می‌پرسید: ولی آخر این‌همه رنج برای چیست؟ و ندا جواب می‌داد: دلیلی نیست! برای هیچ! _مرگ ایوان ایلیچ|لئو تولستوی

_

مرگ ایوان ایلیچ و من تموم شدیم :)

و چون به درخت رسیدی به تماشا بمان. تماشا تو را به آسمان خواهد برد در زمانه‌ی ما نگاه کردن نیاموخته اند. _سهراب سپهری

_

خوب، که چه؟ چه فرقی می‌کند؟ هر چه می‌خواهد بشود. مرگ، بله، مرگ! آن‌ها هیچ یک از حال من خبر ندارند و نمی‌خواهند خبر داشته باشند. کک‌شان نمی‌گزد. سرشان گرم است. کیف‌شان را می‌کنند. پیانوشان را می‌زنند. بی خیال‌اند. ولی آن‌ها هم می‌میرند. چقدر احمق‌اند. من زودتر می‌میرم. آن‌ها دیرتر. ولی آن‌ها هم از این بلا معاف نمی‌مانند. خوشحال‌اند. یابوها! _مرگ ایوان ایلیچ|لئو تولستوی

ببخشید اگه مشکلات روحی من رابطه یا دوستی مارو خراب کرد ، همش تقصیر منه نه تو.

_

_

از میان اشک‌هایت نوری جوانه می‌زند. در دل تاریکی، ریشه‌هایی آرام می‌دواند و به سمت روشنایی قد می‌کشد. هر قطره اندوه بارانی می‌شود برای سبز شدنِ فردا. شاخه‌هایم دورت حلقه می‌زنند نه برای اسارت، برای پناه. تو بذر امیدی در خاک خاموشِ وجودم، زمینی که پیش از تو رویای روییدن نداشت. اکنون پیچکی روشن در جانم جاری‌ست و زندگی دوباره نفس می‌کشد. این رویش آغاز نور است. . _سین.کاف

"مقاومت ممکن نیست. اما ای کاش می‌فهمیدم این‌ها برای چیست؟ اما نمی‌شود فهمید. اگر می‌شد گفت که من در زندگی به راهی نابایست رفته‌ام مشکل قابل توضیح بود." اما چون زندگی خود را باز می‌پیمود که سراسر به قاعده و با درستی و شایستگی و احترام گذشته بود، می گفت: "ولی چطور می‌توان چنین چیزی پنداشت؟ چنین چیزی را نمی‌شود پذیرفت!" و پوزخندی بر لبانش ظاهر می‌شد، لبخندی تمیخر آمیز، گفتی کسی ممکن بود لبخندش را ببیند و فریب آن را بخورد. "نه، هیچ جور نمی‌شود توضیح داد: این عذاب و مرگ برای چه؟" _مرگ ایوان ایلیچ|لئو تولستوی