آنالی عزیزم؛ تا نفس باقیست در آرزوی توام.

آنالی عزیزم؛ به دیدارت نیازمندم.

💌 آنالی عزیزم؛ کاش یکی هم وجود داشت که به آدم میگفت: you wanna hurt yourself, I'll stay with you. ☂ آنالی برایت مینویسد: عزیزدورم، منتظر ماندن برای آدم هاوهمدردی هایشان را رها کن. تو میتوانی همین جمله را روی برگی سبز بنویسی و به موقع‌ِ زخم ها و صدمه ها، به سرزمین قلبت پُست کنی! نامه ات را دریافت کنی و دوباره جوانه بزنی! پس تا وقتی خودت میتوانی بدون نیاز به غیر، ریشه هایت را قوی و برگ هایت را سبز نگه داری، به دیگری جز خدا تکیه مکن! من برایت نوری را آرزو میکنم که با تابش آن، بی نیاز از هر آدمی شوی و آن نور محبت الله است:)✨

💌 آنالی عزیزم؛ بیشتر بنویس. ذوقِ جنگلِ چشمانم با دیدنِ نوتیف آنالی بین این همه سیاهی و دلشکستگی قابل ستایش است. ☂ آنالی برایت مینویسد: محبوبِ زیبای من،‌ برق چشمانت مرا نیز خوشحال و خرسند میکند اما چه کنم که این روزها با کلمات درگیری دارم. انگار دوات هایم همه خشک، قلم هایم بیمار و عاجز از بیان احساساتم شده‌اند. با این حال سعی میکنم با هرجان کندنی که شده برای دیدن لبخندِ ماهتان و از برای برقِ زیبای چشمانتان، کلمات را کنار هم بچینم، کادو پیچشان کنم و به کلبه ی قلبتان پُست کنم. لطفا شما نیز برایم بنویسید. زیاد بنویسید که من این روزها عطش خواندن و میل به نامه گرفتن دارم. لبخندتان همیشگی.🧡

💌 آنالی عزیزم؛ جان میشوم برای قلم های بیمارت‌ و به جان میخرم غمِ مردمک چشمان زیبایت را.. حرف زدن با شمارا دوست دارم هرچند ک بار دومی است‌ که از برای شما مینویسم.. خواندن نوشته هایت برای معشوق آبی و زیبایت را با جان و دل خواهانم. می‌شود رفیق بشوی برایم؟ میان جمع نا رفیقان تنها مانده بِل .. ☂ آنالی برایت مینویسد: عزیز دلم، تو راجب من لطف داری و این محبت تو را میرساند که چشم ها ی زیبا و وقت خود را در اختیار من قرار میدهی و نوشته هایم را میخوانی:) اما معشوق؟ راستش دیگر معشوقی در کار نیست. پایان همه ی زندگی مرا فرا گرفته و مدام در حال خداحافظی با دوست داشتنی های زندگی ام هستم. رفیق؟ مگر رفیق همانی نیست که غم ها و شادی هایش را با دوستش به اشتراک‌میگذارد؟ پس من و تو رفیقیم. من باب ثابت کردن به آوایی که میفرستم با دقت گوش بده و لذت ببر.❤️

ما رفیقیم درست مثل زخم‌و‌نمک‌و‌خون‌وجگر..

💌 آنالی عزیزم؛ از خویش در فغانم از خویش در رنجم از خویش فراری... ☂ فروغ در این لحظات میگوید: می رهم از خویش و‌ می مانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران میشود روح من چون بادبان قایق در افقها دور و پنهان میشود..!

آنالی عزیزم؛ حتی درون اقیانوس رنج ها نیز، مدام لبخند بزن، از حیاتِ خود لذت ببر و زندگی کن!

آنالی عزیزم؛ عقیده ام‌ بر این است که حتی عشق روزی می‌میرد، اما دوستی ها هرگز نمی‌میرند!

آنالی عزیزم؛ انسان بنده ی کلماتِ محبت آمیز است.

آنالی عزیزم؛ تو درون من نفس میکشی!

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی..!