این‌روز‌ها‌سخت‌با‌خویش‌درگیرم میل‌فراوان‌به‌اجبار‌خود‌به‌اجبار‌ها‌دارم این‌روح‌خسته‌را‌فرسوده‌ام ناکامی‌هایش‌را‌می‌سوزانم درد‌هایش‌را‌بی‌اعتبار‌جلوه‌می‌کنم با‌او‌گلاویزم‌با‌او‌ناسازگارم دعوای‌خود‌با‌خود‌را‌تاب‌تحمل‌ندارم خسته‌ام خسته‌ام‌ خسته‌ام‌...

آن‌گونه‌ام‌که‌انگار‌من‌را‌وسط‌کتابی‌غمگین‌فراموش‌کرد‌ه‌اند...

به‌سراغ‌من‌‌اگرمیایی‌،برایم‌کتاب‌بیاور همین‌قدر‌ساده🙃

جوری‌که‌شکسته‌ام و خودم می‌دونم‌ساحلی‌نیست برای‌دوباره‌دریا‌شدنم.

متوجه‌شدم‌که‌چقدر‌کم‌در‌بدنم‌زندگی‌می‌کنم‌و‌چه‌بسیار‌در‌ذهنم.

چیزی‌مرا‌به‌وجد‌نمی‌آورد دلم‌می‌خواهد‌گریه‌کنم...