- دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر، برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید. آن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پایش بود، از خدا می‌طلبم تا به سرم بازآید. گر نثارِ قدمِ یارِ گرامی نکنم، گوهرِ جان به چه کارِ دگرم بازآید. آرزومندِ رخِ شاهِ چو ماهم، حافظ، همتی تا به سلامت ز درم بازآید. ★ - برای « چشمانِ او » - صندوقِ پستیِ اندوه‌پرست.

و برای همیشه؛ غریبه ترین آشنای من بمان ...

_

و چگونه برای رفعِ دلتنگی های مداوم، عصاره آغوشت را در عطاری ها نمی‌فروشند ؟

_

حقیقتا با چهارخونه های پیرهنم خیلی حال میکنم

_

_

ولی واقعا توی خونسردی ستارس و منه بدبخت اون دخترم که جیغ میزنه ...

_