https://eitaa.com/termehnarahatast/1711 طی دیدن این ویدئو قلبم داشت از حرکت وایمیستاد. و باز هم با این واقعیت تلخ که اکثريت زنان جزو مظلوم‌ترین قشر جوامع هستند روبه‌رو شدم.

زن‌ها قرن‌هاست که در بسیاری از جوامع بارِ سنگین تبعیض، خشونت و نادیده گرفته شدن را بر دوش کشیده‌اند. گاهی به نام سنت، گاهی به نام فرهنگ و گاهی به نام قانون؛ اما هیچ نامی نمی‌تواند ظلم را توجیه کند تاریخ پر از زنانی است که برای ابتدایی‌ترین حقوق خود جنگیده‌اند؛ برای حق تحصیل، حق انتخاب، حق امنیت و حتی حق زندگی کردنِ بدون " ترس "، و قسمت دردناک ماجرا اینجاست، که هنوز هم در گوشه‌های مختلف جهان زنانی هستند که قربانی خشونت می‌شوند، صدای‌شان شنیده نمی‌شود و رنجشان پشت دیوارهای سکوت‌های اجباری پنهان می‌ماند !‌ اما تفاوت انسان‌ها را نباید تنها در جنسیت جست‌وجو کرد. مرد بودن تنها یک جنسیت نیست؛ یک شخصیت است، یک منش است. میان «مرد» و «نر» فاصله‌ای عمیق وجود دارد. مرد ، حرمت انسان را می‌شناسد و در برابر ظلم می‌ایستد؛ اما نَر می‌تواند با تکیه بر قدرت، ضعیف‌تر از هر انسانی باشد که شرافت را می‌شناسد. جامعه‌ای که در آن زنان امنیت، احترام و آزادی نداشته باشند، جامعه‌ای است که بخشی از انسانیت خود را از دست داده است. ظلم به زنان، فقط ظلم به نیمی از جمعیت جهان نیست؛ زخمی است بر وجدان تمام بشریت. و بار دیگر فهمیدم که زن بودن در بسیاری از نقاط این جهان، هنوز هم یعنی جنگیدن برای ابتدایی‌ترین حقوقی که باید بدیهی باشند.

رو هرچیزی شرط می‌بندم که این ویو جوک و باگ مسخره ایتاست.

[غریباً، وحیداً، فریدا.]

آفتاب یه‌جوری داره تیز میتابه انگار که ارث باباشو خوردم

قلعه‌نویی یه‌جوری از نتیجه ناراحته که هرکی بازی رو ندیده باشه فکر می‌کنه ایران ۵ تا از بلژیک خورده.

خیلی عجیبه که بخوام همچین چیزیو بگم ولی واقعا خوب بازی کردن واقعا

/ ماه افتاد وَ ستاره‌ها گریستند .

بعضی نام‌ها را نمی‌شود فقط خواند؛ باید با احترام زمزمه‌شان کرد و « عباس » از همان نام‌هاست. نامی که بوی علقمه می‌دهد، بوی پرچمی که بر زمین نیفتاد، بوی وفاداری‌ای که تاریخ هرگز نتوانست برایش همتا پیدا کند. هر چه زمان از زمانِ واقعه کربلا دورتر می‌شود، ما عظمت عباس را بیشتر می‌فهمیم؛ مردی که نرسیدن به آب را به شکستن عهد ترجیح داد و با دستان بریده، معنای استقامت را برای همیشه در تاریخ نوشت. اما امشب، شب تاسوعا، دلتنگیِ نام عباس رنگ دیگری دارد. امشب هر بار که نامش را می‌شنوم، غم عجیبی در دلم می‌نشیند؛ غمِ علمداری که فردای این شب، کربلا بی‌او خواهد شد. و شاید همین اندوه برای من سنگین‌تر باشد؛ وقتی می‌دانم میان من و این نام بزرگ، تنها ارادت نیست، رشته‌ای از نسبت نیز جاری است؛ و من، چقدر افتخار می‌کنم به داشتن پدری چون « عباس ». امشب میان افتخارِ انتساب به تو و اندوهِ مصیبتت، نمی‌دانم به کدام پناه ببرم؛ فقط می‌دانم که نام تو، بعد از قرن‌ها، هنوز هم دل را به احترام و اشک وا می‌دارد.