سقوط بیشتر از اینکه یک امر واقعی باشد، یک امر ذهنی است. استحکام اذهان درب سقوط را می‌بندد. پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

قبل از شروع جنگ جهانی، جنگ های منطقه‌ای برپایه شکاف‌های متعدد در حوزه های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی به اوج خودشان خواهند رسید. تنور جنگ فوران خواهد کرد. پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

توییتی که پارسال زدم مرا به فکر انداخت، آیا کسی از مسئولین توجه می‌کند که الزامات دوره فعلی با دوره های قبلی متفاوت است، هرچند ایران اگر همین گونه بر نظامی نکردن برنامه اتمی پافشاری کند، کشورهای دیگر از این فرصت استفاده خواهند کرد! به تازگی گروسی سخنی گفته که نباید از آن گذشت: گروسی بدون اشاره مستقیم به یک بازه زمانی خاص اظهار داشت که در مقطعی ممکن است ۲۰ تا ۲۵ کشور دارای سلاح هسته‌ای شوند. در حال حاضر، بنا بر نظر چندین کارشناس، ۹ کشور هسته‌ای در جهان وجود دارد. / یورونیوز با این وجود برخی همچنان معتقدند که تنها راه موجود همراهی با قدرت های جهانی به خصوص قدرت های غربی و عدم خروج از چارچوب های اعمال قدرت توسط آنهاست، باید این سوال را از آنان پرسید که پس تاثیر تجارب قبلی، ترور شهید رئیسی، سقوط سوریه، محاصره لبنان، سرکوب داخلی مقاومت عراق و در نهایت حمله اسرائیل و جنگ دوازده روزه دقیقاً چه تغییری در بینش و منش تصمیم سازان ایرانی به وجود آورده است؟ و آنان تا کی می‌خواهند به سیاست بی سیاستی خود (کج دار و مریز) عمل کنند!؟ آقایان چشم هایتان را باز کنید! به زودی سعودی، امارات و ترکیه به سمت ساخت بمب اتم خواهند رفت و به هر قیمتی که شده آن را به دست خواهند آورد، آن وقت دیگر چاره گزینی فایده‌ای نخواهد داشت! پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

همه چیز روشن و واضح است! پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

#تحلیل_صوتی 🗨 ورود به دوره تاریخی جدید: الزامات و دگرگونی ها ⚠️ به دلیل سرفه ناخواسته ممکن است گوشتان آزرده شود. در این تحلیل صوتی، گوینده به بیان مفهوم تازه «دوره تاریخی» و تعریف آن می‌پردازد، سپس نمونه‌ای از آن را براساس اتفاقات ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ ارائه کرده و اهمیت ضرورت تغییر نگرش سیاستمدار ایرانی را مطرح می‌کند. در ادامه گوینده به بیان مفهوم «جنگ معنا» و اتصال آن به ابزارسازی و تغییرات فکری و اندیشه‌ای بشر در دوره انتقال نظم اشاره کرده و درون مایه رخدادها را پرشتاب و غیرقابل اجتناب می‌خواند. این تحلیل صوتی در ۳۵ دقیقه به خطاهای اندیشه ورزان ایرانی در برخورد با فضای پسا جنگ هم پرداخته است. 🗣 علیرضا اسدی ۱۷ شهریور ۱۴۰۴ @CivilizationResearcher

#منبع کتاب شرق‌شناسی مکفی پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

۱. تعریف و جغرافیای خاورمیانه اصطلاح خاورمیانه نخستین بار در سال ۱۹۰۲/۱۳۲۰ توسط آلفرد ماهان، مورخ و جغرافی‌دان دریایی آمریکا، به کار برده شد. او که از قاره اروپا به منطقه می‌نگریست، این اصطلاح را برای مناطق اطراف خلیج فارس به کار برد و معتقد بود که خاورنزدیک و خاوردور برای این منطقه مناسب نیستند. لرد کرزن نیز در سال ۱۹۱۱/۱۳۲۹ در مجلس اعیان انگلستان هنگام بررسی مسائل ایران، ترکیه و خلیج فارس از این اصطلاح استفاده کرد. در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم، نیروهای اعزامی متفقین به عراق و ستاد فرماندهی نظامی انگلیس در قاهره نیز "نیروهای خاورمیانه" و "فرماندهی خاورمیانه" نامیده شدند و به تدریج این اصطلاح رایج شد. حدود جغرافیایی خاورمیانه مشخص و یکنواخت نیست. گاهی شامل تمامی سرزمین‌ها از شمال آفریقا تا حدود هندوستان می‌شود. برخی منابع قبرس، سودان، الجزایر، تونس، مغرب (مراکش) و حتی یونان و بلغارستان را نیز جزو خاورمیانه می‌دانند. اما طبق مرزبندی‌های جدید، خاورمیانه شامل ایران، ترکیه، لبنان، اردن، سوریه، عراق، فلسطین، کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس (عربستان سعودی، عمان، بحرین، قطر، کویت، امارات متحده عربی، یمن)، مصر و لیبی است. خاورمیانه حدود ۸,۸۰۰,۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت و نزدیک به ۳۰۰ میلیون نفر جمعیت دارد. ایران، ترکیه و مصر حدود ۵۲ درصد جمعیت منطقه را در خود جای داده‌اند. ترکیب جمعیتی این منطقه بسیار متنوع و نامتجانس است که از اقوام و مذاهب مختلفی چون عرب، ترک، فارس، کرد، ارمنی، بربر، یهودی، مسیحی، سنی، شیعه و دروزی تشکیل شده است؛ اعراب و اهل سنت بیشترین جمعیت را دارا هستند. خاورمیانه خاستگاه سه دین بزرگ یهودیت، مسیحیت و اسلام است. اکثر جمعیت منطقه را مسلمانان تشکیل می‌دهند، در حالی که بیشتر یهودیان ساکن سرزمین‌های اشغالی فلسطین هستند و مسیحیان نیز در لبنان، سوریه، مصر و عراق زندگی می‌کنند. این منطقه در تقاطع سه قاره آسیا، آفریقا و اروپا و در مجاورت اقیانوس هند قرار گرفته است. وجود پنج دریای مدیترانه، احمر، خزر، سیاه و خلیج فارس و چهار تنگه بزرگ، اهمیت راهبردی تجاری و نظامی آن را از دیرباز افزایش داده است. احداث آبراهه سوئز در سال ۱۸۶۹/۱۲۸۶ میلادی اقیانوس اطلس و هند را به هم متصل کرد. علاوه بر این، اکتشاف نفت در اوایل دهه ۱۹۲۰/۱۳۰۰ شمسی، بر اهمیت راهبردی منطقه افزود و رقابت قدرت‌های بزرگ را تشدید نمود. ۲. تحولات تاریخی و سیاسی • پیدایش ناسیونالیسم: اندیشه ملی‌گرایی در نیمه دوم قرن ۱۹ به خاورمیانه راه یافت و به دنبال فروپاشی حکومت عثمانی، شکل‌گیری دولت‌های جدید و افزایش آگاهی‌های سیاسی، به تقویت ملی‌گرایی انجامید. ◦ ملی‌گرایی عرب پس از جنبش ترک‌های جوان در سال ۱۹۰۸/۱۳۲۶ شمسی و در واکنش به سیاست‌های ترک‌سازی عثمانی‌ها شکل گرفت. این جنبش منجر به تأسیس احزاب و جمعیت‌هایی در بیروت، دمشق، بغداد و قاهره شد که برخی خواهان خودمختاری در چهارچوب عثمانی و برخی دیگر خواهان جدایی بودند. ◦ ملی‌گرایی ترک پس از جنگ جهانی اول تقویت شد و مبنای تأسیس جمهوری ترکیه به رهبری مصطفی کمال آتاتورک گردید. ◦ ملی‌گرایی ایرانی در اوایل قرن ۱۴ شمسی با هدف ایجاد حکومتی متمرکز و مقتدر و پایان دادن به نظام فئودالی و فساد حکومتی در میان روشنفکران رواج یافت. ◦ ملی‌گرایی کرد نیز در اوایل قرن ۱۴ شمسی شکل گرفت که طرفداران آن خواهان خودمختاری یا جدایی از دولت عثمانی بودند. ◦ ملی‌گرایی یهود (صهیونیسم) در اواخر قرن ۱۹/اوایل قرن ۱۴ شمسی در حکومت عثمانی پدید آمد که نتایج آن از زمان مهاجرت به فلسطین ظاهر شد. • جنگ جهانی اول و شکل‌گیری دولت‌های جدید: پیش از جنگ جهانی اول، چهار نوع قلمرو سیاسی شامل قلمرو قبیله‌ای، کشور مستقل، حکومت‌های گسترده (امپراتوری‌ها) و مستعمراتی در خاورمیانه وجود داشت، با آغاز جنگ در سال ۱۹۱۴/۱۳۳۲ شمسی، حکومت عثمانی علیه متفقین وارد جنگ شد. انگلستان با بهره‌برداری از تمایلات استقلال‌طلبانه اعراب، شورش اعراب علیه عثمانی را تحریک کرد تا قدرت عثمانی را تضعیف و جای پای خود را در منطقه محکم کند. موافقت‌نامه سایکس-پیکو در سال ۱۹۱۶/۱۳۳۴ شمسی، مناطق وسیعی از حکومت عثمانی را بین انگلیس و فرانسه تقسیم کرد. پس از شکست عثمانی در جنگ جهانی اول، بر اساس معاهده ورسای، مناطق عربی عثمانی اجازه یافتند به شرط پذیرش قیمومت دولت‌های بزرگ، به صورت کشورهای مستقل درآیند. در سال ۱۹۲۰/۱۳۳۸ شمسی، سوریه و لبنان تحت قیمومت فرانسه و عراق، فلسطین و ماوراء اردن تحت قیمومت انگلیس قرار گرفتند و حجاز کشوری مستقل شناخته شد. پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

این سیاست‌ها اغلب با رضایت ملت‌ها همراه نبود و منجر به بی‌ثباتی سیاسی، به‌ویژه اشغال فلسطین توسط صهیونیست‌ها و منازعه اعراب و اسرائیل شد. مصر در سال ۱۸۸۲/۱۲۹۹ شمسی مستعمره انگلستان شد و لیبی در سال ۱۹۱۱/۱۳۲۹ شمسی توسط ایتالیا اشغال و در سال ۱۹۳۴/۱۳۱۳ شمسی به کشور لیبی تبدیل شد. ایران اگرچه هرگز مستعمره نشد، اما تحت نفوذ روسیه و انگلستان بود. • جنگ جهانی دوم و پیامدهای آن: کشورهای خاورمیانه گرچه مستقیماً در جنگ جهانی دوم حضور نداشتند، اما تحت تأثیر ورود دولت‌های استعماری قرار گرفتند. تبلیغات آلمانی‌ها، گرایش‌های ضد استعماری و پیروزی‌های اولیه متحدین، برخی کشورها را به حمایت از دولت‌های محور سوق داد. پس از جنگ، با وجود وعده استقلال، بسیاری از نیروهای متفقین در منطقه ماندند که منجر به تلاش این کشورها برای کسب استقلال کامل شد. عربستان سعودی، یمن، عراق و مصر پیش از آن به استقلال رسیده بودند. سوریه و لبنان در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵/۱۳۲۲ و ۱۳۲۴ شمسی مستقل شدند و اتحادیه عرب در سال ۱۹۴۵/۱۳۲۴ شمسی تشکیل شد. اردن نیز در سال ۱۹۴۶/۱۳۲۵ شمسی به استقلال رسید. لیبی در سال ۱۹۵۱/۱۳۳۰ شمسی، کویت در سال ۱۹۶۱/۱۳۴۰ شمسی، یمن جنوبی در سال ۱۹۶۷/۱۳۴۶ شمسی و امارات متحده عربی در سال ۱۹۷۱/۱۳۵۰ شمسی مستقل شدند. • خاورمیانه و جنگ سرد: جنگ سرد (پس از ۱۹۴۵/۱۳۲۴ شمسی) به دلیل رقابت آمریکا و شوروی برای برتری راهبردی و دستیابی به منابع نفتی، پیامدهای تأثیرگذاری بر خاورمیانه داشت. این دو قدرت، خلأ قدرتی را که با خروج قدرت‌های استعماری سابق ایجاد شده بود، پر کردند. خاورمیانه به صحنه رقابت‌های ایدئولوژیک سرمایه‌داری و کمونیسم تبدیل شد و دولت‌های منطقه به یکی از این دو بلوک گرایش یافتند. رهنامه ترومن در سال ۱۹۴۷/۱۳۲۶ شمسی بر حمایت آمریکا از کشورهای تهدید شده توسط شوروی تأکید کرد و آمریکا سیاست جلوگیری از نفوذ شوروی و حفظ منافع راهبردی خود را در منطقه، به‌ویژه دستیابی به نفت، ادامه داد. شوروی نیز با حمایت از گروه‌ها و احزاب چپ‌گرا، موقعیت خود را تقویت کرده و روابط نزدیکی با دولت‌های چپ‌گرای جهان عرب مانند مصر، سوریه و عراق برقرار کرد. جنگ سرد منجر به بحران‌هایی مانند بحران سوئز (۱۹۵۶/۱۳۳۵ شمسی)، انقلاب‌ها و کودتاهای پی‌درپی و منازعات منطقه‌ای شد. در نهایت، سرخوردگی کشورهای منطقه از تحقق منافعشان، منجر به تأسیس جنبش عدم تعهد در سال ۱۹۶۱/۱۳۴۰ شمسی با هدف عدم وابستگی به شرق و غرب گردید پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

حمله رژیم صهیونیستی به قطر بار دیگر توجه به دگرگونی‌های الزامات خاص این دوره را آشکار ساخت، اسرائیل دیگر برای خود محدودیتی قائل نیست و اساساً قوانین بین‌المللی را به رسمیت نمی‌شناسد. پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

اروپا در معرض یک انفجار بزرگ ژئوپلیتیک است. پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

غرب آسیا، شمال آفریقا و هند در سال ۱۶۲۰ میلادی، پیش از استعمار پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher

Western Islamic Studies: Past, Present, and Future Challenges علاقه عمومی به اسلام در اوایل قرن بیست و یکم به طور چشمگیری افزایش یافته است، به ویژه پس از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ که منجر به گشایش دپارتمان‌ها و افزودن برنامه‌های درسی جدید در دانشگاه‌ها شد, با این حال، منابع نشان می‌دهند که این افزایش علاقه کاملاً علمی نبوده و عمیقاً تحت تأثیر حوادث سیاسی قرار گرفته است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نیز، قدرت‌های استعماری مانند بریتانیای کبیر و فرانسه به مطالعات اسلامی روی آوردند تا مبانی مذهبی و انگیزه‌های رفتاری اتباع مستعمرات خود را درک کنند. این مطالعات بیشتر به منظور سلطه و مشروعیت بخشیدن به مدیریت استعماری بود تا کسب آگاهی از "دیگری" پژوهشگر | نوشته های علیرضا اسدی 🚩 @CivilizationResearcher