دیوانه ای را دیدم که با سایه خود درد و دل می‌کرد ، چه میکشد او ، وقتی که هوا ابریست . .

-

- رقص ِباد ؛ می‌رقصم آرام با نسیم سحر در دلِ شب، بی‌خبر از هر نظر پنهان میان برگ و پر و خیال، آهسته می‌گویم با خود: "اگر.." باشد امیدی در غبارِ سفر شاید دوباره برویم از خطر. - بهارك .

ناگهان به قلبت دست می‌زنی و تکه‌ بزرگی از روحت را حس نمی‌کنی . مثل تلاش برای یادآوری رویایی که درونش عمیقاً خوشبخت بوده‌ای و فراموشش کرده‌ای ، چیزی از تو گم شده که بدون آن هیچ‌چیز دیگر مثل قبل نیست .

«بلاخره جادوی سینما گریبان تورو هم گرفت.» دیالوگِ مهران‌مدیری به آرما‌ن‌ِبیانی ، هردو کارگردانِ سینما ی ایران ، هردو غیرقابل پیشبینی . افعیِ‌طهران ، قاتلی که همانندِ افعی طُعمه هایش را مسموم میکند و جون دادن آنها را تماشا؛ افعیِ‌طهران یک موضوعِ شیرین که هر کارگردانی برای ساختن آن سرودشت می‌شکست،اما هیچکدام به اندازه ی آرمان‌بیانی پیگیر آن قاتل نبود. سینما،سینمای‌ایران،فیلم،نمایش ؛ همگی پیشامد های تلخ و شیرین را روایت میکنند. حقیقتی که گوش‌خراش است ، مردم ترجیح میدهند دروغ بشنوند و همانند چند خیانتکارِدروغگو تظاهر به شادی و زیبای جهانیان کنند. سینما،جایی که حقیقت پنهان نمی‌ماند،جایی که حرف های دم‌ِگوشی با صدای بلند فریاد زده می‌شوند . ب.

خوشبختی دروغیه که به خودمون میگیم زندگی رو قابل تحمل کنیم ، هیچکس خوشبخت نیست فقط بعضیا بدبخت ترن. -LOSER.

خود خزانیم و دم از شوقِ بهاران میزنیم؛

«من اگر دوباره زاده بشوم، باز هم بازیگر می‌شوم؛ چون سینما می‌تواند انسان را با مردم پیوند دهد.» محمد علی فردین / گفت‌وگو با مجله ستاره سینما