👆👆👆
🔴 پاسخ (بخش دوم)
🔸از آنچه گذشت معلوم شد که در زمان حمله مسلمانان به ایران، تمدن ایران به حقیقت در حال ویرانی و نابودی بود و با آمدن اسلام، این تمدن جان تازه گرفت و به حیات خود ادامه داد. و این امر امکانپذیر نبود مگر با حسن تدبیر و مشورتهای مشفقانهی امام علی(علیه السلام).
🔹در جنگ اسلام با امپراطوری روم، از آنجا که امپراطوری روم یکی از دشمنان مهم اسلام به شمار میرفت، در زمان پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) همواره فکر ایشان متوجه آن بود.
🔸به همین جهت در سال هفتم ه.ق پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) گروهی را به فرماندهی جعفر بن ابیطالب برای جنگ با رومیان اعزام نمود که منجر به شهادت جعفر و جمعی دیگر شد.
در سال نهم ه.ق رسول گرامی خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) با سپاهی مجهز به سمت "تبوک" حرکت کرد، ولی بدون درگیری با سپاه روم به مدینه بازگشت.
🔹آنحضرت در آخرین روزهای عمر شان سپاه "اسامه" را مأمور مبارزه با رومیان کرد که قبل از حرکت سپاه اسلام، پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) رحلت کرد و این مأموریت انجام نشد.
🔸بعد از تثبیت حکومت ابوبکر در مدینه، ابابکر در این زمینه با اصحاب پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) به مشورت پرداخت و هر کدام نظری دادند که مورد قبول خلیفه واقع نشد. سرانجام با حضرت علی(علیه السلام) در این زمینه مشورت کرد.
♦️حضرت وی را به اجرای دستور پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) تشویق نمود و بشارت داد که در جنگ با رومیان پیروز میشود، خلیفه از تشویق حضرت خوشحال شد و گفت:
«فال نیک زدی و به ما مژده نیک دادی».[4]
🔹در مورد فتح بیت¬المقدس نیز وقتی خلیفهی دوم با امام مشورت کرد، حضرت وی را به این جنگ تشویق کرد.[5]
🔸در سایر جنگها و لشکرکشیها نیز اگر با آنحضرت مشورتی میشد ایشان با فهم و درایت کامل تمام جوانب کار را بررسی کرده و با در نظر گرفتن #مصالح اسلام و مسلمانان و همهی مردم اظهارنظر میفرمود. حتی با در نظر گرفتن مصلحت #نسل_آینده.
👈مثلا بعد از پیشروی نیروهای اسلام به سرزمین عراق، عدهای از عمر خواستند که آن زمینهای حاصلخیز را بین مسلمانان تقسیم نماید و ملک شخصی افراد قرار دهد.
◼️عمر پیرامون تقسیم سرزمین عراق از امام(علیه السلام) مشورت خواست،
🌸 امام فرمود: تقسیم این زمینها بین نسل کنونی مسلمانان، برای نسلهای آینده سودی ندارد.[6]
📚پینوشتها
[4]. یعقوبی، احمد بن أبی یعقوب، تاریخ الیعقوبی، ج 2، ص 133-132، بیروت، دار صادر، چاپ اول، بیتا؛ ر. ک: میرجلیلی، علی محمد، امام علی (علیه السلام) و زمامداران، ص 168.
[5]. سبحانی، جعفر، فروغ ولایت، ص 285.
[6]. تاریخ الیعقوبی، ج 2، ص 151؛ امام علی (علیه السلام) و زمامداران، ص 170.
https://eitaa.com/Basir_MN
👇👇👇
🔴 مصالح اخلاقی و اجتماعی و الزام در نوع پوشش
🔰چندجمله از کتاب «مسأله حجاب» شهید مطهری ره:
🔸اگر رعایت پارهای مصالح اجتماعی ، زن یا مرد را مقید سازد که در معاشرت روش خاصی را اتخاذ کنند و طوری راه بروند که آرامش دیگران را بر هم نزنند و تعادل اخلاقی را از بین نبرند چنین مطلبی را " زندانی کردن " یا " بردگی " نمیتوان نامید و آن را منافی حیثیت انسانی و اصل " آزادی " فرد نمیتوان دانست.
🔸در کشورهای متمدن جهان در حال حاضر چنین محدودیتهائی برای مرد وجود دارد . اگر مردی برهنه یا در لباس خواب از خانه خارج شود و یا حتی با پیژامه بیرون آید ، پلیس ممانعت کرده به عنوان اینکه این عمل برخلاف حیثیت اجتماع است او را #جلب میکند .
🔸هنگامی که #مصالح اخلاقی و اجتماعی ، افراد اجتماع را #ملزم کند که در معاشرت اسلوب خاصی را رعایت کنند مثلا با لباس کامل بیرون بیایند ، چنین چیزی نه بردگی نام دارد و نه زندان ، و نه ضد آزادی و حیثیت انسانی است و نه ظلم و ضد حکم عقل به شمار میرود . برعکس ، پوشیده بودن زن - در همان حدودی که اسلام تعیین کرده است - موجب کرامت و احترام بیشتر او است ، زیرا او را از تعرض افراد جلف و فاقد اخلاق مصون میدارد.
🔸شرافت زن اقتضاء میکند که هنگامی که از خانه بیرون میرود متین و سنگین و با وقار باشد ، در طرز #رفتار و #لباس پوشیدنش هیچگونه عمدی که باعث تحریک و تهییج شود به کار نبرد ، عملا مرد را به سوی خود دعوت نکند ، زباندار لباس نپوشد ، زباندار راه نرود ، زباندار و معنیدار به سخن خود آهنگ ندهد .
https://eitaa.com/Basir_MN