شروع حکایت لیلی و مجنون 07/16 16 مهر ماه #لیلی_مجنون

فصل اول : ماه در گهواره؛

در دیار عرب قبیله ای می زیست به نام "عامر" که رئیسی داشت بزرگ و توانگر و آبادترین وادی از آن قبیله بود. او، مهمان نواز بود و جوانمرد اما شمعی بی نور و صدفی بی مروارید و یا خوشه ای بی دانه، زیرا اجاقش کور بود و روز و شب: 𓆤𓂃•°

"در حسرت آن که دست بختش شاخی به در آرد از درختش"

بزرگ قبیله، در آرزوی برآورده شدن نیازش، سالها سفره ها انداخت و صدقه ها داد تا اینکه سر انجام خداوند به او پسری داد و آن هم چه پسری!:

"نو رُسته گلی چو نارِ خندان چه نار و چه گل؟ هزار چندان روشن گُهری ز تابناکی شب روزکنِ سرای خاکی"

بزرگ قبیله با دیدن پسر زیباروی خود، خزانه اش را گشود و مانند گلی، برگ و بارش را شادمانه نثار دیگران کرد. آنگاه فرزند دلبندش را به دایه ای سپرد تا هرچه زودتر ببالد و پروبال بگیرد. پسر نیز با مهر در دامان روزگار پرورش یافت و با نوشیدن شیر و وفا و دوستی بالید. آن چنان که:

"چون لاله، دهن به شیر می شُست چون برگ سمن به شیر می رُست"

او ماهی بود در میان گهواره که چون چهارده روزه شد نام "قیس" بر او نهادند. سپس همچنان بالید و بزرگتر شد تا اینکه سالی گذشت. درحالی که از عشق نیرو می گرفت و از گوهر مهر، روشنایی. زندگی او در دو-سه سال آینده در شادی و بازگوشی کودکانه گذشت تا اینکه هفت ساله شد. اکنون او بنفشه ای بود زینت یافته با لاله که چون به ده سالگی رسید از زیبایی، زبانزد مردم گشت. آن چنان زیبا که هرکس نگاهش بر او می افتاد، زیر لب دعا میخواند تا چشم زخمی به وجود او نرسد.