تهران می‌بینمت.

’’ میشلِ عزیزم. اگر بارقه‌های نور را بر انگشتان ظریف و سپیدت نمی‌بینی، و اگر دست نوازشگر نسیم را میان گیسوانت حس نمی‌کنی، اگر نمناکی چشمانت از شعف نیست و اگر بی‌فروغ و تیره، رو به خاموشی می‌روی، خاکسترهای از هم گسیخته‌ات را در تاریکی برقصان. حتی اگر نور ماه دامانت را روشن نکرد و چمن‌ها، جراحات کف انگشتانت را آزردند. اگر رد خون بر پیراهن سپیدت ماند و اگر خبری از آن انفاس روحانی نبود. حتی اگر بیگانه با جهان شدی، بیگانه و دور افتاده از آن بارقه‌ی نور، و ماه، آن انفاس روحانی و آسمانِ مسیح، روی نوک پا بایست، آرام و به دور از واهمه، چرخ بزن و پا در آسمان بگذار. ذره‌های خاکسترت را به دست پروردگار بسپار. او تو را خواهد خواند.

ماهِ به خون نشسته دیده‌ای ؟ ماهِ شرم‌زده، ماهِ دونیم‌شده، ماهِ دست‌بریده، ماهِ از آسْمان‌افتاده ..

حال، آفتاب را چه ؟ آفتاب را به رویِ نیزه دیده‌ای ؟