در فایل فوق: https://t.me/botshenasi/2383 1. تأیید اتصال فرق صوفیه به امیرالمؤمنین علیه السلام از سوی محمد حسین طهرانی صاحب روح مجرّد 2. اعتراف طهرانی و حسن زاده آملی به این که جولاء مطلقاً مجهول است و عرفای جولائیه به شخصی کاملاً ناشناس اقتدا کرده اند!! 3. اشتباه فاحش شوشتری در پیروی از جولاء NAJMA @botshenasi

بسم الله الرحمن الرحیم ( عدم تحریف قرآن ) قسمت ۱۰ ۸- زر مى گويد: ابى بن كعب به من گفت: زر! سوره احزاب را چند آيه مى دانى؟ گفتم: هفتاد و سه آيه، گفت: نه، بلكه اين سوره مانند بقره يا بيش تر از آن بود.[1] ۹- ابن ابى داود و ابن انبارى از ابن شهاب نقل مى كنند كه وى گفت: به ما رسيده است كه قرآن بيشتر از آن چه در دست ماست، نازل شده بود ولى علما و قاريان كه حافظ قرآن بودند، در جنگ يمامه كشته شدند و در نتيجه قسمت زيادى از قرآن كه نوشته نشده بود، به دست ما نرسيد.[2] ۱۰- عمر از عايشه نقل مى كند كه وى مى گفت: اين آيه نيز جزء آيات ديگر قرآن بود: «عشر رضعات معلومات يحرمن»[3] سپس اين آيه با آيه «خمس معلومات» نسخ شد و هر دو آيه حتى بعد از در گذشت رسول خدا «صلی الله علیه وآله» نيز تا مدتى در كنار ساير آيات قرآن خوانده مى شد.[4] ۱۱- مسور بن مخرمة نقل مى كند كه عمر بن عبد الرحمان بن عوف گفت: آيا تو نيز آيه «ان جاهدوا كما جاهدتم اوّل مرّة»[5] را در قرآن پيدا نمى كنى همان طور كه ما پيدا نمى كنيم!؟ عبد الرحمان در پاسخ عمر گفت: اين آيه نيز مانند آيات ديگرى از بين رفته است.[6] [1]- منتخب كنز العمال در حاشيه مسند احمد، ج۲، ص۴۳. [2]- همان، ج۲، ص۵۰. [3]- ده بار شير خوردن كه معلوم و حتمى باشد نشر حرمت مى كند. [4]- صحيح مسلم، ج۴، ص۱۶۷. [5]- اگر جنگيديد! همان طور كه دفعه اول جنگيديد. [6]- اتقان، ج۲ ص۴۲. -منبع: بیان در مسائل قرآن. با ما همراه باشید ادامه دارد... @botshenasi

( ادامه قسمت ۱۰ ) ۱۲- ابو سفيان كلاعى مى گويد: مسلمة بن مخلد انصارى روزى به آنان گفت: از آن دو آيه اى كه جزء قرآن بوده ولى در قرآن ضبط نشده است، به من خبر بدهيد! هيچ يک از آنان حتى ابو الكنود سهد بن مالک نيز كه در ميان آن‌ها بود، نتوانست آن دو آيه را بخواند؛ ابن مسلمة اين دو آيه را خواند: «انّ الّذين آمنوا و هاجروا و جاهدوا فى سبيل اللّه باموالهم و انفسهم ألا ابشروا انتم المفلحون. و الّذين آووهم و نصروهم و جادلوا عنهم القوم الّذين غضب اللّه عليهم اولئك لا تعلم نفس ما أخفى لهم من قرّة أعين جزاء بما كانوا يعملون».[1] و باز با اسنادى چند آمده است كه دو سوره به نام سوره «خلع» و سوره «حفد» در مصحف ابن عباس و ابى بن كعب وجود داشته كه از آيات آن دو سوره است: «اللّهمّ انّا نستعينک و نستغفرک و نثنّى عليک و لا نكفرک و نخلع و نترک من يعجزک. اللّهمّ ايّاک نعبد و لک نصلّى و نسجد و اليک نسعى و نحفد نرجو رحمتک و نخشى عذابک انّ عذابک بالكافرين ملحق». اين بود قسمتى از رواياتى كه با آن‌ها به نسخ تلاوت پاره اى از آيات قرآن استدلال شده است. در اين مورد روايات ديگرى وجود دارد كه آوردن همه آن‌ها لزومى ندارد. پاسخ: نسخ تلاوت قسمتى از آيات قرآن و اسقاط آن از قرائت عينا همان تحريف و تنقيص قرآن مى باشد، همان طور كه تحريف قرآن مورد قبول نبود، نسخ تلاوت نيز خالى از اشكال نيست زيرا اين نسخ يا به وسيله خود پيامبر «صلی الله علیه وآله» بوده است و يا به وسيله افرادى كه بعد از وى زعامت و رياست مسلمانان را به دست گرفتند. [1]- كسانى كه ايمان آوردند و هجرت كردند، در راه خدا با جان‌ها و ثروت هاى خويش جهاد نمودند، مژده باد بر شما كه رستگارانيد. و كسانى كه به آنان جا دادند و كمکشان نمودند و در برابر افراد مورد غضب خداوند از آنان دفاع نمودند، آن‌ها كسانى هستند كه هيچ كس نمى داند چه نعمت هايى كه سبب روشنايى چشم است براى آنان آماده گرديده است اين نعمت ها، جزا و پاداش اعمالى است كه آن‌ها انجام داده اند. (اتقان، ج۲، ص۴۲). [2]- پروردگارا! ما از تو استعانت مى جوييم و بر تو استغفار مى كنيم و به تو ثنا مى گوييم و بر تو كفر نمى ورزيم و كسانى را كه تو را معصيت كنند، ترک نموده، از خود دور مى كنيم. پروردگارا! به تو عبادت مى كنيم و براى تو نماز مى خوانيم و سجده مى كنيم و براى تو كوشش نموده و به تو پناه مى آوريم، به رحمت تو اميدواريم و از عذاب تو ترسان زيرا عذاب تو به كفار شامل است. ( اتقان، ج۱، ص۱۱۲ و ۱۱۳. ) - منبع: بیان در مسائل قرآن. با ما همراه باشید ادامه دارد... @botshenasi

https://t.me/botshenasi/2399 در متن فوق پاره ای از خرافات عقیدتی آئین زرتشت🔥 -غالباً در زمینه خداشناسی- بررسی شده است. بخشی از متن: «... چشمه های آب را می ستاییم، پل های روی رودخانه را می ستاییم، شعبات راه را می ستاییم، محل تقاطع راه ها را می ستاییم ... تهیه کنندگان فراورده های خوراکی را می ستاییم، اهورا مزدا و اشوزرتشت را می ستاییم ... قله کوه البرز را می ستاییم ...» (خرده اوستا) NAJMA @botshenasi

📝 توبه گرگ مرگ است!! «آیت الله بهجت» در برخی سخنان خود با استناد به کتاب «سرّ العالمین» ادعا کرده اند که «محمّد غزّالی» در پایان کار توبه کرده و شیعه شده است. مدافعان تصوّف، سخن ایشان را عَلَم کرده و به دفاع از غزّالی پرداخته اند. در پاسخ می گوییم: گویا آیت الله بهجت بر شنیده های خود تکیه کرده و کتاب «سرّ العالمین» را نخوانده اند! این کتاب نه تنها هیچ دلالتی بر تشیّع ندارد؛ بلکه سراسر آن نشانه ی کفر و نصب نویسنده است؛ زیرا مشتمل بر مطالبی است مانند: 1. ستاره پرستی، سحر، جن گیری و خرافات 2. تمجید از سفیانی موعود!!! 3. مدح عمر، عثمان، عائشه، معاویه، مأمون، هارون الرشید، ابوحنیفه، شافعی، احمد بن حنبل، مالک بن انس و ... 4. تمجید از سران صوفیه 5. تبلیغ بدعتهای عامه مانند نماز تراویح، نماز ضحی، شستن پا در وضو و ... 6. تبلیغ عقاید و کتب کلامی اشاعره 8. دعوت به غصب حکومت که حق آل الله است 9. عادی و اکتسابی جلوه دادن مقام امام سجاد علیه السلام و رسول خدا صلی الله علیه و آله 10. تطبیق حدیث «من مات و لم یعرف امام زمانه» بر اقطاب صوفیه 11. اولی الامر دانستن شاهان ظالم و واجب شمردن اطاعت از آنان 12. مباح شمردن فسق و فجور مانند غنا، موسیقی، مجالس شرب خمر، شطرنج و ... 13. و ... در فایل زیر گوشه ای از اباطیل کتاب «سر العالمین» را گرد آورده و در پایان، مستندِ مدّعیان توبه ی غزالی را بررسی و رد کرده ایم.   NAJMA @botshenasi https://t.me/botshenasi/2402

✒️ردّیه بر «رجب بُرسی» (1) #غلات #برسی رجب برسی شخصی است مجهول الهویة که تقریباً شناختی از او در دست نیست؛ مگر از طریق کتابهایش. «في الرياض: الشيخ الحافظ رضي الدين رجب بن محمد بن رجب البرسي مولدا و الحلي محتدا الفقيه المحدث الصوفي المعروف صاحب كتاب مشارق الأنوار المشهور و غيره ... لم أجد له إلى الآن مشايخ من أصحابنا و لم أعلم عند من قرأ. أقول ستعرف أنه يروي عن شاذان بن جبرئيل القمي ...» (أعيان‏الشيعة، ج‏6، ص 465) چنان که می بینیم؛ یگانه منبع شناخت بُرسی نزدِ صاحب ریاض، کتابهای او است. صاحب ریاض تصریح می کند که معلوم نیست بُرسی نزد چه کسی درس خوانده و استادش که بوده است! اما این که سید محسن امین اشاره کرده که برسی از شاذان بن جبرئیل نقل می کند؛ بر مبنای انتساب کتاب فضائل به برسی است: «كتاب في مولد النبي و فاطمة و أمير المؤمنين و فضائلهم ع باختصار في الرياض رأيت قطعة منه و لعله من جملة مشارق الأنوار أوله حدثني الفقيه الفاضل أبو الفضل شاذان بن جبرئيل بن إسماعيل القمي حدثني الشيخ محمد بن أبي مسلم بن أبي الفوارس القاري و قد رواه كثير من الأصحاب.» (أعيان‏الشيعة، ج‏6، ص466) بنابراین منشأ ادعای نسبت شاگردی و استادی، میان برسی و شاذان بن جبرئیل، کتاب فضائل منسوب به بُرسی است؛ امّا: اوّلاً انتساب کتاب فضائل به برسی محل اختلاف است. ثانیاً بُرسی در ادّعای روایت از فقیه شاذان بن جبرئیل متّهم است. ثالثاً کتاب فضائل خود مشتمل بر روایات ضعیفی است که موجب تضعیف بیش از پیش بُرسی است و صحّت انتساب آن به شاذان بن جبرئیل را با تردید روبرو می سازد. رابعاً محمد بن ابی مسلم بن ابی الفوارس نیز که ادعا شده شاذان بن جبرئیل از او نقل کرده است؛ شخصی است ناشناس و ضعف روایات اربعین منتسب به او و ارتباط آن با جریان غلو در جای خود بحث شده است. بُرسی نیز مانند بسیاری از سران غلوّ در میان امامیّه ناشناخته بود تا این که کتبش به طرز خزنده میان شیعیان نفوذ کرد. ادامه دارد ... @botshenasi

بسم الله الرحمن الرحیم ( عدم تحریف قرآن، [بخش نسخ تلاوت] ) قسمت ۱۱ نظريه اول: يعنى وقوع نسخ از خود پيامبر «صلی الله علیه وآله» محتاج به دليل و گواه قطعى است و با اين روايات متزلزل نمى توان آن را اثبات نمود زيرا به عقيده تمام دانشمندان، قرآن با خبر واحد قابل نسخ نيست و عده اى از آنان در كتب اصول و كتب ديگر بر اين مطلب تصريح نموده اند.[1] بلكه به عقيده گروهى از علما مانند شافعى و پيروان وى و آنان كه از ظاهر قرآن پيروى مى كنند، نسخ قرآن با سنت و اخبار قطعى نيز جايز نمى باشد و بنا به نقلى، احمد بن حنبل نيز بر همين عقيده بوده است و گروهى ديگر، گرچه نسخ قرآن را با اخبار متواتر و يقين آور جايز مى دانند ولى مى گويند چنين جريانى به وقوع نپيوسته است.[2] با اين حال و با در نظر گرفتن نظريات دانشمندان، چگونه مى توان با چنين رواياتى كه مجموع آن‌ها خبر واحد مى باشد، وقوع نسخ را به خود پيامبر اکرم نسبت داد؟ علاوه بر اين نسبت نسخ به خود پيامبر با مضمون روايات ديگر مخالف است كه آن‌ها مى گويند، اسقاط پاره اى از آيات بعد از پيامبر واقع شده است. اما نظريه دوم يعنى عقيده به نسخ تلاوت: به اين معنى كه بعد از پيامبر به وسيله حاكمان و حكومت هاى وقت، تلاوت بعضى از آيات قرآن تحريف شده، اين همان عقيده به تحريف قرآن است كه هركس به اين معنا معتقد باشد، در واقع به تحريف قرآن معتقد است؛ بنابراين اكثر علماى اهل سنت كه به نسخ تلاوت معتقدند، بدون توجه مسئله تحريف را نيز پذيرفته اند. روى همين اصل مى توان گفت كه گروه كثيرى از علماى اهل سنت به تحريف قرآن معتقد مى باشند، زيرا آن‌ها به نسخ تلاوت آيات قرآن معتقد هستند، اعم از اين كه حكم آن آيه‌ها نيز نسخ شود يا نشود. چنان كه عده اى از علما و اصوليين اهل سنت در اين حكم ترديد كرده اند كه: آيا شخص جنب مى تواند آياتى را كه تلاوت آن‌ها نسخ شده است، بخواند يا نه و آيا شخص بدون وضو مى تواند به آن آيات دست بزند يا نه و عده اى از آن‌ها در اين باره حكم قطعى داده اند كه قرائت و لمس نمودن آيات نسخ شده، براى اين افراد جايز نيست. اين نيز گواه ديگرى است بر اين كه آنان به نسخ قسمتى از آيات قرآن و در نتيجه به تحريف قرآن معتقدند. آرى، تنها عده اى از معتزلى‌ها به عدم نسخ تلاوت قائل شده و آن را مردود دانسته اند.[3] [1]- الموافقات، شاطبى، ج۳، ص۱۰۶. [2]- الاحكام فى اصول الاحكام، آمدى، ج۳، ص۲۱۷. [3]- الاحكام فى اصول الاحكام، آمدى، ج۳، ص۲۰۱- ۳۰۲. - منبع: بیان در مسائل قرآن. @botshenasi

( ادامه قسمت ۱۱ ) با اين توضيح و بيان: روشن شد كه بيش تر علماى اهل سنت به واسطه عقيده به نسخ تلاوت، تحريف را نيز پذيرفته اند. ولى جاى تعجب اين است كه يک عده از علماى اهل سنت چنين نسبت را مردود و علماى خودشان را از اين عقيده تبرئه كرده اند. حتى آلوسى مرحوم طبرسى را كه قول به تحريف را تنها به حشويه نسبت داده است تكذيب مى كند و مى گويد: هيچ يک از علماى اهل سنت عقيده به تحريف نداشته است. اعجاب انگيزتر اين كه: او عقيده به تحريف را به علما و دانشمندان شيعه نسبت مى دهد و مى گويد: از ظاهر گفتار علماى شيعه، عقيده به تحريف استفاده مى شود تا آن جا كه طبرسى مجبور شده به مقام دفاع از آنان بيايد، عقيده فاسدشان را پرده پوشى كند.[1] در صورتى كه ما قبلا روشن ساختيم كه علما و محققين شيعه تحريف قرآن را شديدا انكار مى كنند و عدم تحريف در ميان آنان از مسائلى است كه مورد اتفاق و اتحاد علماى شيعه مى باشد، حتى خود طبرسى رأى و استدلال سيد مرتضى را كه با بهترين و محكم ترين دليل، نظريه تحريف را رد مى كند، در كتاب خود مفصلا نقل كرده است.[2] [1]- روح المعانى، ج۱، ص۲۴. [2]-'مجمع البيان، ج۱، ص۱۵. - منبع: بیان در مسائل قرآن. با ما همراه باشید ادامه دارد... @botshenasi

✒️ردّیه بر رجب برسی (2) #غلات #برسی رجب بُرسی می نویسد: «... فعلم أن صدور الأفعال عن الصفات، و صدور الصفات عن الذات، و الصفة التي هي إمام الصفات في ظهور الموجودات، هي الحضرة المحمّدية فهي عين الوجود و شرف الموجود و هي النقطة الواحدة التي هي صفة الأحد و الجمال، الصادرة عن الجلال ...» (مشارق أنوار اليقين في أسرار أمير المؤمنين عليه السلام، نشر الاعلمی، بیروت، چاپ اول، ص46) 1. صدور صفات از ذات خداوند که مستلزم دوگانگیِ صفات و ذات است؛ مخالف عقیده ضروری شیعه امامیه و مستلزم خروج از ولایت است: «عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا عَلِيَّ بْنَ مُوسَى ع يَقُولُ‏ لَمْ يَزَلِ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَالِماً قَادِراً حَيّاً قَدِيماً سَمِيعاً بَصِيراً فَقُلْتُ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنَّ قَوْماً يَقُولُونَ إِنَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يَزَلْ عَالِماً بِعِلْمٍ قَادِراً بِقُدْرَةٍ وَ حَيّاً بِحَيَاةٍ وَ قَدِيماً بِقِدَمٍ وَ سَمِيعاً بِسَمْعٍ وَ بَصِيراً بِبَصَرٍ فَقَالَ ع مَنْ قَالَ بِذَلِكَ وَ دَانَ بِهِ فَقَدِ اتَّخَذَ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى‏ وَ لَيْسَ مِنْ‏ وَلَايَتِنَا عَلَى‏ شَيْ‏ءٍ ثُمَّ قَالَ ع لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَالِماً قَادِراً حَيّاً قَدِيماً سَمِيعاً بَصِيراً لِذَاتِهِ تَعَالَى عَمَّا يَقُولُ الْمُشْرِكُونَ وَ الْمُشَبِّهُونَ عُلُوّاً كَبِيراً.» (امالی الصدوق، نشر کتابچی، چاپ ششم، ص278) امام رضا علیه السلام فرمود: «خداوند تبارک و تعالی پیوسته عالم و قادر و زنده و قدیم و سمیع و بصیر بود. گفتم: ای پسر رسول خدا صلّی الله علیه و آله گروهی می گویند: خداوند پیوسته عالم بوده است به علم (زائد بر ذات) و قادر بوده است به قدرت (زائد بر ذات) و زنده بوده است به حیات (زائد بر ذات) و قدیم بوده است به قدم (زائد بر ذات) و سمیع بوده است به سمع (زائد بر ذات) و بصیر بوده است به بصر (زائد بر ذات). امام فرمود: هر کس چنین بگوید و آن را دین خود قرار دهد؛ با الله تبارک و تعالی خدایان دیگری قرار داده است و هیچ بهره ای از ولایت ما ندارد. سپس فرمود: خداوند پیوسته عالم و قادر و زنده و قدیم و سمیع و بصیر بوده است به ذات خود. (نه صفتی زائد بر ذات) خداوند بسیار برتر است از آن چه مشرکان و اهل تشبیه می گویند.» اگر مقصود رجب برسی این است که این صدور حادث است؛ معنایش این است که خداوند پیش از صدور صفات، قادر و بصیر و عالم و حی و واحد و ... نبود و این کفر است. و اگر مقصودش این است که این صدور ازلی است؛ معنایش این است که همواره صفات خداوند در کنار ذات او بوده اند و این قول اشاعره و عین شرک است. 2. او نیز مانند ابن عربی صفت «احد» را زائد بر ذات دانسته و این تعطیل محض و انکار توحید است. 3. تطبیق صفات ذاتی خداوند مانند «احدیّت» و «جمال» بر اهل بیت علیهم السلام نهایت غلو و به منزله اله دانستن ایشان است. 4. اعتقاد به صدور، همان سخن صوفیه و فلاسفه و مستلزم ترکیب در ذات خدا، مجبور دانستن خدا، وحدت وجود، محدود دانستن خدا و دیگر اباطیل است. NAJMA @botshenasi

بسم الله الرحمن الرحیم ( دلايل عدم تحريف قرآن ) [ قسمت ۱۲ ] ۱- تحريف از نظر قرآن آيات دالّ بر عدم تحريف قرآن: مباحثى كه در فصول پيش يادآورى گرديد، در واقع مقدمه بحث تحريف بود و اينک بعد از اين، به دلايل عدم تحريف قرآن مى پردازيم و در اين فصل تنها به آياتى چند از قرآن كه به عدم تحريف قرآن دلالت دارند، اكتفا مى كنيم. به طورى كه قبلا اشاره كرديم، تحريف به معناى تنقيص و اسقاط قسمتى از آيات اصلا راهى به قرآن ندارد و تحريف بدين معنى از نظر قرآن مردود است و ما بعضى از آن آيات را كه اساس و شالوده عقيده به تحريف را درهم مى ريزد، در اين جا مى آوريم: آيه اول: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ. ( حجر، ۹ ) ماييم كه ذكر (قرآن) را فرو فرستاديم و به يقين آن را حفظ خواهيم نمود. اين آيه به صراحت دلالت دارد كه قرآن از تحريف محفوظ مانده و تا ابد نيز مصون خواهد ماند و خداوند در برابر تحريف كنندگان از كتاب خود دفاع خواهد كرد. جباران و ستمگران نخواهند توانست، دست خيانت به سوى قرآن ببرند و آن را ملعبه خويش قرار داده و به دلخواه خود در آنتغيير و تبديل به وجود بياورند. - منبع: بیان در مسائل قرآن. @botshenasi

در کلیپ فوق سخنران غُلات، 🔥حسین شریفیان (علیه لعائن الله) می گوید: «وجود مقدّس مرتضی علیّ، رحمة الله است که وسعت علی کلّ شیء. این که وسعت علی کل شیء یعنی «علیّ کلّ شیء» نه این که شیئی در کنار علی هست. چیزی در کنار او نیست. هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليمٌ.» 1. بدیهی است که آیه سوم سوره حدید درباره ذات خداوند متعال است نه امیرالمؤمنین علیه السلام. 2. این غالی ملعون مانند صوفیه «هو الاول و الآخر» را به وحدت وجود تفسیر می کند؛ در حالی که آیه شریفه هیچ ربطی به وحدت وجود، ندارد بلکه آن را ردّ میکند. اول بودن خداوند به معنای ازلی و قدیم بودن او است و آخر بودن او نیز به معنای تغییرناپذیر و ابدی بودن او. ظاهر بودن خداوند به این معنا است که بر هر چیز قاهر و برتر است و با آفرینش مخلوقات، قدرت خود را آشکار نموده است. باطن بودن نیز به این معنا است که ذات او قابل ادراک نیست و به پنهانی ها آگاه است. (توحيد الصدوق؛ جامعه مدرسین ؛ صص 76 و 197 و 238 و 313 و 314 و معاني الأخبار؛ جامعه مدرسین ؛ ص12 و الكافي؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏1 ؛ ص115 و تفسير القمي؛ دار الکتاب الجزائری ؛ ج‏2 ؛ ص350 و دیگر مصادر روایی و کلامی.) 3. این غالی، مانند فلاسفه و صوفیه، «سعه» را به «سعه و شمول وجودی» تفسیر می کند؛ در حالی که هیچ دلیلی وجود ندارد که مراد از «سعه رحمت بر هر چیز» ، «اتّحاد رحمت با هر چیز» باشد!! 4. مانند شیخیه و صوفیه میگوید: «علیّ کلّ شیء» یعنی امیرالمؤمنین علیه السلام با همه اشیاء متّحد است!! همه چیز یعنی چه؟ یعنی حتّی معاویه، شمر، یزید، فرعون، سگ، نجاسات، ظلم، کفر، جهل و ... . این غالیان کافر، ظاهراً در مدح حضرت علی علیه السلام، غلوّ می کنند امّا باطن مدح آنان، از هر فحش و ناسزایی به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام بدتر است. #غلات NAJMA @botshenasi https://t.me/botshenasi/2430

‼️فیض کاشانی و رساله «اتتل توته تتل» !! #نقد_نواخباریه رساله «اتتل توته تتل» یکی از آثار منسوب به فیض کاشانی است. این رساله در جلد اول از «مجموعه رسائل مولی محسن فیض کاشانی» توسّط «مدرسه عالی شهید مطهّری» چاپ شده است و در نرم افزار جامع کلام شرکت نور موجود است. ❗️گوشه ای از افاضات عرفانی موجود در رساله منسوب به فیض: «اتتل توته تتل/ پنجه بشير مال و شكر/ هفتاد ميخ آهنى‏ / ژلژل پاى احمدك‏/ احمدك جان پدر/ تيشه [يى‏] بردار و تبر/ برو به جنگ شانه سر/ شانه سر غوغا كند/ پوست به كونت واكند/ برو به حوض توتيا/ خود را بشوى زود بيا» ... بر ضمير منير ارباب دانش و اصحاب بينش مخفى نماناد كه هيچ لفظى نيست كه او را، در حقيقت معنى نباشد ... پس عارف كامل بايد كه هر لفظى كه بشنود در تدبير آن تفكر كند ... زيرا كه جمله اشيا مظهر صفات بارى تعالى است عز اسمه، و از آن اسماء اتتل توته تتل‏ است، چنانكه گزارش خواهد يافت. گويند شخصى بود محمد نام و پسرى داشت احمد نام‏ ، و آن پسر را نصيحت مى‏نمود ... بنابراين امر به فرزند خود گفتى: «اتتل توته تتل». بدان كه همزه حرف ندايست و «تتل» مناديست ... و مى‏تواند بود كه «اتتل» متكلم وحده باشد، يعنى تلاوت مى‏كنم ... و در بعضى نسخه آمده است كه: يا تتل توته تتل. يعنى امثله‏اى كه از براى تو آوردم بشنو ... «پنجه به شير مال و شكر» يعنى: پنجه خود را در پنج چيز استوار كن كه اصول دين است ... «هفتاد ميخ آهنى ژلژل‏ پاى احمدك» يعنى: «هفتاد ميخ [آهنى‏]، يعنى هفتاد عقبه در پيش است ... و احمد تو كه حضرت رسول است گويد اعراض چون بر كسى مستولى شود بر خود بلرزد و متزلزل بشود. بنابراين معنى «كاف» حرف خطاب است نه كاف تصغير ... و بعد از آن «برو به جنگ شانه سر» كه آن نفس اماره است و با او جنگ كردن جهاد اكبر است ... «پوست ز كونت واكند» يعنى: چندان طغيان كند كه پوست تو را بكند، چنانكه ضرب المثل است كه هرگاه شخصى آزار بسيار بكشد گويد «چندان آزار كشيدم كه پوستم رفت» ... «برو به حوض توتيا خود را بشوى زود [ى‏] بيا» يعنى: اول توبه و انابت كن و به آب استغفار سراپاى خود را بشوى ...» 📚مجموعه رسائل مولی محسن فيض كاشانی، مدرسه عالی شهید مطهری، تهران، چاپ اول، 1387، جلد اول، رساله پنجم تصاویر چند صفحه از کتاب در زیر آمده است. NAJMA @sohof2