در این جریان‌های سیاسی و فکری که در تقویت انگاره گسست مؤثر بوده‌اند، نادیده انگاشته شده است. توضیح آنکه برخی جریان‌های فکری مبتنی بر تفسیری خاص از انقلاب اسلامی و نسبت امام و جامعه و با مدد گرفتن از برخی ادبیات‌های مدرن، مواجهه‌ای سلبی را با جمهوری اسلامی و دستاوردهای آن در پیش گرفته‌اند. این مواجهه که در آغاز ذیل دفاع از آرمان‌های انقلاب و در مباحثات میان جریانات سیاسی شکل گرفت، به مرور به کلیت ساختار جمهوری اسلامی تسری یافت. در این الگو حتی ایده ولایت فقیه، بیشتر توضیحی سلبی دارد و برهمین اساس نمی‌تواند گسست دولت- ملت را حل کند. این نوع نگاه به ایده ولایت فقیه بالطبع به بقیه دستاوردهای جمهوری اسلامی نیز تسری می‌یابد. بدیهی است این سخن به معنای اعطای شأن عصمت به جمهوری اسلامی نیست و میدان‌های فتح نشده فراوانی وجود دارد که باید نسبت به آن مطالبه داشت؛ اما مطالبه‌ی آرمان‌های محقق نشده، متوقف بر شروع اصلاح با تکیه بر داشته‌ها است، درحالیکه آنچه از این جریان می‌بینیم بیشتر طلبکاری است تا مطالبه‌گری! به موضوع محل گفتگو یعنی بیانیه شعام بازگردیم! این بیانیه یک قسمت اساسی دارد که به شروط ایران برای پذیرش و شروع آتش‌بس مرتبط است. این قسمت دقیقاً مطابق با انتظارات مقام معظم رهبری تنظیم شده بود. یعنی تمام امتیازاتی که ایران برای پایان پیروزمندانه برای اتمام و بستن پرونده جنگ مورد نظر دارد. یک قسمت نیز به تبریک این اتفاق به عنوان پیروزی تاریخی اختصاص داشت. در این باره نیز باید توجه داشت که اصل این مسئله نیز با توجه به قواعد عالم سیاست منطقی و معقول است. در شرایطی که ترامپ جنایتکار مدام به دنبال ارائه تصویر پیروز است و حتی کشورهایی مانند اوکراین و امارت در رسانه‌ها و تخیلات برای خود پیروزی برمی‌سازند؛ ایران نباید تعیین چارچوب مذاکرات مطابق سیاست‌ها و منافعش را پیروزی بداند؟! بله همانطور که در ابتدای این یادداشت اشاره شد، متن کمی دارای تهییج بوده و نتوانسته بود با حس عمومی مردم در میادین همراه باشد. اما این نقد با نقدهای رادیکال و گسست های ادعایی متفاوت است. بنابراین به نظر می‌رسد یادداشت «از بیانیه شعام تا بیانیه رهبری؛ از نگاه زبان شناسی شناختی» خواسته یا ناخواسته ایده سیاسی ویژه را تقویت می‌نماید. • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

⚠️ لطفاً با عینک سیاست زده مطالعه نکنید و تنها عینک مورد استفاده باید علمی و بنیادین باشد!

اگر دوستان دیدگاه، نقد یا نکته‌ تکمیلی‌ای درباره سلسله گفت‌وگوهای سرکار خانم اولیایی و حجت‌الاسلام محمدوحید سهیلی دارند، خوشحال می‌شویم آن را با ما به اشتراک بگذارند. دبیر انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم @saeed_karimdadashi

زبان در میدان جنگ: دفاعیه‌ای بر تحلیل شناختی دو بیانیه ( قسمت اول) ✍️ دکتر مجتبی رستمی کیا پیشگفتار چند روز پیش، در فضای مجازی، یادداشتی با عنوان «از بیانیه شعام تا بیانیه رهبر ایران؛ از نگاه زبان‌شناسی شناختی» منتشر شد. نویسنده با تکیه بر نظریه چارچوب‌های شناختی جرج لیکاف، نشان می‌داد که بیانیه شعام با تجربه زیسته مردم ایران در چهلمین روز فقدان رهبر شهید، دچار «گسست شناختی» شده و بیانیه رهبری تلاش کرده این گسست را ترمیم کند. https://eitaa.com/Bou_PHSS/854 به فاصله کوتاهی، یادداشت دیگری با عنوان «زبان بی‌خانمان» در نقد آن منتشر شد. نویسنده دوم، ضمن پذیرش برخی اشکالات شکلی بیانیه شعام، روش زبان‌شناسی شناختی را به «اتمیستی، مکانیکی و نادیده‌گیرنده بافتار اجتماعی» متهم کرد. https://eitaa.com/Bou_PHSS/870 نوشته حاضر، دفاعیه‌ای است از تحلیل اول، بدون آنکه خود را از نقد بی‌نیاز بداند. هدف، روشن کردن نسبت میان «زبان» و «بافتار» در شرایط بحرانی جنگی است. بخش اول: زبان‌شناسی شناختی اتمیستی نیست، بافتارگراست نویسنده نقد می‌گوید: «الگوی زبان‌شناسی شناختی با الفاظ مواجهه به مثابه یک شیء دارد و آن را در بافتاری که در آن تکوین و تکوّن دارد به وجه کلیت نمی‌نگرد.» و در جای دیگر آن را «مواجهه مکانیکی و اتمیستی» می‌نامد. این اتهام، اگر ناشی از عدم آشنایی با مبانی این حوزه نباشد، حداقل ناشی از خوانشی سطحی از آن است. جرج لیکاف، بنیانگذار زبان‌شناسی شناختی در کاربست سیاسی، در کتاب «مغز سیاسی» (The Political Mind) بارها تأکید می‌کند که چارچوب‌های شناختی درون تاریخ، فرهنگ و نهادهای اجتماعی شکل می‌گیرند. او صراحتاً می‌گوید: «ما جهان را نه از طریق واقعیت خام، بلکه از طریق ساختارهای عصبی‌ای درک می‌کنیم که در تعامل با محیط اجتماعی و فیزیکی ساخته شده‌اند.» به عبارت دیگر، از نگاه زبان‌شناسی شناختی، بافتار اجتماعی نه بیرون از زبان که درونِ مفاهیم و استعاره‌ها حضور دارد. وقتی تحلیلگر اول می‌گوید «وضعیت عاطفی-شناختی مردم ایران»، دقیقاً به همان بافتاری ارجاع می‌دهد که منتقد ادعا می‌کند نادیده گرفته شده است: غم فقدان رهبر، نگرانی از نفوذ دشمن، روحیه انتقام‌خواهی، چهلمین روز شهادت، حضور چهل‌شبه در خیابان‌ها. بنابراین، نه روش زبان‌شناسی شناختی ذاتاً اتمیستی است، نه تحلیل اولی بافتار را نادیده گرفته است. تفاوت در این است که تحلیل شناختی، بافتار را درون خودِ زبان و مفاهیمِ بیانیه‌ها جستجو می‌کند، نه بیرون از آن. بخش دوم: گسست شناختی به معنای نفی دستاوردها نیست نویسنده نقد نگران است که تحلیل اولی «خوراک فکری برای جریان بدبین» فراهم می‌کند و «به واسازی دستاوردهای جمهوری اسلامی» می‌انجامد. اما به نظر می‌رسد این نگرانی، نتیجه خلط دو سطح تحلیل است: سطح ارتباطات سیاسی و سطح محتوای سیاسی. تحلیل اولی در سطح ارتباطات حرف می‌زند: «بیانیه شعام دارای نوعی تعجیل و تهییج بود و نتوانست این حس را به صورت مدیریت شده القا کند.» این جمله به هیچ وجه نمی‌گوید که آتش‌بس اشتباه است، یا شروط ایران نادرست، یا تیم مذاکره‌کننده خیانت کرده است. فقط می‌گوید: نحوه روایت این پیروزی، با وضعیت روانی مخاطب هماهنگ نبود. برای روشن شدن مطلب، مثالی بزنم. فرض کنید تیمی پزشکی پس از یک عمل سخت، جان بیمار را نجات داده است. اما به جای آنکه ابتدا با خانواده داغدار و شب‌زنده‌دار صحبت کند، با بوق و شادی وارد اتاق انتظار می‌شود. محتوای پیام (نجات جان) درست است، اما نحوه ابلاغ آن با وضعیت عاطفی مخاطب (دلهره، خستگی، گریه) ناهماهنگ است. این یک خطای ارتباطی است، نه خیانت پزشکی. بیانیه شعام دقیقاً دچار همین خطا شد. نه در «چه گفت»، بلکه در «چگونه گفت». و بیانیه رهبری، با تغییر چارچوب از «پایان و جشن» به «تداوم و تکلیف»، این خطا را ترمیم کرد. بخش سوم: تهییج بیانیه شعام را نمی‌توان با «قواعد عالم سیاست» توجیه کرد نویسنده نقد می‌نویسد: «در شرایطی که ترامپ جنایتکار مدام به دنبال ارائه تصویر پیروز است و حتی کشورهایی مانند اوکراین و امارات در رسانه‌ها و تخیلات برای خود پیروزی می‌سازند؛ ایران نباید تعیین چارچوب مذاکرات مطابق سیاست‌ها و منافعش را پیروزی بداند؟»! پاسخ: چرا، حتماً باید. اما نه با هر لحنی و در هر شرایطی. تفاوت اساسی میان ایران از سویی و اوکراین/امارات از سوی دیگر، در وضعیت عاطفی-شناختی مردم است. در اوکراین و امارات، مردم لزوماً ۴۰ شب متوالی در فراق یک رهبر شهید به خیابان نیامده بودند. در ایران، مردم تشنه انتقام بودند، نه تشنه جشن. ارائه پیروزی در قالب «پایان جشنواره» به چنین مردمی، شبیه فروختن بستنی در مراسم خاکسپاری است: خود بستنی بد نیست، اما مکان و زمان آن اشتباه است.

زبان در میدان جنگ: دفاعیه‌ای بر تحلیل شناختی دو بیانیه ( قسمت دوم) ✍️ دکتر مجتبی رستمی کیا این نقد به هیچ وجه به معنای «دروغگویی» یا «ضعف در مذاکره» نیست. بلکه به معنای التماس توجه به روانشناسی جمعی در لحظات بحرانی است. بیانیه رهبری دقیقاً این ظرافت را رعایت کرد: پیروزی را «تا این نقطه» تعریف کرد، نه «پایان نهایی»؛ مذاکره را «بستری برای سنگین‌تر شدن تکلیف» معرفی کرد، نه «خط پایان»؛ و شعار انتقام را برجسته نگه داشت. بخش چهارم: نقد رادیکال با نقد ارتباطی فرق دارد نویسنده نقد معتقد است تحلیل اولی به «جریان‌های فکری بدبین» خدمت می‌کند که «مواجهه‌ای سلبی با جمهوری اسلامی و دستاوردهای آن دارند». اما باید پرسید: آیا هر نقدی به عملکرد یک نهاد، به منزله نفی تمامیت آن نهاد است؟ واضح است که پاسخ منفی است. یک تحلیل‌گر ارتباطات می‌تواند بگوید «این بیانیه دچار خطای روایت بود» بدون آنکه بگوید «جمهوری اسلامی نامشروع است». اهل یک خانه می‌توانند از نحوه چیدمان مبلمان انتقاد کنند بدون آنکه بخواهند خانه را خراب کنند. تحلیل اولی صراحتاً بیانیه رهبری را عمل ترمیم‌کننده گسست معرفی می‌کند – یعنی دقیقاً همان نقشی که از نهاد ولایت فقیه در شرایط بحران انتظار می‌رود. اگر این را «خدمت به جریان بدبین» بدانیم، دیگر چه چیزی خدمت به نظام است؟ فقط سکوت مطلق؟ بخش پنجم: هسته مرکزی تحلیل – زبان واقعیت را می‌سازد صرف‌نظر از حاشیه‌ها، هسته مرکزی تحلیل اولی را نمی‌توان نادیده گرفت: در شرایط بحرانی، زبان فقط ابزار بازنمایی واقعیت نیست، بلکه خود در ساختن واقعیت اجتماعی نقش دارد. دو بیانیه با فاصله یک روز، درباره یک رویداد واحد، دو نوع «واقعیت عاطفی-اجتماعی» متفاوت ساختند. این تفاوت‌ها، صرفاً «تفاوت در سلیقه ادبی» نیست. این تفاوت در چارچوب‌بندی واقعیت است. و پاسخ میدانی به این دو چارچوب را مردم در خیابان‌های چهلمین روز شهادت نشان دادند: حضور پرشور، با شعار انتقام، بدون حس پایان جشن. نتیجه‌گیری: زبان بی‌خانمان نیست، اما نیازمند خانه گزینی دقیق‌تر است زبان‌شناسی شناختی بی‌خانمان نیست. او خانه‌اش را در بدن، فرهنگ، تاریخ و مغز سیاسی مردم ساخته است. شاید برخی از همسایگانش (مثل هرمنوتیک فلسفی یا جامعه‌شناسی معرفت) را نشناسد، اما این به معنای بی‌خانمانی او نیست. نقد وارد بر تحلیل اولی – اگر وارد باشد – نه در «روش» که در «حجم پوشش بافتار» است. شاید می‌توانست بیشتر به نقش رسانه‌های معاند یا جریان‌های سیاسی داخلی در تشدید گسست بپردازد. شاید می‌توانست صریح‌تر بگوید که «گسست شناختی» به معنای «غلط بودن محتوای سیاسی» نیست. اما اتهام «اتمیستی و مکانیکی بودن» و «نادیده گرفتن بافتار»، اتهامی نیست که با مبانی زبان‌شناسی شناختی سازگار باشد. این اتهام، یا از سر ترجیح شخصی به پارادایمی دیگر زده شده، یا از سر سوءفهمی عمیق از چیستی این حوزه. در پایان، شاید بتوان گفت: زبان در میدان جنگ، نه خیانت می‌کند نه نجات می‌دهد. اما اگر با وضعیت عاطفی-شناختی مخاطب هماهنگ نباشد، حتی صادق‌ترین پیام هم به گسست می‌انجامد. و این، همان چیزی است که تحلیل اولی – و این دفاعیه – می‌کوشید نشان دهد. • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند! 🔹افـــــــــــــق‌های پســـــــــــاجنگ؛ گفــــت‌وگــوهایی برای آینده‌ای نو 🔸انگاره‌های سازنده‌ی دکترین در شـــــرایط مقـــــــاومتی ایـــــران ➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی ▫️با ارائه ی استاد دکتر سعید اشیری ⏳ یکشنبه؛ ساعت ۱۶/۳۰ 🔹 لینک حضور برخط (آنلاین) • • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

عقل قمار و عقل شطرنج یا عقل دیونیزوسی و عقل آپولونی تقابل دو تمدن در عصر پسامدرن جذاب ترین مواجهه ایران و امریکا مواجهه دو سنخ عقل است. دو سنخ عقلی که خود را به عرصه رویارویی آورده اند. عقلی که از سنت مبدعان شطرنج پا میدان می گذارد و عقلی که از پیروان قمار به عرصه آمده اند. عقل قمار، عقلِ پذیرشِ ریسک، بازی با عدم‌قطعیت، حرکت درون آشوب و اتکا به شور لحظه است؛ عقلی که با روح دیونیزوسی خویشاوند است: شهودی، تپنده، جسور و آغشته به میلِ تجربه‌کردن جهان در شدت و بی‌ثباتی‌اش. در برابر آن، عقل شطرنج عقلِ سنجش‌گری است، عقلِ طرح‌ریزیِ مرحله‌به‌مرحله، کنترل، تناسب، پیش‌بینی و ساختن نظمی که در آن هر حرکت معنای مشخص دارد؛ همان نیروی آپولونی که جهان را در قالب فرم، مرزبندی و روشنایی می‌نشاند. تقابل این دو نه صرفاً شکاف میان دو شیوه‌ی اندیشیدن، بلکه برخورد دو نوع بودن است: یکی جهان را از دل آشوب می‌آفریند، دیگری از دل نظم. متن کوتاهی که از این تقابل برمی‌آید، می‌تواند روایت کشمکشِ همیشگی‌ِ ما باشد میان عقلِ بازی در تاریکی و عقلِ مهندسیِ نور. در این تقابل پیروز کیست؟ اگر جهان را فقط با منطق شطرنج اداره کنیم، همه‌چیز پیش‌بینی‌پذیر، بی‌خطر و در نهایت، بی‌جان می‌شود؛ حرارتِ زندگی خاموش می‌گردد. اما اگر همه‌چیز را با منطق قمار پیش ببریم، جهان در هیاهوی آنی و زوالِ مداوم فرو می‌پاشد. آنچه مهم است، نه پیروزی یکی بر دیگری، بلکه گفت‌وگوی پنهانی میان‌شان است: آپولون باید به دیونیزوس حدودی بدهد تا آشوبش ویرانگر نشود، و دیونیزوس باید به آپولون یادآوری کند که زندگی صرفِ محاسبه نیست. در لحظات خلاقیت، عشق، یا تصمیم‌های بزرگ، این دو عقل به‌طور موقت مصالحه می‌کنند: از دل عقلِ شطرنجی، ساختار می‌گیریم؛ و از دل عقلِ قماری، جسارتِ شکستن را. شاید پیروزی واقعی، در همین تنشِ زنده و دائمی باشد ـ همان نازک‌خطی که میان نظم و شور، فرم و فوران، عقل و حیات کشیده شده است. ▫️ یادداشتی از دکتر محمدرضا مالکی بروجنی • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند! 🔹افـــــــــــــق‌های پســـــــــــاجنگ؛ گفــــت‌وگــوهایی برای آینده‌ای نو 🔸ظرفیت‌ها و فرصت‌های اقتصاد مقــــــــــاومتی ایـــــــــــران در پسـاجنگ ➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی ▫️با ارائه ی استاد دکتر سعید اشیری ⏳ چهارشنبه؛ ۹ اردیبهشت؛ ساعت ۱۶/۳۰ 🔹 لینک حضور برخط (آنلاین) • • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند! 🔹افـــــــــــــق‌های پســـــــــــاجنگ؛ گفــــت‌وگــوهایی برای آینده‌ای نو 🔸نئولیبرالیسم و تناقضات سیاست در ایران با تکیه بر کتاب بنیادگرایی بازار اثر یوسف اباذری ➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی ▫️با ارائه ی استاد دکتر علیرضا مکاریان پور ⏳ پنجشنبه؛ ۱۷ اردیبهشت؛ ساعت ۱۶/۳۰ 🔹 لینک حضور برخط (آنلاین) • • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند! 🔹افـــــــــــــق‌های پســـــــــــاجنگ؛ گفــــت‌وگــوهایی برای آینده‌ای نو 🔸 فرازد و فرود های نئولیبرالیسم ▫️با ارائه ی استاد دکتر محمد مالجو ➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی 🔹 اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام 📲 https://eitaa.com/joinchat/3829794210Ce7a91d725a • • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

زن در بوته جنگ؛ روایتی از زن ایرانی در جنگ ✍🏻منصوره اولیایی 🔹در رمان حماسی «دن آرام» میخائیل شولوخوف، که یکی از برجسته‌ترین آثار رئالیستی درباره جنگ و انقلاب شمرده می‌شود، نمایی واقع گرایانه از زن در خشونت ساختاری جنگ ترسیم شده است. «فرانیا» – زنی که در کنار قزاق‌های روسی در نقش منشی خدمت می‌کند – به تلخ‌ترین شکل توسط فرماندهان و سربازان هم جبهه خود، مورد تجاوز گروهی قرار می‌گیرد. در این فضا، گویی «دوری از همسر» به مجوزی برای هر بی‌اخلاقی مبدل می‌شود. تاریخ نیز نشان داده که خشونت جنسی در منازعات بشری، حتی از مرزهای دین نیز عبور کرده است؛ نمونه بارز آن پدیده شوم «جهاد نکاح» در گروه‌های تکفیری مانند داعش است که با پوششی دینی، به ابزاری برای سواستفاده از زنان هم‌کیش بدل گشت. 🔹اما در ایران – سرزمینی با تمدن و فرهنگی متعالی – روایت جنگ و زن، وادی‌ای دیگر می‌پیماید. کتاب «تاریخ هخامنشی» اثر آر. تی. اومستد، رفتار جوانمردانه کوروش بزرگ را با زنان پادشاهان مغلوب را به تصویر می‌کشد؛ رویه‌ای که در تاریخ جهان‌باستان کم‌نظیر است. اما شگفت‌انگیزتر آنکه در هشت سال دفاع مقدس ایران در برابر رژیم بعث عراق، نه تنها یک مورد تجاوز مردان ایرانی به زنان ثبت و شنیده نشده است؛ بلکه چه بسیار رزمندگانی که جان خود را تنها برای نجات زنی از تعرض و اسارت دشمن فدا کردند. آنها نه تنها این ارزش و احترام را برای زنان هم وطن خود قائل هستند بلکه موشکهای خود را در جنگ اخیر، با نوشته هایی مانند «به یاد قربانیان جزیره اپستین» به سمت دشمن پرتاب می کنند. نماد بارز این تفاوتِ بنیادین میان فرهنگ ایرانی و سایر فرهنگ ها در مقوله زن و جنگ، «پدیده موشک صورتی» در جنگ اخیر ایران است. دخترکی از فرمانده جنگ می‌خواهد موشکی صورتی به‌سمت دشمن پرتاب شود. این درخواست نه تنها نادیده گرفته نمی‌شود، بلکه به سرعت عملی می‌گردد. این واقعه کوتاه، در تحلیل جامعه‌شناختی لایه‌های عمیقی دارد: توجه نهاد قدرت نظامی به عاملیت یک دختربچه، انتخاب رنگ صورتی به‌مثابه نماد جنسیت زنانه، تولید سرمایه نمادین از دل تکنولوژی موشک و درهم‌تنیدگی خشن‌ترین سویه جنگ با ظریف‌ترین نماد زنانه. اینجا ساختار قدرت نظامی نه با حذف، که با تأکید بر عنصر زنانه، مشروعیت فرهنگی خود را بازتولید می‌کند. 🔹این حساسیت فرهنگی نسبت به زن، به میدان نبرد محدود نمی‌شود. حضور گسترده و تأثیرگذار زنان در خیابان ها بیش از پنجاه شب متوالی برای حفاظت از امنیت محله‌ها، سوپرمارکت‌ها و بانک‌ها در برابر مزدوران داخلی دشمن – بازتابی از همان پایه‌های عمیق تاریخی است. در بسیاری از این تجمعات، تعداد زنان از مردان فراتر بود؛ زنانی با حجاب و بی‌حجاب در زیر سایه پرچم ایران از وطن پاسبانی می کردند. این‌ها گواه آن است که در فرهنگ و تاریخ ایران، زن نه ابزار، که خود ستون و پایه فرهنگ و قدرت بوده است. جایگاه بالای زن در ایران و تفاوت آن با دیگر جوامع اسلامی، بی‌گمان در نظام تشیع و نگاه فقیهان آن – به‌ویژه در رأس آن امام خمینی و رهبر شهید و معظم انقلاب؛ آیت الله سید علی خامنه ای ریشه دارد. در نظام شیعی که تمام ارکان و رهبران آن، در برابر زنی عظیم الشأن زانو می زنند. این دو رهبر بزرگ انقلاب اسلامی، با الگو قراردادن حضرت زهرا (سلام‌الله علیها)، نه تنها برای زن پایگاه اجتماعی والایی تعریف کردند، بلکه کنشگری همه‌جانبه او را در علم، سیاست، هنر و حتی فرماندهی جنگ ممکن ساختند. امام خمینی نامه تاریخی خود را به دست سه نماینده به گورباچف می‌فرستد که یکی از آنان «مرضیه حدیدچی» زنی مبارز در تاریخ انقلاب اسلامی است. امام خمینی از اینکه زنی لایق و آزموده را به فرماندهی مردان نظامی قرار دهد، ابایی ندارد. حضور زن در فرماندهی نیروهای نظامی و سایر عرصه های قدرت نگاه ابزاری و دست پایین به زن را برهم می زند. در سیره و کلام رهبر شهید انقلاب آیت الله سید علی خامنه ای نیز این منزلت‌بخشی تداوم می یابد؛ ایشان همواره با زنان مخالف ارزش‌های اسلامی مانند حجاب، با محبت و لطف رفتار کردند و نقش زن را در پایداری نظام جمهوری اسلامی فراتر از نقش مردان دانسته‌اند. 🔹حاصل این نگاه متفاوت، دستیابی زنان ایران به بالاترین سطوح حضور اجتماعی و کسب افتخارات علمی و هنری است؛ چنان‌که در بسیاری از عرصه‌ها گوی سبقت را از مردان ربوده‌اند. تاریخ جهان باید ثبت کند و رمان‌نویسان بنویسند از جنگی که در آن زن نه قربانی، که بر بلندای تکنولوژی خشن نظامی جای می‌گیرد و فرمان می‌دهد. گویی جنگ با پلیدترین انسان‌های روی زمین و آفرینندگان جزیره‌های اپستین ، نوعی لبیک به قلب پراحساس زنان عفيف اين سرزمين است. https://ble.ir/mansureh_oliaee انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS

❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند! 🔹افـــــــــــــق‌های پســـــــــــاجنگ؛ گفــــت‌وگــوهایی برای آینده‌ای نو 🔸 تاریخ اندیشه اقتصادی ▫️با ارائه ی استاد دکتر مسعود درخشان ➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی 🔹 اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام 📲 https://eitaa.com/joinchat/3829794210Ce7a91d725a • • • • انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم 🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS