جدیدا حس میکنم مداحی باید آروم باشه. هم لحنش آروم باشه ، هم صداش. باید جون ادم رو بسوزونه. باید جگرسوز باشه. اگه تند و سریع باشه ، مستمع وقت نمی‌کنه اشک بریزه. نمیتونه بسوزه. ولی باید بسوزه.

باید بسوزه.

و نباید هر وقت که شد ، این مداحی ها رو گوش بدی. نباید به گوش دادن و گریه نکردن عادت کنی. باید با حال درست گوش بدی. با حال خوب.

وای جاسمین چرا یک نفر پنج دقیقه یک اسم رو باید بدون وقفه بخونه؟ و چرا یک نفر دیگه باید بخواد پنج دقیقه اون اسم رو گوش بده؟ و چرا حسین؟ و چرا ، حسین...؟

یاد اون شب‌هایی افتادم که ما برق ها رو خاموش می‌کردیم و رختخواب ها رو پهن ، تا بخوابیم؛ ولی مادرم نمی‌خوابید ، تلویزیون رو روشن میکرد و روی شبکه سه ، برنامه‌ای که پخش زنده حرم امام حسین رو نشون میداد ، می‌گذاشت. اسم برنامه یادم نیست؛ ولی خوب یادمه که وقتی ما می‌خوابیدیم ، مادرم با یک تسبیح توی دستش ، بیدار میموند و روضه های اون برنامه رو نگاه میکرد. به حالش حسرت می‌خوردم.

به حال هرکس که لیاقت اشک برای امام حسین رو داره ،حسرت میخورم.

آه ابوفاضل خورشید اباعبدالله ماه ابوفاضل...

یا ابوفاضل

قمر ام‌البنین السلام

ای ساقی ِ لب تشنگان

ای جان جانانم سقای طفلانم