ببینید بنده معتقدم آماتورم و واقعنم هیچ مهارتی ندارم حقیقتش. یکی اگه عکاسی بلد باشه باگای عکسامو میفهمه حتما، اما شما خیلی لطف دارید به بنده. همین حد هم اگه به چشمتون زیبا اومده، اول که لطفتونه؛ بعد هم این که بنده خودم برای ارتقاء عکسا کاری که کردم اینه که هم خیلی عکس گرفتم از زوایای مختلف با نور های مختلف، هم مهم تر از اون کلی عکس نگاه کردم. برای مثال یه عکس قشنگی دیدم و فهمیدم مثلا عکاس اینجا از زوم استفاده کرده، یه عکس قشنگی دیدم فهمیدم عکاس از فلان نور استفاده کرده، یا از فلان زاویه این عکسای مختلف قشنگ رو دیدن باعث میشه با امتحان کردنش خود آدم بفهمه چطور میشه عکس قشنگ گرفت. هرچند عکاسای حرفه ای قطعا آموزش دیدن کلی و خوندن خیلی چیزارو اما به صرفا به عنوان یک علاقه مند به عکس که دلی عکس میگیرم از این روشا استفاده میکنم.

درمورد دوربین هم، ببینید واقعا بدون دوربین خیلی خوب هم میشه عکسای قشنگ گرفت بستگی به همون نکات عکاسی داره که عرض کردم میشه بعدشم ادیت کرد عکسارو یه کم نور و رنگ داد بهشون، ینی چیزی که کیفیت دوربین شما پشتیبانی نمیکنه رو شما با ادیت اضافه کن.

الان مثلا این عکسایی که ریپلای کردم رو بنده با گوشی سامسونگ a13 گرفتم که یه گوشی میان رده‌س. و اینجا خیلی از چیزاروهم بلد نبودم تازه، مثل بستن کادر یا حتی زاویه یه جاهایی.

خلاصه که بنده عکاس نیستم اما مطمئنم عکاسا چون مهارت دارن، با هر دوربینی میتونن عکس زیبا بگیرن. مثلا سال های قدیم کیفیت دوربین ها اصلا اینطور نبود ولی کلی عکاس داشتیم و عکسای قشنگ:) چون بیشتر از کیفیت به مهارت بستگی داره، کیفیت فقط کار رو راحت تر میکنه نه که جای مهارت رو بگیره. خلاصه برید از عکاسای حرفه ای بپرسید، اما بنده به عنوان یک آماتور غیرحرفه ای صرفا علاقه مند عرض میکنم که کلی عکس بگیرید و کلی عکس ببینید و مهم تر از اون، زیبایی هارو کشف کنید که ثبتشون کنید:) ینی پیدا کردن سوژه یا سوژه کردن یه چیز چون شما یه زیبایی ای توش پیدا کردی هم خیلی مهمه.

به اخر پیام یه چیزی اضافه شد.

من واقعا نمیخوام برم جهنم. من واقعا نمیخوام عذاب بکشم اون دنیا.

عذاب فقط سوختن نیست، که اونم نمیخوام و وحشتناکه عذاب اصلی اونجاییه که بدترین حسایی که اینجا تجربه کردی مثل افسردگی یا پشیمونی یا حسرت، اونجا چندین برابر میشه و از کل عمرتم ممکنه بیشتر توش بمونی💔 و خداهم دیگه صداتو جواب نده🙂🙂🙂 من نمیخوام واقعا.

همین جهنم نرفتن و عذاب نشدن انگیزه خیلی کافی ایه برای این که بخوام اعمالمو درست کنم حتی اگه بهشت برفرض نبود اصن.

من واقعا میدونم رنج چطوریه، همه ما میدونیم چون تو این دنیا تجربه‌ش کردیم. و واقعا نمیخوام اون دنیاهم رنج باشه اونم چندین برابر، نمی ارزه واقعا به دوتا غلطی که بخوام تو این دنیای موقت بکنم.

میخوام اون دنیا دیگه فقط آرامش و خوشی و حال خوش روحی باشه. برای این دعا میکنم و تلاش.

وقتی این دنیا موقته، درد و رنجشم موقته، خوشیاشم موقته، چرا برای رهایی از یه رنج موقت یا برای یه خوشی موقت آدم دست به کارایی بزنه که بعدا براش رنج ابدی به ارمغان بیاره؟