نزدیک من خونه‌ت رو نساز.

قصه‌ی سنگ و شیشه، میری واسه همیشه ..

شما فقط یک درصد از نوشته‌های مرا می‌خوانید. کلمات دفن می‌شوند در گورستان کاغذهایم. و در مدفن پیام‌های ذخیره شده. در قبرستان سینه‌ام و در آرامگاه چشم‌هایم. شما حقیقت کلمات و کلمات حقیقی‌ام را نمی‌بینید. شما حقیقت را، چه در واژگان باشند چه در چشم‌ها، هیچ‌گاه نمی‌بینید.

یا الآن، یا هیچ‌وقت.

کاش یه قو بودم در حال رقص، با پرهای سپیدِ خیس‌شده از آبِ خنکِ انتهای زمستون.

شهامت نوشتن یک داستان رو داشته باش.

٭

دیگه شعر هم نجاتم نمیده

تا وقتی کلمات هستن چرا اعداد؟