بیت علیهم السلام؛ امیران مردم 🔸قال: أخبرنا يزيد بن هارون. قال: أخبرنا العوام بن حوشب عن هلال بن يساف قال: سمعت ‌الحسن ‌بن ‌علي وهو يخطب وهو يقول: يا أهل الكوفة. اتقوا الله فينا. فإنا أمراؤكم وإنا أضيافكم. ونحن أهل البيت الذين قال الله: «إنما يريد الله ‌ليذهب ‌عنكم ‌الرجس أهل البيت ويطهركم تطهيراً» قال: فما رأيت يوما قط أكثر باكياً من يومئذ (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص318؛ مشابه: شواهد التنزیل، ج2، ص31-32، ح651-653). از هلال بن یساف نقل شده که گفت: شنیدم که حسن بن علی خطبه می‌گفت و می‌فرمود: ای اهل کوفه! در خصوص ما از خدا پروا داشته باشید! چه ما امیرانِ شما هستیم و ما مهمانان شما هستیم و ما «اهل البیت» هستیم؛ کسانی که خداوند [دربارۀ ایشان] فرمود: «جز اين نيست كه خداوند مى‌خواهد هرگونه پليدى را از شما اهل البیت ببرد و شما را پاک و پاكيزه گرداند». [هلال] گفت: هیچ روزی را ندیدم که گریه‌کنان بیشتری از آن روز باشند. 🔸این خطبه امام حسن علیه السلام از ابوجمیله میسرة بن یعقوب نیز نقل شده است: قال: أخبرنا هشام أبو الوليد الطيالسي قال: حدثنا أبو عوانة عن حصين عن أبي جميلة أنّ ‌الحسن ‌بن ‌علي لمّا استخلف حين قتل علي. فبينما هو يصلي إذ وثب عليه رجل فطعنه بخنجر -وزعم حصين أنّه بلغه أنّ الذي طعنه رجل من بني أسد- وحسن ساجد، قال حصين: وعمّى أدرك ذاك. قال: فيزعمون أنّ الطعنة وقعت في وركه فمرض منها أشهرا ثم برئ. فقعد على المنبر فقال: يا أهل العراق اتقوا الله فينا فإنا أمراؤكم وضيفانكم أهل البيت الذين قال الله: «إنما يريد الله ‌ليذهب ‌عنكم ‌الرجس أهل البيت و يطهركم تطهيراً» قال: فما زال يقول ذاك حتى ما يرى أحد من أهل المسجد إلا وهو يخن بكاء (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص323؛ مشابه: تفسیر ابن أبي حاتم، 9، ص3132؛ المعجم الکبیر، ج3، ص93؛ شواهد التنزیل، ج2، ص31، ح650). @Al_Meerath

🔥هیزمی از هیزم‌های شعله‌ور جهنم 📕قال: أخبرنا علي بن محمد عن عبد الله بن عبد الرحمن عن عبد الله بن أبي بكر بن محمد بن عمرو بن حزم قال: خطب الحسن بن علي امرأة من بني همام بن شيبان. فقيل له: إنها ترى رأي الخوارج. فقال: إني أكره أن أضم إلى صدري جمرة من جهنم (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص302-303). نقل شده از عبد الله بن ابی‌بکر ابن حزم که گفت: حسن بن علی (ع) زنی از فرزندان همام بن شیبان را خواستگاری کرد. به حسن بن علی (ع) گفته شد که آن زن بر مذهب خوارج است. حسن بن علی (ع) فرمود: خوش ندارم که اخگری [1] از جهنم را به سینه‌ام بچسبانم! 1. اخگر: پارۀ آتش؛ هیزم شعله‌ور که چون آب زنند زغال شود. 📕أحمد بن محمد عن علي بن الحكم عن علي بن أبي حمزة عن أبي بصير قال حدثني أبو جعفر ع أن أباه كانت عنده امرأة من الخوارج أظنه قال من بني حنيفة فقال له مولى له يا ابن رسول الله إن عندك امرأة تبرأ من جدك فقضي لأبي أنه طلقها فادعت عليه صداقها فجاءت به إلى أمير المدينة تستعديه فقال له أمير المدينة يا علي إما أن تحلف و إما أن تعطيها [حقها] فقال لي قم يا بني فأعطها أربعمائة دينار فقلت له يا أبه جعلت فداك أ لست محقا قال بلى يا بني و لكني أجللت الله أن أحلف به يمين صبر (الکافي، ج7، ص435؛ مشابه: النوادر، ص49). از ابوبصیر نقل شده که گفت: ابوجعفر [باقر] (ع) برایم نقل کرد که پدرش [علی بن الحسین] زنی از خوارج داشت (گمان می‌کنم که گفت: از بنی حنیفه). پس یکی از موالی او بدو گفت: ای پسر پیامبر خدا! تو زنی داری که از جدّت [علی بن ابی‌طالب] بیزاری می‌جوید. پدرم او را طلاق داد... 📕أحمد بن محمد عن ابن فضال عن ابن بكير عن زرارة عن أبي جعفر ع قال: دخل رجل على علي بن الحسين ع فقال إن امرأتك الشيبانية خارجية تشتم عليا ع فإن سرك أن أسمعك منها ذاك أسمعتك قال نعم قال فإذا كان غدا حين تريد أن تخرج كما كنت تخرج فعد فاكمن في جانب الدار قال فلما كان من الغد كمن في جانب الدار فجاء الرجل فكلمها فتبين منها ذلك فخلى سبيلها و كانت تعجبه (الکافي، ج5، ص351). از زراره از ابوجعفر [باقر] (ع) نقل شده که فرمود: مردی بر علی بن الحسین (ع) وارد شد و گفت: همسر شیبانی شما، از خوارج است و به علی (ع) دشنام می‌گوید. اگر می‌خواهی که از دشنام‌دادنش را بشنوی به تو می‌شناوانم. علی بن الحسین (ع) فرمود: آری. آن مرد گفت: فردا هنگامی که می‌خواهی مانند روزهای پیشین از خانه بیرون روی، باز گرد و در گوشۀ خانه کمین کن! فرمود: فردا علی بن الحسین (ع) در گوشۀ خانه کمین کرد و آن مرد آمد و به همسر علی بن الحسین (ع) سخن گفت و معلوم شد که آن زن از خوارج است. پس علی بن الحسین (ع) آن زن را طلاق داد؛ با آنکه از او خوشش می‌آمد. 📕عدة من أصحابنا عن أحمد بن محمد عن عثمان بن عيسى عن رجل عن أبي جعفر ع أنه كانت عنده امرأة تعجبه و كان لها محبا فأصبح يوما و قد طلقها و اغتم لذلك فقال له بعض مواليه جعلت فداك لم طلقتها فقال إني ذكرت عليا ع فتنقصته فكرهت أن ألصق جمرة من جمر جهنم بجلدي (الکافي، ج6، ص55). نقل شده که ابوجعفر [باقر] (ع) زنی داشت که از او خوشش می‌آمد و او را دوست می‌داشت. روزی او را طلاق داد و از این اندوهگین شد. یکی از موالی او بدو گفت: فدایت شوم! چرا او را طلاق دادی؟ فرمود: علی (ع) را یاد کردم و او از علی (ع) بدگویی کرد. من هم خوش نداشتم که اخگری از اخگرهای جهنم را به پوستم بچسبانم! @Al_Meerath

📕محمد بن يحيى عن أحمد بن محمد عن بعض أصحابه عن علي بن إسماعيل الميثمي عن أبي الجارود قال: دخلت على أبي جعفر ع و هو جالس على متاع فجعلت ألمس المتاع بيدي فقال هذا الذي تلمسه بيدك أرمني فقلت له و ما أنت و الأرمني فقال هذا متاع جاءت به- أم علي امرأة له فلما كان من قابل دخلت عليه فجعلت ألمس ما تحتي فقال كأنك تريد أن تنظر ما تحتك فقلت لا و لكن الأعمى يعبث فقال لي إن ذلك المتاع كان لأم علي و كانت ترى رأي الخوارج فأدرتها ليلة إلى الصبح أن ترجع عن رأيها و تتولى أمير المؤمنين ع فامتنعت علي فلما أصبحت طلقتها (الکافي، ج6، ص477). از ابوالجارود [1] نقل شده که گفت: بر ابوجعفر [باقر] (ع) وارد شدم؛ در حالی که بر اثاثی نشسته بود. شروع کردم آن اثاث را لمس کنم [تا بفهمم که چیست و چه جنسی دارد]. ابوجعفر (ع) فرمود: این که با دستت لمس می‌کنی، ارمنی [2] است. به ایشان گفتم: شما را چه به ارمنی؟ فرمود: این اثاثی است که امّ علی (یکی از زنان ابوجعفر ع) آورده است. سال بعد بر ابوجعفر (ع) وارد شدم و با دستم داشتم زیر پایم را لمس می‌کردم. ابوجعفر (ع) فرمود: گویا می‌خواهی ببینی که زیرت چیست؟ گفتم: خیر؛ انسان نابینا بازی می‌کند. ابوجعفر (ع) فرمود: این اثاث از آنِ امّ علی بود و امّ علی، بر مذهب خوارج بود. شبی تا صبح از او خواستم که از مذهبش بازگردد و ولایت امیرالمؤمنین (ع) را بپذیرد، اما او نپذیرفت. صبح که شد، او را طلاق دادم. 1. ابوالجارود چنانکه از ادامۀ روایت معلوم می‌شود، نابینا است. در منابع رجالی هم به نابینایی او اشاره شده است: «كان أبو الجارود مكفوفا أعمى‏» (رجال الکشي، ص229). «... عن محمد بن سنان قال: قال لي أبو الجارود: ولدت أعمى، ما رأيت الدنيا قطّ» (رجال النجاشي، ص170). 2. اَرمنی: منسوب به اِرمينیه (ناحیه‌ای در روم) (المصباح المنیر، ج1، ص240). 📕أبو علي الأشعري عن محمد بن عبد الجبار عن صفوان عن بريد عن مالك بن أعين قال: دخلت على أبي جعفر ع و عليه ملحفة حمراء... شديدة الحمرة فتبسمت حين دخلت فقال كأني أعلم لم ضحكت ضحكت من هذا الثوب الذي هو علي إن الثقفية أكرهتني عليه و أنا أحبها فأكرهتني على لبسها ثم قال إنا لا نصلي في هذا و لا تصلوا في المشبع المضرج قال ثم دخلت عليه و قد طلقها فقال سمعتها تبرأ من علي ع فلم يسعني أن أمسكها و هي تبرأ منه (الکافي، ج6، ص447). از مالک بن اعین نقل شده که گفت: بر ابوجعفر [باقر] (ع) وارد شدم؛ در حالی که روپوش سرخرنگی برتن است. من با ديدن آن جامه تبسم كردم. ابوجعفر (ع) فرمود: گویا فهميدم كه چرا تبسم كردى، از جامه من به شگفت آمده‏اى. اين‏ خانم ثقفی مرا به پوشیدن آن مجبور کرده و من دوستش دارم. او اصرار كرده تا اين لباس را پوشيده‏ام. ابوجعفر (ع) فرمود: ما در اين جامه نماز نمى‏خوانیم... مالک بن اعین گفت: من بعد از مدتى بر ابوجعفر (ع) وارد شدم؛ در حالی که ابوجعفر (ع) آن زن را طلاق داده بود. ابو جعفر (ع) فرمود: شنيدم كه از جدم على (ع) بيزارى مى‏جست. پس نتوانستم او را نگه دارم؛ در حالی که از علی (ع) بیزاری می‌جوید. @Al_Meerath

غسل شب نوزدهم، بیست‌ویکم، و بیست‌وسوم 💠محمد بن إسماعيل عن الفضل بن شاذان عن صفوان بن يحيى و ابن أبي عمير عن معاوية بن عمار عن أبي عبد الله ع قال سمعته يقول الغسل من الجنابة و يوم الجمعة و العيدين و حين تحرم و حين تدخل مكة و المدينة و يوم عرفة و يوم تزور البيت و حين تدخل الكعبة و في ليلة تسع عشرة و إحدى و عشرين و ثلاث و عشرين من شهر رمضان و من غسل ميتا (الکافي، ج3، ص40). نقل شده که امام صادق علیه السلام فرمود: غسل این‌هاست: از جنابت، روز جمعه، عید فطر و عید قربان، هنگامی که مُحرِم می‌شوی، هنگامی که وارد مکه و مدینه می‌شوی، روز عرفه، روزی که خانۀ [خدا] را زیارت می‌کنی، هنگامی که وارد کعبه می‌شوی، شب نوزدهم، بیست‌ویکم، و بیست‌وسوم ماه رمضان، و هرکس میّتی را غسل داد. 💠محمد بن يحيى عن محمد بن الحسين و صفوان بن يحيى و علي بن الحكم عن العلاء بن رزين عن محمد بن مسلم عن أحدهما ع قال: الغسل في ليال من شهر رمضان في تسع عشرة و إحدى و عشرين و ثلاث و عشرين و أصيب أمير المؤمنين صلوات الله عليه في ليلة تسع عشرة و قبض في ليلة إحدى و عشرين صلوات الله عليه قال و الغسل في أول ليلة و هو يجزئ إلى آخره (الکافي، ج4، ص154). از امام باقر (ع) یا امام صادق (ع) نقل شده که فرمود: غسل در شب‌های ماه رمضان، در این شب‌هاست: نوزدهم، بیست‌ویکم، و بیست‌وسوم. امیرالمؤمنین -صلوات الله علیه- در شب نوزدهم ضربت خورد و در شب بیست‌ویکم از دنیا رفت. صلوات خدا بر او باد! فرمود: غسل [شب‌های ماه رمضان] در اول شب انجام می‌شود و تا پایان شب کافی است. 💠محمد بن إسماعيل عن الفضل بن شاذان عن صفوان بن يحيى عن منصور بن حازم عن سليمان بن خالد قال: سألت أبا عبد الله ع كم أغتسل في شهر رمضان ليلة قال ليلة تسع عشرة و ليلة إحدى و عشرين و ثلاث و عشرين قال قلت فإن شق علي قال في إحدى و عشرين و ثلاث و عشرين قلت فإن شق علي قال حسبك الآن (الکافي، ج4، ص153). از سلیمان بن خالد نقل شده که گفت: از ابوعبدالله [صادق] (ع) پرسیدم: در کدام شب‌های ماه رمضان غسل کنم؟ فرمود: شب نوزدهم و شب بیست‌ویکم و بیست‌وسوم. سلیمان گفت: گفتم: اگر بر من دشوار باشد؟ فرمود: در شب بیست‌ویکم و بیست‌وسوم. گفتم: اگر بر من دشوار باشد؟ فرمود: دیگر بس است! 💠إبراهيم بن إسحاق الأحمري عن جماعة عن ابن فضال عن عبد الله بن بكير عن أبيه بكير بن أعين قال: سألت أبا عبد الله ع في أي الليالي أغتسل في شهر رمضان قال في تسع عشرة و في إحدى و عشرين و في ثلاث و عشرين و الغسل أول الليل قلت فإن نام بعد الغسل قال هو مثل غسل يوم الجمعة إذا اغتسلت بعد الفجر أجزأك (تهذیب الأحکام، ج1، ص373). از بکیر بن اعین نقل شده که گفت: از ابوعبدالله [صادق] (ع) پرسیدم: در کدام شب‌های در ماه رمضان غسل کنم؟ فرمود: در نوزدهم، و در بیست‌ویکم، و در بیست‌وسوم. غسل [این شب‌ها] در اول شب است. گفتم: اگر شخص بعد از غسل به خواب رفت چه؟ فرمود: مانند غسل جعه است. هنگامی که بعد از فجر غسل کردی، برایت کافی است. @Al_Meerath

عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، عَنِ الثَّوْرِيِّ... قَالَ: وَأَخْبَرَنِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عَلِيًّا كَانَ يَتَحَرَّى لَيْلَةَ الْقَدْرِ لَيْلَةَ تِسْعَ عَشْرَةَ، وَإِحْدَى وَعِشْرِينَ، وَثَلَاثٍ وَعِشْرِينَ (مصنف عبد الرزاق، ج4، ص251). سفیان ثوری نقل می‌کند از امام صادق علیه السلام از پدرشان امام باقر علیه السلام که علی شب قدر را در شب نوزدهم و بیست‌ویکم و بیست‌وسوم می‌جست. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع التَّقْدِيرُ فِي لَيْلَةِ تِسْعَ عَشْرَةَ وَ الْإِبْرَامُ فِي لَيْلَةِ إِحْدَى وَ عِشْرِينَ وَ الْإِمْضَاءُ فِي لَيْلَةِ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِينَ (الکافي، ج4، ص159). از زراره از امام صادق علیه السلام نقل شده است: تقدیر و برآورد در شب نوزدهم است و محکم‌کردن در شب بیست‌ویکم و قطعی‌کردن در شب بیست‌وسوم. @Al_Meerath