ما رفیقیم درست مثل زخم‌و‌نمک‌و‌خون‌وجگر..

💌 آنالی عزیزم؛ از خویش در فغانم از خویش در رنجم از خویش فراری... ☂ فروغ در این لحظات میگوید: می رهم از خویش و‌ می مانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران میشود روح من چون بادبان قایق در افقها دور و پنهان میشود..!

آنالی عزیزم؛ حتی درون اقیانوس رنج ها نیز، مدام لبخند بزن، از حیاتِ خود لذت ببر و زندگی کن!

آنالی عزیزم؛ عقیده ام‌ بر این است که حتی عشق روزی می‌میرد، اما دوستی ها هرگز نمی‌میرند!

آنالی عزیزم؛ انسان بنده ی کلماتِ محبت آمیز است.

آنالی عزیزم؛ تو درون من نفس میکشی!

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی..!

آنالی عزیزم؛ دوست داشتنت مزه ی چای با عطر هل و غنچه ی گل محمدی می‌دهد‌. وقتی خسته ام، محبتت را سر میکشم و خستگی از تنم در میرود. به راستی که عشقت قلبم را زنده و مهرت روحم را تازه میکند.

آنالی عزیزم؛ صبحِ من با یادِ تو قطعا بخیر است.

آنالی عزیزم؛ تو گلِ خشک‌شده‌ای، میان کتابِ موردِ علاقه‌ام!

آنالی عزیزم؛ خسته ام؛ چونان مسافری که سالهاست در ره مانده و هنوز به مقصد نرسیده. اکنون در میانه های راه، تو خود بیا به سویم و خود مرا در آغوش بکش؛ به گمانم روزگار بسیاری است که بی بغل مانده‌ام..

آنالی عزیزم؛ زمان موجود عجیب و خارق العاده ای است که گاه انسان را به شدت بی‌میل و بی‌رغبت می‌کند؛ آن هم نسبت به کسی که تا چندی قبل، حاضر بود برایش‌ بمیرد! آری عزیز دلم؛ تا وقت هست دوست بدار و بگذار دوست داشته شوی که زندگی فقط عشق است و محبت و دگر هیج!