🔻فایل pdf درس‌نامه کارگاه شماره ۲ 🔹بخش دوم برگزار شده در آذر ۱۴۰۲ عنوان: ارکان و ویژگی‌های امر جنسی سوالات و نظرات خود را با ادمین کانال در میان بگذارید. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

🔹حجاب از ضروریات دین است. 🔹آیات حجاب از محکمات‌اند. 🔹در حجاب و حدود آن در میان علما اختلافی نیست. 🔹باید از رسانه فریاد بزنیم که حجاب را قرآن و خدا می‌گوید. استاد محمدجواد فاضل لنکرانی: 🔹امروز حوزه‌های علمیه با صدای بلند به مسئولین بگویند که ما در مسئلۀ حجاب از جهت علمی هیچ نقطۀ کور و مشکلی نداریم. حجاب مثل مسئلۀ موسیقی و غنا نیست که هنوز هم در مورد آن بین بزرگان و مراجع اختلاف است. یک کسی می‌گوید: «مطلقاً حرام است.» و دیگری قائل به تفصیل است. حجاب یک مسئله ضروری بین همه فقهاست، درباره حجاب حتی بسیاری از جزئیات آن بحث و تردید و سؤال بدون پاسخی وجود ندارد. حجاب از ضروریات دین و از اولیاتی است که در آن اجتهاد راه ندارد! مثل وجوب اصل نماز که حتی مجتهد قَدَر هم حق ندارد بگوید راجع به وجوب نماز نظر من اینست‌، نه اتفاق افتاده و نه چنین‌چیزی قابل تحقق و قبول است. 🔹وجوب حجاب یک مسئله ضروری است؛ حال چقدر ما این مطلب را به دختران و بانوان جامعه خود منتقل کرده‌ایم؟ شما از خانم‌ها اگر بپرسید ضروری دین یعنی چه؟ از صد نفر قطعاً ۹۹ نفر نمی‌توانند به این سؤال جواب بدهند. باید اول این عنوان را روشن کنیم. 🔹ما نیامدیم از رسانه فریاد بزنیم که حجاب را قرآن و خدا می‌گوید. آیاتش هم از آیات محکم قرآن است، نه از آیات متشابه. آیۀ حجاب از آیات محکم قرآن است. خدای متعال به رسول گرامی‌اش می‌فرماید: «‌یا أَیهَا النَّبِی قُلْ لِأَزْوَاجِکَ وَبَنَاتِکَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یدْنِینَ عَلَیهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ» 🔹در لغت، حدیث، تاریخ و شعر فارسی، جلباب یعنی چادر. قرآن بانوان را تکلیف به پوشش چادر می‌کند. عرب به پوشش سرتاسری می‌گوید: «جلباب.» 🔹دین دنبال این است که این قوانین پیاده شود، اصلاً حکومت اسلامی چه در زمان امام معصوم(ع) و چه در زمان غیبت برای پیاده کردن اسلام است. مگر ما می‌توانیم در حکومت اسلامی بگوئیم به ما ربطی ندارد شراب می‌خورند یا نه؟ کارخانه شراب در یک کشور درست می‌شود یا نه؟ رباخواری هست یا نه؟ این چه حکومت اسلامی‌ای شد؟ http://ijtihadnet.ir https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

نسبت ما با فاطمه‌(سلام‌الله) 🖋 آزاده محمودیان ۱. واقعۀ تلخ کوچه، جانگداز است. حادثۀ بین دیوار و در، درد را به استخوان هر شیعه‌ای می‌نشاند. ماجرای دستانِ بسته‌شده، بغضی خشم‌آلود در گلو می‌آفریند؛ اما... تلخ‌تر و جانگدازتر، مظلومیت علی و فاطمه(علیهما‌السلام) در امروز و اینجاست! در روضۀ اهل‌بیت بیش از گریه به تفکر نیاز است، به غور در نسب میان ما و ایشان و اینکه ما را چه نسبتی است با وقایع سال یازدهم هجری. مگر ما شیعیان سال ۱۴۴۵هجری را چه نسبتی می‌تواند با آن ایام باشد؟! برای پاسخ باید گذاری به روزهای آن سال نامیمون کنیم. همه چیز از آن «مصیبت بزرگ»، از «رَزیّة یوم‌الخمیس» آغاز شد. آن هنگامه‌ای که پیامبر در بستر احتضار، سر بر پای علی نهاده بود و نفس‌های آخر حیات مبارکش هنوز در هوای امت پراکنده می‌شد. بزرگان اصحاب دورتادور حضرت گرد آمده ‌بودند و دختر عرشی‌اش در میان خوف و رجا در گوشه‌ای شاهد آخرین آنات پدر بود. مگر در این لحظه چه پیش آمد که سرآغاز غم‌های انسانی شد؟! حضرت به اصحاب فرمود: «کاغذ و قلمی بیاورید تا در این لحظاتِ پایانی وصیتی برای شما باقی گذارم تا با آن هدایت امت قطعی شده، هرگز گمراه نشوند.» برخی اصحاب برای اطاعتِ امر برخاستند؛ اما یکی از حاضران (عمربن‌خطاب) با این خواستۀ پیامبر مخالفت کرد. او گفت: «پیامبر هذیان می‌گوید و کتاب خدا ما را بس است.» از این توهین آشکار میان اصحاب اختلاف افتاد و صداها بالا رفت. پیامبر با مشاهدۀ اختلافِ اصحاب از آنان خواست از نزد او بروند. پس وصیت پیامبر برای همیشه مکتوم ماند. ۲. آن شخص در گفت‌وگویی با ابن‌عباس که از برجسته‌ترینِ مفسران قرآن(!) بود، تصریح کرد که من دانستم پیامبر(صلوات الله علیه) در بیماری‌اش ‌خواسته نام علی را برای خلافت پس از خویش به صراحت به‌زبان بیاورد؛ ولی من از روی دل‌سوزی(!) نسبت به اسلام مانع شدم. هم‌او، رهبرِ خواصِ زیرکِ منافق، ساعتی بعد پیکر برزمین ماندۀ پیامبر را رها کرد، بذر نفاق را در امت محمدی کاشت و سقیفه را رقم زد. و سقیفه! نبوت را ناتمام گذاشت و در اساس تصمیم الهی و دین نبی استحاله‌ کرد. قرار بود برنامۀ حیات تا ممات انسان از آسمان نازل شود؛ اما سقیفه برنامۀ زندگی و مرگ انسان را زمینی کرد و به دست انتخاب عوام سپرد. عوامی که پیشتر مسحور فتنه‌ها و منغمر در جهالت خویش شده بود. شد آنچه نباید می‌شد. همان‌که ابن‌عباس‌ها همواره برای آن و تباهی‌ای که به سبب آن در اسلام وارد شد، آن‌چنان می‌گریستند که سنگ ریزه‌های پیرامونش را مرطوب می‌کرد. اما علی(علیه‌السلام) پس از فارغ‌شدن از دفن رحمة‌للعالمین، همچنان بر تداوم رحمت پای فشرد، به اتم و اکمل طریق‌ها. تا جایی‌که همسر جوان خود را سوار بر استر، کوچه‌به‌کوچه به در منزل صحابی می‌برد و دختر پیامبر را شاهد می‌گرفت که مگر به یاد نمی‌آورید آن حبیب الهی چه‌کسی را خلیفه خود ساخت؟! اما سرهای فرود آمده از شرم، یک‌به‌یک در را به‌روی آن دو مظلوم روزگار می‌بست. ۳. امامت انتصاب الهی و پیوست گسست‌ناپذیر نبوت است. امامت یعنی تداوم حکومت الله بر انسان. امام قلب عالم وجود است. همۀ دریافت‌ها باید در مقام قلب «سان» دیده شود و تشخیص حق و باطل با اوست. پس جامعۀ محروم از امام، گم‌گشتۀ در میان حق و باطل است. حال انسان امروز در غیبت امام چه کند جز دست‌به دامان «ولی» شدن؟! وقتی هنوز صداها در گوش تاریخ تکرار می‌شود و پس از ۱۴۳۴سال همچنان زیرکانِ منافق به حال اسلام دلسوزتر از اهل ولایتند! هنوز ابن‌عباس‌ها می‌دانند و خاموشند و هنوز دین علی و فاطمه(علیهما‌السلام) سوختۀ فتنه‌ها و زخمی جهالت‌های عوام است. در طریق حق، سرسپردگی انسان به حکم الهی و دل‌سپردگی‌اش به امام و انسان کامل و ولی، از روی تعبّد همراه بامعرفت است، نه از روی انتخاب عافیت‌طلبانه؛ که این تعبّد از شعور و شهودِ «لَمْ أعْبُدْ رَبّاً لَمْ أرَهُ!» پدید می‌آید و آن «انتخاب» از متن و بطن اومانیسم و سکولاریسم. از آن، حیات طیبه و سعادت حاصل می‌شود و از این گمراهی بی‌پایان. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

نسبت ما با فاطمه(سلام‌الله) را در فارس بخوانیم: http://fna.ir/3gl6jf

🔹عزم مؤمنانه بر حفظ حیات عفیفانه امروز در هفته‌نامه ۹دی https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

📌 سلسله یادداشت‌ها در تکریم از آمران به حجاب، با عنوان: 🔸عزم مؤمنانه بر حفظ حیات عفیفانه 🖋 آزاده محمودیان بخش دوم: پیچ‌وخم‌های حرکت تمیزِ فرهنگی ۱. حجاب‌بانان کیستند و چه می‌کنند؟ اینان متشکلند از گروه‌های مردمی‌ دغدغه‌مند در حوزه‌ی حجاب، که از جای‌جای شهر تهران ظرف یک سال گذشته با هدف نهی، از منکرِ کشف حجاب، گرد هم آمده‌اند. افراد مستقر در چهارراه و متروی ولیعصر زبده و عصاره‌ی گروه‌هایی هستند که بی‌هراسِ طعنه‌ها، بیش از یک‌سال طرح‌هایی با هدف مشابه و روش‌هایی گوناگون را در مناطق مختلف تهران به اجرا درآورده بودند. تجربه‌ی این گروه‌های مردمی بر طرح‌های ایجابی چون اهدای روسری و معرفی شهدا به مکشفه‌ها، در پاساژ‌ها و مال‌ها و خیابان‌هایی از شمال تا جنوب تهران متمرکز شده که این منکرِ پرآسیبِ کریه رایج‌تر بود و در این مسیر برای ارتباط‌ مؤثرتر از کارگاه‌های آموزشی متعدد با اساتید علوم اجتماعی و روانشناسی بهره برده‌اند. ۲. نحوه‌ی تذکر لسانی آنان منطبق با دستورات دینی و ملاحظات روانشناختی تنظیم شده است. از این‌روی از منظر ایشان امر و نهی لسانی، درجاتی دارد و تا زمانی‌که با پایین‌ترین درجه و آرام‌ترین لحن می‌توان به مقصود رسید، نباید اقدام به درجه‌ی بالاتر کرد. این درجات بر حسب شدت و ضعف و انواعی که دارند انتخاب می‌شوند؛ اما آنچه در نهی‌ازمنکر قطعی است لحن پرصلابت و قاطع آن است. روح و مدل حاکم بر آن، مدل امر و نهى است؛ مدل خواهش و تقاضا و تضرّع نیست؛ از این‌رو علاوه بر اینکه در این اقدام، حجاب‌بانان در نهایت حوصله و انعطاف سخن می‌گویند؛ آن قاطعیت همراه با همدلی، گم‌گشته‌ی دهه‌های اخیر در مواجهه با «اصرارکنندگان بر منکر»، را به‌نمایش می‌گذارند. ۳. پرس‌وجوهای نگارنده حاکی از آن است که این طرح پس از پرداخته‌شدن و رفع کاستی‌ها، با مسئولین وزارت کشور و دادستانی تهران، طی جلساتی متعدد مطرح و توجیه شده و ضمن هم‌آهنگی با شرایط این نهادها حمایت آنان را برای اجرا کسب نموده‌. در حال حاضر نیز مجریان این طرح با فواصلی دقیق گزارش کار خود را به مسئولین مربوطه ارائه می‌کنند.  https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

📌 سلسله یادداشت‌ها در تکریم از آمران به حجاب، با عنوان: 🔸عزم مؤمنانه بر حفظ حیات عفیفانه 🖋 آزاده محمودیان بخش سوم (پایانی): میدان‌ اینان، روایت‌ آنان ۱. در عصر روایت و روایت‌زدگی، بی‌تردید یکی از کارویژه‌های رسانه، ارائه‌ی روایتی‌ صادقانه و صحیح از جهان پیرامون است. آن‌هم در هنگامه‌ای که کثرت کج‌روایت‌های داخلی و خارجی در پی مثله کردن حقیقتِ مصلح‌اند. اقناع‌سازی به مدد انبوه متراکم و گسترده و چندبُعدی روایت‌های درست، بدان‌گونه که زاویه‌ای تاریک در ذهن مخاطب باقی نگذارد، فرصت فضاسازی را از راویان ناصواب سلب می‌کند. از مهم‌ترین آسیب‌های این عرصه، اطمینان از درست‌پنداری اکثریت مردم است. اگرچه از منظر دینداران، بعید به نظر می‌رسد، اما هنوز بسیاری از جامعه فهم دقیق و صحیحی از مفهوم «ضرورت دین» ندارند. این ناآگاهی و نافهمی منحصر به عوام مردم نیست بلکه دامان طبقه‌ی دانشگاهی و حتی حوزوی را نیز گرفته. برای مثال در مناظره‌ای که در روزهای اخیر میان دو متفکر حوزه‌ی فرهنگ انجام شد، شخصیت برجسته‌ی دانشگاهی ما، حجاب را امری تاریخی و نه‌دینی می‌داند! و استدلال طرف مقابل را بر «خروج از دین در صورت انکار ضرورت دینی حجاب»، شمّه‌ای از طالبانیسم می‌خواند. اندیشه‌ها و باورها از مسند استادانی این‌چنین به اندیشه‌ها و باورهای نسل جوان رسوخ کرده و به کردار اجتماعی ایشان مبدّل می‌شود. ۲. در این میان، رسانه که می‌تواند مصلح رفتارها و اندیشه‌ها باشد، از بیان اصل دین و ساختار و نحوه‌ی آن، خجالت‌زده و پُرلکنت است! رسانه‌ها حتی اگر در تبیین ضرورت حجاب و امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر عاری از خلاقیت‌اند می‌بایست با تبیین و حمایت از اقدامات خودجوش و درست مردمی قدمی حداقلی در جبران کاستی‌های خود بردارند. آن هم در اوضاعی که علاوه بر رسانه‌های معاند خارجی و دنباله‌های داخلی آنان، رسانه‌های جریان موسوم به صورتی نیز در زیر سایه‌ی انقلابی‌گری، ساز ابهام‌افکنی در دو اصل قطعی دینی، یعنی حجاب و نهی‌ازمنکر کوک می‌کنند. ۳. دیگر آسیبِ پرخسارت در این عرصه عدم اهتمام به ارائه‌ی اولین روایت و نیز روایت دست‌اول است. این مهم که روایت ما در مقام دفاع باشد یا در مقام آگاهی‌بخشی، به‌‌تنهایی نیمی از راه را در تصرف ذهن مخاطب رفته. موضع اثر و نفوذ اولین روایت آنچنان برتر است که از قرارگرفتن در مقام دفاعِ از خود، غالباً بی‌نیاز می‌شود. همچنین روایت دست‌اول به‌دلیل همان دست‌اول بودن، اعتمادها را به سوی خود می‌کشاند. احساس مخاطب از این‌که روایت، مستقیم از سوی راوی به او رسیده یا با چند دست واسطه، در میزان پذیرش و حس اطمینان او عمیقاً مؤثر است. ۴. با تدقیق این موارد، دو امر ضروری می‌نماید؛ اول آنکه بسط نظری اقداماتی اینچنین می‌بایست پیشتر یا همزمان با اجرای آن، از سوی اهل نظر برای حلقه‌های میانی جامعه صورت پذیرد تا بازتاب آن به عموم، میسر و مستدل گردد؛ و دوم، موفقیت چنین اقداماتی نیازمند تبیین و توجیه آن از مجرای روایت‌های هنرمندانه‌ی رسانه‌ای در ذهن آحاد مردم است. اگرچه حتی با فرض عدم تحقق این دو امر، آنچه حیاتِ عفت جامعه بدان وابسته است، تداوم اقداماتی اینچنین و خسته‌ و ناامیدنشدن از فتنه‌ها و طعنه‌ها و جهالت‌هاست. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

🔸️ یک درس بزرگ معرفتی! همین چند جمله کوتاه، اگرچه ساده و بالکنت، کافی‌است تا نشان دهد: فهم مسئولیت اجتماعی و عاملیت نسبت به امر الهی، لزوما‌ً پیوندی با مطالعات گسترده دینی، معرفتی و آکادمیک ندارد؛ بلکه بیش از هرچیز نیازمند "یقین" به دانسته‌هاست! در مواجهه با "حرام اجتماعی" از خود بپرسیم: دانایی‌های ما تا چه میزان به دارایی تبدیل شده‌ است؟؟!! https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

🔹این مدت شاهد بودم که تعداد زیادی از دوستان مؤمن از اصلاح وضعیت حجاب ناامید بودند. استدلال‌شان این بود که با تذکر زبانی وضعیت کشف حجاب قابل تغییر نیست. حال ببینید! امشب ۳۰ آذر ۱۴۰۲، در پرچالش‌ترین منطقه تهران در کشف حجاب، چهارراه ولیعصر و متروی آن، که آمران به معروف و ناهیان از منکر، مدتی بر آن تمرکز داشته‌اند، موارد کشف حجاب بسیار معدود و ناچیز شده‌ است. سه نکته قابل تأمل: ۱. اطاعت امر الهی در بستر خردمندی و تدبیر، بی‌تردید مورد نصرت الهی واقع می‌شود. ۲. با رصد دقیق می‌گویم که تقریباً تمامی دوستان ناامید از اصلاح، هیچ عمل اجتماعی و نقشی برای خود در اصلاح این منکر قائل نیستند. در حالی‌که این تجربه ثابت کرد با افزایش متذکران، این گناه کاهش می‌یابد. ۳. تداوم و گسترش این وضعیت مطلوب در سراسر کشور، که ضامن حفظ حیای جامعه است؛ نیازمند همراهی جدی و مستقیم قوای سه‌گانه در این امر حیاتی است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

پس از پیام اخیر در کانال، برخی از دوستان شبهه‌ای را مطرح کردند: - ساعت ۱٠ شب، آن‌هم شب یلدا، به‌طور طبیعی ترددهای بسیار معدودی صورت می‌گیرد؛ پس اگرچه در تصویر زن مکشفه‌ای دیده نمی‌شود، اما این فیلم نمی‌تواند معیاری برای تأثیر تذکر زبانی محسوب شود. 🔻حالا این فیلم را ببینید: ۲۰ آذر روز چهارشنبه ساعت ۱۷:۳۰ و جمعیت انبوه مسافران ایستگاه ولیعصر. فراتر از روش، آنچه برای امت اسلامی خوفناک و خسارت‌آور است، خوگرفتن به حرام اجتماعی، بی‌عملی و انفعال و واسپردن امر الهی است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian