این بمونه اینجا⁴ .

کاش میشد روش یه برچسب "این آدم مال منه توروقرآن نزدیکش نشید من ناراحت و عصبی میشم" بزنم .

سهمیه در لغت به معنای قسمت و سهم از چیزی‌ست. قسمت از چه؟ از شب بیداری‌های هم‌سن و سالانتان؟ سهم از چه؟ از اضطراب و زحمت‌های دیگران؟ راحت نشستن بر روی صندلی‌هایی که عده‌ای و روح و روانشان را برای رسیدن به آن خرج کرده‌اند، هر آدمی را تن‌پرور و مدعی می‌کند. این روزها دائم به یاد سمفونی مردگانِ معروفی می‌افتم "توی این مملکت پیش از اینکه به سی سالگی برسیم تباه می‌شویم، تو یک جور من یک جور، آیدا هم یک جور دیگر"

کاش یا خاورمیانه‌ای وجود نداشت که من اونجا باشم و یا منی وجود نداشت که تو خاورمیانه باشه.

کاش آرامش بودم، تو خاورمیانه وجود نداشتم.

بنظرم داشتن مادری که بهت احساس ارزشمند بودن بده باارزش‌ترین چیزیه که هر دختری میتونه داشته باشه .

*

بهم گفت «معلومه توی ذهنت درگیری‌هایی داری و با خودت می‌جنگی.» من تنها لبخند زدم. آری؛ حق با او بود. اگر بنا بود از تمامی جنگ‌هایم سخن بگویم، باید از شب‌هایی آغاز می‌کردم که حتی سکوت نیز از نجاتم عاجز ماند و از صبح‌هایی که با چشمانی نمناک بیدار شدم، آن‌گاه که گریه چنان مرا در آغوش گرفته بود که خواب پناهِ آخرم شد. انسان وقتی با خودش در جنگ است نه همیشه برنده‌ی این جنگ می‌شود و نه همیشه بازنده، بلکه هر روز نسخه‌ای زخمی‌تر از خود را از میانِ ویرانه‌های درونش بیرون می‌کشد و سپس با مهارتی اندوه‌بار خود را به شکل آرامش درمی‌آورد؛ گویی که هیچ طوفانی در او نگذشته است. من از آن کسانی نیستم که دردشان را فریاد بزنند؛ من از آنانم که لبخندشان آخرین سنگرِ فروپاشی‌ست. شاید به همین خاطر است که هیچ‌کس ندانست پشت این چهره‌ی آرام، چه طوفانِ بی‌امانی هر شب از جانم عبور می‌کند.