روز چهلم: احساس رهایی دارم وقتی مینویسم اروم میشم من واقعا در برابر هر مشکلی اگه اول همه ی فکرای تو سرم رو بنویسم بعد تصمیم بگیرم بهترین تصمیم هارو میگرم ببین اگه نوشتن نبود من تا الان قطعا مرده بودم...

روز چهل و یکم: تموم امیدم رو ازم گرفتن کسی که همه کارهام برا اون بود درس خوندن کارام تو مدرسه اصلا تموم امیدم برا زندگی بیت رهبری دیدنش بود و خب سوختم دیگه بعدش نابود شدم یه غمی همیشه هست باورم نمیشد خونه دوستم بودم یهو بیدارم کرد پاشو اقا شهید شده اینجوری بودم چه چرت و پرتی داری میگی الکی حرف نزن رفتم گوشی رو برداشتم دنبال خبر الکی بودنش و سالم بودن حضرت اقا و پیدا نشد... هنوزم دنبال خبر سالم بودنشم هنوز بعد ۶ ماه...

هنوز به شهید پشت اسمت عادت نکردم...

هروقت فیلم میبینم یا کتاب میخونم میبینم شخصیت اصلی ماجرا یکی رو داره که تو سخت ترین حالت های زندگیش به دادش میرسه و واقعا بلده نجاتش بده یکی که خیلی بزرگ ترشه مثلا آقای مهدوی تو از کدام سو حاجی دربندی تو فیلم فراری یعنی جواد و هادی اگه این دوتارو نداشتن میمردن نابود میشدن و حاجی و آقا مهدوی این دوتا بچه رو از خودشون بهتر میشناسن واقعا همه ی این ها فقط تو کتابه؟ فقط تو فیلمه؟

بشینید فراری ببینید واقعا شاهکاره 🛐 مخصوصا فصل دوش

البته این اسپویل داره نگاش نکنید

متن دارای اسپویل زیادی میباشد هادی تو فصل ۱ خیلی شیطون بود پر شور کله خراب یعنی یه حرکتی میزد به عواقبش اصلا فکر نمیکرد سریع جوش میورد از همه انسان ها هم دشمن میساخت جز خودش به فکر هیچکس نبود کلا من من من اخرش فهمید بچه هست و این من من ها درست نیست ولی همینجوری بود باز تو فصل دو که بزرگ شده بود بعد یونس هادی یکی دیگه شد اروم و ساکت خودش اصلا مهم نبود براش هادی شد واقعا کسی که میخواد همه رو هدایت کنه دیگه زود جوش نمیورد هیچ انسانی رو دشمن خودش نمیکرد یعنی واقعا یونس که رفت هادی هیچوقت اون انسان سابق نشد انگار خودشو از دست داد

بعد به این فکر میکنم یه جایی از دنیا تمام ماجرای این فیلما درسته دلم خیلی میگیره چه انسان های مظلومی داریم ما

تو غمگین ترین فرد جهان بودی! این را از لبخند های بی شمارت فهمیدم …

واقعا با همه ی سختی هاش عاشق مدرسه انقلابم...

انصافا اگه میتونستیم میرفتم تو یه کلبه جنگی فقط برا خودم ساعت ها بلند بلند شعر میخوندم😭

صدها دفتر نوشتم متنفرم از او تا نیاید در فکرم یادی ز او ولی دلم رفته پی او او خود ندادند هوش و حواسم پی اوست کل دنیای من جمع در چشمان اوست رگ حیاتم زلف مشکیه اوست آواز خیالم اهنگ صدای اوست این تن نیازمند آغوش اوست گرمای دستم لمس دست های اوست ولی حیف که نداند خود او همه ی هوش و حواسم پی اوست... برهان✍🏻