احساسِ ناکافی بودن هیچوقت بیخیال من نشد،‌‌ فقط تو شکل‌های مختلف بیشتر و بیشتر شد.

پنگوئن‌ها زانو دارن، ولی چون پاهاشون داخل بدنشونه از بیرون مشخص نیست. حالا اینکه چرا این اطلاعات لازم بود، خودمم نمی‌دونم.

تناسب بین پیامای اینجارو می‌دوستم -

عجیبه که گاهی یه نفر رو نه با اسمش، بلکه با جزئیاتِ کوچیکش به یاد میاریم. مدلِ خندیدنش، عادتش موقعِ حرف زدن، یا حتی اینکه همیشه یه‌جمله رو نصفه می‌گفت. انگار بعضی‌آدما بیشتر از اینکه توی خاطره بمونن، توی جزئیاتشون موندگار می‌شن.

دلتنگی مگه وقت می‌شناسه؟ یهو وسط امتحان خرخرتو‌ میگیره که کاش الان وسط صحن انقلاب بودم نه اینجا.

بعضی‌ شب‌ها آدم هیچ‌کاری برای انجام دادن نداره، ولی باز هم خوابش نمی‌بره. نه به خاطر فکرِ خاصی، فقط مغز انگار تصمیم گرفته همون‌موقع تمام اتفاقات پنج‌سالِ اخیر رو مرور کنه.

کاش زندگی هنوز جای پرنسسا بود. کاش زندگی حس‌هارو درک می‌کرد.

کسی که واقعاً بخواد توی زندگیت بمونه، کاری نمی‌کنه که مدام مجبور شی جایگاهت رو توی زندگیش حدس بزنی.

*