آخی

درین سرای بی کسی، کسی به در نمی‌زند به دشتِ پُرملال ما پرنده پَر نمی‌زند یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی‌کُند کسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی‌زند نشسته‌ام در انتظارِ این غبارِ بی سوار دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی‌زند گذرگهی است پُر ستم که اندر او به غیر غم یک صلای آشنا به رهگذر نمی‌زند دل خراب من دگر خراب‌تر نمی‌شود که خنجر غمت از این خراب‌تر نمی‌زند چه چشم پاسخ است از این دریچه‌های بسته‌ات؟ برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی‌زند نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی‌زند ~ پیش‌کشی برای:‌ « ورطه »

دیری است که از روی دل آرام تو دوریم محتاج بیان نیست که مشتاق حضوریم تاریک و تهی پشت و پس آینه ماندیم هرچند که همسایه ی آن چشمه ی نوریم خورشید کجا تابد از این دامگه مرگ باطل به امید سحری زین شب گوریم زین قصه ی پر غصه عجب نیست شکستن هرچند که با حوصله ی سنگ صبوریم گنجی است غم عشق که در زیر سر ماست زاری مکن ای دوست اگر بی زر و زوریم با همّت والا که برد منّت فردوس از حور چه گویی که نه از اهل قصوریم او پیل دمانی است که پروای کسش نیست ماییم که در پای وی افتاده چو موریم آن روشن گویا که دل سوخته ی ماست ای سایه! چرا در طلب آتش طوریم ~ پیشکشی برای: « خانمان سوز »

رفتی ای جان و ندانیم که جای تو کجاست  مرغ شب‌خوان کجایی و نوای تو کجاست  آن چه بیگانگی و این چه غریبی ست که نیست  آشنایی که بپرسیم سرای تو کجاست  چه شد آن مهر و وفایی که من آموختم‌ت عهد ما با تو نه این بود ، وفای تو کجاست  مردم دیده ی صاحب نظران جای تو بود اینک ای جان نگران باش که جای تو کجاست چه پریشانم ازین فکر پریشان شب و روز  که شب و روز کجایی و کجای تو کجاست  هنر خویش به دنیا نفروشی زنهار  گوهری در همه عالم به بهای تو کجاست چه کنی بندگی دولت دنیا ؟ ای کاش  به خود آیی و ببینی که خدای تو کجاست  گرچه مشاطه ی حسنت به صد آیین آراست  صنما آینه ی عیب نمای تو کجاست ~ پیشکشی برای: « مه‌آلود »

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست آه از این درد که جز مرگ منش درمان نیست این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر انتظار مددی از کرم باران نیست به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید علّت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد هر تنک حوصله را طاقت این طوفان نیست 'سایه' صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست ~ پیشکشی برای: « قالی‌ِچای‌خورده »

زمان میان من و او جدایی افکنده است من ایستاده در اکنون و او در آینده است چه مایه گشتم و آینده حال گشت و گذشت هنوز در پی آینده، حال گردنده است به هر قدم قَدَری گفتم از زمان کَندَم کنون چو می نگرم او ز عمر من کنده است که سر برآوَرَد از این ورطه جز کسی که هلاک کمند شوق کنارش به گردن افکنده است بهانه ی کشش عشق و کوشش دل من همین غم است که مقصود آفریننده است به آرزو نرسیدیم و دیر دانستیم که راه دورتر از عمر آرزومند است تو آن زمان به سرم سایه خواهی افکندن که پیش پای تو ترکیب من پراکنده است به شاهراه طلب بیم نامرادی نیست زهی امید که تا عشق هست پاینده است ز دورباش حوادث دلم ز راه نرفت بیا که با تو هنوزم هزار پیوند است به جان سایه که میرنده نیست آتش عشق مبین به کشته ی عاشق که عاشقی زنده است ~ پیشکشی برای: « آیمی »

آنگاه که بهارآمد من‌ اگر مرده باشم باز گل‌ها به همان آیین شکوفا خواهند شد و سرسبزی درختان از بهار پیشین کم نخواهد بود حقیقت نیازی به‌ من ندارد فرناندو پسوا

کنار امن کجا، کشتی شکسته کجا  کجا گریزم از اینجا به پای بسته کجا  ز بام و در همه‌جا سنگ فتنه می‌بارد  کجا به در برمت ای دل شکسته کجا  فرو گذاشت دل آن بادبان که می‌افراشت  خیال بحر کجا این به گل نشسته کجا چنین که هر قدمی همرهی فروافتاد  به منزلی رسد این کاروان خسته کجا  دلا حکایت خاکستر و شراره مپرس  به بادرفته کجا و چو برق جسته کجا  خوش آن زمان که سرم در پناه بال تو بود  کجا بجویمت ای طایر خجسته کجا چه عیش خوش ز دل پاره پاره می طلبی نشاط نغمه کجا چنگ زه گسسته کجا  بپرس سایه ز مرغان آشیان بر باد  که می روند ازین باغ دسته دسته کجا ~ پیشکشی برای: « متهم ردیف اول »