*

بهم گفت «معلومه توی ذهنت درگیری‌هایی داری و با خودت می‌جنگی.» من تنها لبخند زدم. آری؛ حق با او بود. اگر بنا بود از تمامی جنگ‌هایم سخن بگویم، باید از شب‌هایی آغاز می‌کردم که حتی سکوت نیز از نجاتم عاجز ماند و از صبح‌هایی که با چشمانی نمناک بیدار شدم، آن‌گاه که گریه چنان مرا در آغوش گرفته بود که خواب پناهِ آخرم شد. انسان وقتی با خودش در جنگ است نه همیشه برنده‌ی این جنگ می‌شود و نه همیشه بازنده، بلکه هر روز نسخه‌ای زخمی‌تر از خود را از میانِ ویرانه‌های درونش بیرون می‌کشد و سپس با مهارتی اندوه‌بار خود را به شکل آرامش درمی‌آورد؛ گویی که هیچ طوفانی در او نگذشته است. من از آن کسانی نیستم که دردشان را فریاد بزنند؛ من از آنانم که لبخندشان آخرین سنگرِ فروپاشی‌ست. شاید به همین خاطر است که هیچ‌کس ندانست پشت این چهره‌ی آرام، چه طوفانِ بی‌امانی هر شب از جانم عبور می‌کند.

حتی اگه باهام حرفی نداری برام آهنگ بفرست .

خط اشتباهی سوار شدیم مبارک بدخواهامون

بچها جون خودم میدونم شیهه کشیدم نیاز نیست هی یادآوری کنید💔