همه‌چیز‌را‌گردن‌سرنوشت‌مینداز؛ چشمهای‌بازت‌،قدم‌های‌نرفته‌ات و‌حرفهای‌نگفته‌ات‌خوب‌اینرا‌می‌دانند. با‌چشم‌دیدی‌‌رنج‌را‌،لام‌تا‌کام‌حرفی‌نزدی قدم‌از‌قدم‌برنداشتی‌و‌بی‌حرکت‌ماندی..! @Arvan_sun.زاده‌مهر

زبانهادروغ‌می‌بافند،شنیده‌ها‌ دروغ‌می‌گویند،حتی‌چشمها‌هم‌ گاهی‌دروغ‌می‌گویند. اما‌دستها! دستها‌هیچ‌گاه‌دروغ‌نمی‌گویند؛ چه‌هنگام‌ترس،چه‌هنگام‌خشم و‌چه‌هنگام‌نوشتن... درون‌کاغذها‌هیچ‌گاه‌دروغ‌نیست سیاهی‌کاغذ‌خود‌افشاگر‌ رازهای‌دستهاست!! @Arvan_sun.زاده‌مهر

اری‌عزیز‌من؛ ادم‌ها‌می‌روند،خاطره‌ها‌فراموش‌میشوند گل‌ها‌خشک‌می‌شوند،چای‌ها‌سرد‌می‌شوند چشم‌ها‌خشک‌میشوند،غم‌ها،خوشحالی ها‌تمام‌می‌شوند‌،قورمه‌سبزی‌هایی که‌دریخچال‌گذاشته‌ای‌خراب‌می‌شوند، افتابگردان‌ها‌روزی‌از‌افتاب‌دل‌می‌کنند، روزها‌شب‌می‌شوند‌،شبهاروز‌می‌شوند، ماندگار‌ترین‌ها‌رفتنی‌می‌شوند‌، رفیق‌ترینها‌نارفیق‌می‌شوند‌، نارفیق‌ها‌رفیق‌می‌شوند. هیچ‌چیز‌ماندگار‌و‌ماندنی‌نیست، تاقبلِ‌رفتن‌‌قدرِ‌بودنشان‌را‌بدان‌؛ چای‌را‌قبل‌سرد‌شدن‌بنوش، به‌ستاره‌قبل‌سحرو‌به‌ابر‌قبلِ شامگاه‌بنگر،گل‌را‌قبل‌خشک‌شدن ببوی،ادم‌هارا‌قبل‌‌ِ‌رفتن‌به‌اغوش‌بگیر. بعدها،جز‌کاش‌و‌‌حسرت چیزی‌برایت‌نماند. @Arvan_sun.زاده‌مهر

ادبیاتِ‌نازنینم:) @Arvan_sun

https://daigo.ir/secret/899930102 سه‌تا‌کلمه‌که‌بهترین‌حسارو‌دارن؟ بگین‌فردا‌میزارم..!

ظاهر‌م‌را‌نگاه‌نکن‌،حال‌بهاری‌و‌ دم‌ازشکوفه‌زدنم‌را‌نگاه‌نکن‌ در‌درون‌خزانم‌‌،‌غروبی‌‌با‌حال‌و‌هوای‌پاییز شبی‌‌به‌سردی‌‌اواسط‌اسفند. دردلم‌شوقِ‌افتاب‌ِ‌اما‌،گاهی به‌روشنی‌شمعی‌قانع‌ام. درچشمم‌میل‌به‌اشک‌شوق‌است‌اما انگار‌چشم‌چپ‌‌میل‌به‌ابتدا‌باریدن‌ندارد. اتشِ‌عشقِ‌به‌پرواز‌م‌‌به‌قدری‌زیاد‌بود که‌بالهایم‌را‌سوزاند‌ اما‌نمی‌دانم‌چرا‌این‌بالهای‌سوخته دست‌ازشوقِ‌پرواز‌داشتن‌نمی‌کشند. در‌امیدِ‌ناامیدی‌ها‌سر‌کردن‌هم‌عالمی دارد‌. @Arvan_sun.زاده‌مهر

https://eitaa.com/greenloy چنلشون‌رو‌حمایت‌کنین:))✨

کم‌شرکت‌کردین؛ وقتی‌بگم‌قراره‌چیکارکنم‌پشیمون میشین‌ازاینکه‌نگفتینا نگین‌نگفتم.

حرف‌از‌حس‌و‌حال‌ماه‌ها‌شد؛ فروردین‌از‌عید‌گفت‌،اسفند‌از‌رخت‌و لباس‌نوگفت،دی‌از‌شبهای‌طولانی اردیبهشت‌از‌باران،شهریور‌از‌غروب خلاصه‌هرکس‌چیزی‌گفت‌تا‌ نوبت‌به‌مهر‌رسید‌. بوی‌خوشِ‌کاغذ‌و‌لباسهای‌یکدست‌و‌ یک‌شکل‌ش‌و‌‌هوای‌مطلوبش‌‌حرفها برای‌گفتن‌داشت‌و‌وسوسه‌برانگیزبود اما‌نه‌‌هنگامی‌که‌کنارش‌ همان‌یکدست‌پوشان‌نشسته‌بودند یکی‌با‌دمپایی‌یکی‌با‌چوب‌و‌یکی‌با‌سنگ نشسته‌بود‌و‌منتظر‌بود‌مهر‌حرفی‌بزند تا‌دمار‌از‌روزگارش‌دربیاورند. بنابراین‌مهر‌حرفهایش‌را‌خورد‌و‌ ساکت‌‌و‌مچاله‌با‌نگاهی‌‌مرموز‌ گوشه‌ای‌نشست‌... ابتدای‌مهرِ‌یک‌هزار‌و‌چهارصد‌و‌چهار @Arvan_sun.زاده‌مهر

خبررسیده‌اونی‌که‌استوری‌های‌منظوردار و‌تیکه‌شعرهای‌کنایه‌دارمیزاشته‌ امروز‌لباس‌فرمشو‌تنش‌کرده‌‌رفته‌ مدرسه‌. @Arvan_sun