منو ببرید ب ۵۰ سالگی واقعا حس میکنم از نظر زمانی جسم و روحم منطبق نیستن🗿

سکوت/ تاریکی/ شب/غم/ارامش

اسکل شاسگول امل خیلی کوچولو

زندگی چه حیله گر است! اول به ما رویا میدهد، بعد زانوانمان را برای دویدن میشکند... و ما همچنان در گوشهای، نفس زنان، انتظار معجزهای را میکشیم که قرار نیست بیاید. ما زخم های کهنه ایم بر پیکر زمان، زخم هایی که نه خوب میشوند و نه فراموش میشوند.

قول‌هات، ستاره‌ها، آرزوهام، همه رو با هم سوزوندم. حالا فقط یه روحِ متلاشی مونده و یه شومینهٔ سرد.

دور از تو، حتی نفس کشیدن هم غربت است.

خواب‌هایم هم دیگر پناهم نمی‌دهند، آنجا هم غریبه شده‌ام.