ما دو شاخه‌ی یک درختیم ، کاش باد از دو سو می‌وزید.

ببخشید که ایرپادم چشم و لپ نداره.

2:49

آقا این تُرک پری‌چهر که میگن همین فرفری ماستا.

به ولای علی که خودم و خودتیم.

تو کل زندگیم همیشه مثل موهام بودم، موجی.

یه چاقو بردار بکن وسط سینه‌ی یه زن، ولی نادیده‌ش نگیر. اینو بار دومه دارم بهت می‌گم.

نودلِ نصفه شبی برا اینکه به زور بیدار بمونی‌.

در ابتدا یک من بودم و یک دل. فکر می‌کردم اوضاع از این بدتر نمی‌شود، خب البته هیچوقت اوضاع به آن بدی نشد، اما دلِ من بیشتر شکست. احتمالا چون لوس شده بودم. البته جای هیچ نگرانی‌ای وجود نداشت چون بی‌یقین در نهایت بار تقصیر بر شانه‌ی من خانه می‌زد‌.

«دلم نمی‌خواد، ولی این کارو برات انجام میدم، چون تو از دلم مهم‌تری.»

این کانسپت که من فلان‌کارو برا تو انجام بدم خیلی معرکه‌ست، مثلا فکر کن طرف با اون همه ابهت و تستوسترون، بذاره تو موهاشو خرگوشی ببندی و لاک بزنی براش؛ به قولی، باخت دادن به قیمت بُردِ لبخندش(: