اینجا ایران است. سرزمینی که در آن برای حق «قاتلِ بالفطره»، کمپین حمایت راه می‌اندازند و با ژست‌های توخالیِ روشنفکری، جای جلاد و شهید را عوض می‌کنند. اینجا وقتی گرگی به گله می‌زند، عده‌ای از سر هیجان مجازی یا برای دیده شدن، هشتگ «بخشش» می‌سازند و برای ریختن خون مظلوم، رقص قلم راه می‌اندازند. انگار یادشان رفته که امنیت این شهر به خون همان‌هایی گره خورده که زیر چرخ‌دنده‌های همین تفکرات مسموم، له شدند. و امان از این جماعت نان‌به‌نرخ‌روزخور که چشم‌شان را بر واقعیت بسته‌اند و دهان‌شان پر از شعارهایی است که حتی خودشان هم به آن باور ندارند.

کاش میشد بریم یجایی که همه‌چیز اروم باشه و همه در کنار هم بدون هیچ بحث و جدلی زندگی کنن. بدون هیچ اقتصاد و تورم و جنگی .. یجایی بی دغدغه و آرامش.

وطن‌هایی‌، وتن‌هایی، وتنهایی‌.