دعا کنید خوب پیش بره.

فکر کنم کلیدِ برق دست این یارو بود که عزل شد.

هر روزی که گناه نکنی اون روز کنکوره.

قرار بود ادامهٔ افسردگی بعد از پایتخت باشه. نه از وسطش.

دیگه فقط زندگی دوشنبه ها.>>>>>>

البته همین هم هر قسمتش رو توی یک هفته می‌بینم.

ای دریغا، ای دریغا از جوانی، از جوانی؛ سوخت و دودِ هوا شد، پیشِ رویم، زندگانی...

{بـندر عبـاس!}

من حتی می‌دونستم عمه‌م توی اون اسکله نیست، ولی دلم ریخت؛ بمیرم برای خانواده‌هاشون.

با خودم فکر می‌کنم آیا اون چیزها اونقدر ارزشش رو دارن که من اینقدر براش استرس و ناراحتی بکشم؟ و ای کاش بعد از اینکه بعد از هزارمین بار جواب نه به این سوال می‌دم همه‌ی این احساسات عجیب از روی پوستم آب بشن و فرو برن تو زمین.

بچه‌هاجون من کلی عکس نفرستاده دارن از اول فروردین تا الان.

دعا کنید این هفته به خیر بگذره... میام اینجا ثبتشون می‌کنم.