💌 آنالی عزیزم؛ جان میشوم برای قلم های بیمارت‌ و به جان میخرم غمِ مردمک چشمان زیبایت را.. حرف زدن با شمارا دوست دارم هرچند ک بار دومی است‌ که از برای شما مینویسم.. خواندن نوشته هایت برای معشوق آبی و زیبایت را با جان و دل خواهانم. می‌شود رفیق بشوی برایم؟ میان جمع نا رفیقان تنها مانده بِل .. ☂ آنالی برایت مینویسد: عزیز دلم، تو راجب من لطف داری و این محبت تو را میرساند که چشم ها ی زیبا و وقت خود را در اختیار من قرار میدهی و نوشته هایم را میخوانی:) اما معشوق؟ راستش دیگر معشوقی در کار نیست. پایان همه ی زندگی مرا فرا گرفته و مدام در حال خداحافظی با دوست داشتنی های زندگی ام هستم. رفیق؟ مگر رفیق همانی نیست که غم ها و شادی هایش را با دوستش به اشتراک‌میگذارد؟ پس من و تو رفیقیم. من باب ثابت کردن به آوایی که میفرستم با دقت گوش بده و لذت ببر.❤️

ما رفیقیم درست مثل زخم‌و‌نمک‌و‌خون‌وجگر..

💌 آنالی عزیزم؛ از خویش در فغانم از خویش در رنجم از خویش فراری... ☂ فروغ در این لحظات میگوید: می رهم از خویش و‌ می مانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران میشود روح من چون بادبان قایق در افقها دور و پنهان میشود..!

آنالی عزیزم؛ حتی درون اقیانوس رنج ها نیز، مدام لبخند بزن، از حیاتِ خود لذت ببر و زندگی کن!

آنالی عزیزم؛ عقیده ام‌ بر این است که حتی عشق روزی می‌میرد، اما دوستی ها هرگز نمی‌میرند!

آنالی عزیزم؛ انسان بنده ی کلماتِ محبت آمیز است.

آنالی عزیزم؛ تو درون من نفس میکشی!

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی..!

آنالی عزیزم؛ دوست داشتنت مزه ی چای با عطر هل و غنچه ی گل محمدی می‌دهد‌. وقتی خسته ام، محبتت را سر میکشم و خستگی از تنم در میرود. به راستی که عشقت قلبم را زنده و مهرت روحم را تازه میکند.

آنالی عزیزم؛ صبحِ من با یادِ تو قطعا بخیر است.

آنالی عزیزم؛ تو گلِ خشک‌شده‌ای، میان کتابِ موردِ علاقه‌ام!

آنالی عزیزم؛ خسته ام؛ چونان مسافری که سالهاست در ره مانده و هنوز به مقصد نرسیده. اکنون در میانه های راه، تو خود بیا به سویم و خود مرا در آغوش بکش؛ به گمانم روزگار بسیاری است که بی بغل مانده‌ام..