آنالی عزیزم؛
این روزها غم نوش جان میکنم. سعدی میخوانم و تورا روی صندلی خالی روبرویم تصور میکنم که جا خوش کرده ای و به من لبخند میزنی. چای عصرانه را با توهم حضورت مینوشم و یادت را با قلبم حمل میکنم. چشمانت را روی تیکه کاغذی میکشم و به آینه میچسبانم تا به جای خودم به تو چشم بدوزم. راستش روزها را میگذرانم ولی شب ها، میمیرم تا زنده بمانم. لحظه به لحظهی زندگیام به انتظارت پیوست خورده و تو خود میدانی که انتظار کشنده است. با این حال تا وقتی امیدِ وصالت در رگ های قلبم جریان دارد، زندگی میکنم و زنده میمانم! تو را میجویم، به دنبالت میدوم و آرزوی دیدنت تنها دلیل زنده ماندن من است!
آنالی عزیزم؛
من و تو شبیه به دو قطب مخالف آهنرباییم، شبیه آب و آتش، مثل دو خط موازی، یا شاید هم شبیه به نور و تاریکی. مرز مشترک میان من و تو، خیالات ماست؛ آنجا که تو به من فکر میکنی و قلب من پرتوهای افکارت را از فاصله های دور، حس میکند و تند تر میتپد. من هنوز دوست داشتنت را حس میکنم اما متاسفم که باید این دوست داشتن را در نطفه خفه کنم.
من به جان کندنی به سویت دویدم و تو سنگ های این جاده ی پر و پیچ خم را برایم کنار زدی. تو خود را به من رساندی و من برای دوست داشتنت خود را به آب و آتش زدم، غافل از اینکه ما خودمان آب و آتش بودیم...!
من تنها میتوانم مخاطب اهنگ هایی باشم که گوش میدهی، من میتوانم مخاطب غایب گفت و گوهای خیالی ات باشم، من میتوانم لیلایِ درون قصه هایی باشم که در آینده برای بچه هایت تعریف میکنی، ولی متاسفم که نمیتوانم کنارت باشم...!
