در بُعدِ زمانیِ گُنگی ، زمان در من اسیر ، نه دیروز ، نه فردا ، فقط اکنونِ دلگیر . چونانِ فیلمی که صحنه‌اش تکرار می‌شود مدام ، من ایستاده‌ام در میانه ، با بغضی در کلام . منتظرم ؛ چونانِ غریقی که موجی می‌طلبد ، برایِ نجات ، برایِ امیدی که هرگز نمی‌رسد . می‌دانم که خواهد آمد ، آن ناجیِ ازلی ، آن اتفاقِ خوب ، آن گشودنِ هر گرهِ باطلی . اما کی ؟ و کدام ؟ در این برزخِ بی‌انتها ، از انتظارِ محض ، عقلِ من می‌رود زِ جا . این حسِ آشنا ، این حسِ ناآشنایِ قَدَر ، مرا به مرزِ جنون می‌برد ، ای وایِ بر پدر ! دیوانه نیستم ، اما ترسِ این حال ، عجیب است ، که در زمانِ ابدیت ، روحم زِ بندِ تن ، غریب است . کاش می‌شد در این بُعد ، اندکی آرام گرفت ، و منتظرِ آن گشایش ، با قلبی امیدوار، ماند .

ستاره ی چشمک زن ِاسمون‌م ؛

خورشید غریبه-

یه روزی یه زمانی یه ساعتی یه نفر میاد بجای من که از من خیلی بهتره. و تو قراره باهاش باشی منو فراموش کن. بچسب به کسی که قراره تا همیشه باهات باشه _

اگه یه روزی یه غریبه ای دیدی که زیر نور ماه نشسته و قهوه دستشه بدون اون منم

لازم نیست انقدر جیباتونو بگردین تو هیچ جیبی بلیطی نیست که بخواد مقصدتون رو عوض کنه.

امیدِ همیشگی.