«بی شک اینجا بهترین نقطه جهان عرب است» #بین_الحرمین 🏴منظاری ایرانی؛منظری عربی @Arabworld2023

«خاطرات اُم احمد؛ زن، فراموش شده مطالعات مقاومت» 🔸کمتر از یک روز، کتاب اهدایی دکتر راشد،«حیاة إمرأة بحرانیة؛قراءة فی حیاة المجاهدة الراحلة اُم‌احمد»را به پایان رساندم.جذابیت کتاب نشانگر حقیقتی است که در خوانش‌های مردانه از مقاومت، کمتر به نقش زنان توجه شده است. 🔹کتاب،روایت زندگی یک زن بحرینی مجاهدی است که در۱۷ سالگی با جوانی از اعضای مقاومت ازدواج کرد و همسرش بلافاصله برای مأموریتی از کشور خارج و ماه‌ها خبری از او در دسترس نبود 🔸تلاش‌ها برای متقاعد کردن دختر جوان به طلاق غیابی،بی‌ثمر ماند و او برای یافتن سرنخی از همسرش،عازم دمشق و از آنجا به تهران سفر کرد؛تمام این جست‌وجوها بدون اطلاع شوهرش صورت می‌گرفت تا سرانجام در سال۱۹۸۱، ملاقات دراماتیک آنها در هتلی در تهران رقم خورد و آغازی بر دو دهه زندگیِ در تبعید ام احمد شد. 🔸هشت سال زندگی در تهران با همسری که تنها جمعه‌ها حضور داشت و تولد فرزندان در غیابِ آشنایان،بخشی از سختی های«ٱم احمد»را رقم زد. سرنوشت جهادی، چند سالی او را ساکن زینبیه دمشق و سپس مأموریت‌های مقاومتی و زندگیِ بی‌تابعیتی، آن‌ها را چهار سال به لندن کشاند؛اما«اُم‌احمد» همچنان استوارانه سختی ها را برای هدفی والا تحمل می‌کرد. 🔹سال۱۹۹۴که قصد بازگشت به بحرین را داشتند،پس از چهار روز انتظار در فرودگاه منامه، به امارات دیپورت شدند و سرانجام در سال۲۰۰۳،با شنیدن خبر ناگهانی فوت خواهرش به بحرین بازگشت؛اما همان سال‌ نشانه‌های سرطانی نمایان شد که در سال۲۰۰۷،پایان«اُم احمد»را رقم زد. #بحرین #مقاومت منظاری ایرانی؛منظری عربی @Arabworld2023 https://eitaa.com/joinchat/917045908C8d9086eed1

«ضرورت بازنگری در ایده‌ها و بازسازی نهادهای فرهنگی بین‌المللی» 🔸در پرتو جنگ‌های اخیر، زمزمه ضرورتِ بازنگری، بازآرایی و ارزیابی کارکرد نهادها و سازمان‌های متولی دیپلماسی دینی ـ فرهنگی کم وبیش به گوش می‌رسد؛ نهادهایی که امتداد فرهنگی گفتمان انقلاب اسلامی، رسالت اصلی آنها محسوب می‌شود. نهادهای متعددِ پیدا و پنهانی که در رأس آنها می‌توان از«سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی»،«مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی»،«مجمع جهانی اهل‌بیت»،«جامعه‌المصطفی»، «معاونت بین‌الملل حوزه‌های علمیه»،«بنیاد سعدی»،«معاونت برون‌مرزی صداوسیما» (العالم و لکوثر)،«سازمان حج و زیارت» و… یاد کرد. 🔹 هر یک از نهادهای فوق پس از انقلاب، بر اساس ضرورتی خاص تأسیس شدند و اکنون، پس از نزدیک به پنج دهه، می‌توان آنها را در برابر این پرسش اساسی قرار داد که: فعالیت چندین‌ دهه‌ای آنها در شبکه‌سازی نخبگانی - عمومی و تأثیرگذاری فرهنگی با هدف ارائه تصویری واقعی از گفتمان انقلاب اسلامی، در بزنگاه این جنگ چه دستاوردی برای جمهوری اسلامی ایران داشته است؟ 🔸آیا در پرتو تحولات اخیر،همچنان همان ایده‌های گذشته،ظرفیت امتدادبخشی فرهنگی گفتمان انقلاب اسلامی را دارند؟ اگر این ایده‌ها همچنان کارآمدند، آیا آرایش سازمانی کنونی نیز ظرفیت تحقق آنها را دارد؟ برای نمونه، یکی از دال‌های مرکزی گفتمان انقلاب اسلامی، ایده«تقریب» بود که نهاد«مجمع تقریب» برای تحقق آن شکل گرفت و طی بیش از چهار دهه، فراز و فرودهای بسیاری را تجربه کرده است. امروز باید پرسید: آیا شبکه تقریبی که طی این سال‌ها مورد حمایت قرار گرفته و هزینه‌های فراوانی برای آن صرف شده، در بازنمایی روایت تقریبی ـ تمدنی انقلاب اسلامی در این جنگ چه نقشی ایفا کرده است؟ یا شبکه‌سازی و کنش چندین‌ دهه‌ای نهادی چون«مجمع جهانی اهل‌بیت»، در جریان این جنگ چه دستاورد رسانه‌ای، حقوقی،سیاسی یا اقتصادی برای ایران به همراه داشته است؟ اساساً ایده این نهاد برای ارتقای وضعیت پیروان اهل‌بیت چه بوده و آیا تحولات اخیر آن را به بازاندیشی واداشته یا خیر؟ یا در پرتو چند دهه تعامل معاونت بین الملل حوزه با همصنفانش در جهان اسلام، پس چرا در این جنگ به این همه واگرایی با نهادی چون الازهر رسیدیم؟ 🔸و شاید از همه مهم‌تر،باید«سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی»را در برابر چنین پرسش‌هایی قرار داد تا در یک ارزیابی منصفانه روشن شود که بازخورد هزاران همایش، نشست، دعوت و اعزام مهمانان و نیز فعالیت رایزنی‌های فرهنگی، تا چه اندازه در شکل‌دهی تصویری واقعی و مطلوب از ایران مؤثر بوده است؟ همچنین باید از نهادی چون«جامعه‌المصطفی» پرسید که در یک کشور مشخص، پس از چندین دهه، چه خروجی قابل سنجشی داشته است؟ و فارغ‌التحصیلان المصطفی امروزه در هر کشوری به تفکیک، در راستای ترویج تصویری صحیح از گفتمان انقلاب اسلامی چه نقشی ایفا می‌کنند؟ و یا اینکه امروز الکوثر و العالم چه سهمی در جهت دهی افکار عمومی در جهان عرب دارند؟ 🔸به بیان دیگر، هر یک از این نهادهای فرهنگی فعال در عرصه بین‌الملل باید گزارش دهند که نخست، برنامه راهبردی و عملیاتی آنها در این دهه‌ها بر چه اصولی استوار بوده تا سپس روشن شود، شبکه ارتباطی و نخبگانی‌ای که طی چهار دهه گذشته ایجاد کرده و برای آن هزینه‌های بسیار صرف شده است؛در این جنگ چه سطحی از کنشگری به نفع جمهوری اسلامی را رقم زده است. 🔹دانش اندک نویسنده نشان می‌دهد که، دست‌کم در حوزه جهان عرب، ناکارآمدی برخی از این نهادها آشکار است؛ زیرا بخش قابل‌توجهی از فعالیت آنها عمدتاً متمرکز بر دعوت از افرادی متوسط، تکراری و غالباً همسو، در قالب نشست، همایش و… بوده است؛ افرادی که جایگاه چندانی در فضای علمی، رسانه‌ای و نخبگانی کشورهایشان نداشته‌اند لذا طبیعی است که در بزنگاهی چون جنگ نیز توان اثربخشی به نفع انقلاب اسلامی را نخواهند داشت؛ با این حال، سال‌ها به‌عنوان مهمانان ثابت نهادهای فرهنگی ایرانی شناخته می‌شدند و البته اعزامی های این نهادها از ایران نیز عمدتاً تکراری و حول یک حلقه بسته‌ای از افراد رقم خورده است. این تجربه نشان می‌دهد که دست‌کم تجدیدنظر در فهرست مهمانان و اعزامیان نهادهای فرهنگی بین‌المللی ایران، ضرورتی جدی است. 🔸خلاصه اینکه؛ طبیعی است این نهادها توفیق‌هایی نیز داشته‌اند، اما پاسخ به این‌گونه پرسش‌ها نیازمند تعلیقِ تعلقات نهادی و اولویت‌یافتن منافع ملی است؛ تا از افقی بالاتر، ایده‌ها و نظام‌های متناسب با فضای امروز در عرصه دیپلماسی فرهنگی ایران در نقشه‌ای کلان بازطراحی شده و بر اساس آن،چه بسا نهادی تأسیس و چه بسا نهادی تعلیق و یا ادغام گردد؛ اما به نظر، فرصت بازاندیشی در ایده‌ها، بازسازی نهادها و حتی تغییر افراد در این عرصه را نباید بیش از این از دست داد. #بازسازی_نهادی #دیپلماسی_فرهنگی منظاری ایرانی؛منظری عربی @Arabworld2023 https://eitaa.com/joinchat/917045908C8d9086eed1